Skivakantie voor thuisblijvers

De laatste post op dit weblog voor de kerstvakantie. Natuurlijk benut ik die om te wijzen op een spel. Een spel voor iedereen die thuis blijft, maar verlangt naar de wintersport: Ski Stunt Simulator. Je kunt het spel downloaden van de site Fun-Motion. Daar wordt ook de license-key gegeven:

User: freekey
Key: 5D5B-9D2A-50CA-ED67-FDEE-7827-B7F9-690F

Wat je moet doen in dit spel is een skiër sturen: je kunt hem allerlei bewegingen laten maken met je muis: een salto voorover of achterover en allerlei andere prachtige sprongen. Het is leuk (maar niet makkelijk) om te doen: mijn skiër is heel wat keren plat op de grond beland. Maar ik vind het wel een uitdaging om de sprongen te maken!

Voor het onderwijs lijkt me dit spel ook bruikbaar. Helaas ben ik geen skiër, dus ik kan het niet echt beoordelen, maar ik heb de indruk dat het een redelijk beeld geeft van de bewegingen die je als skiër moet maken om bepaalde sprongen te maken. Naar verluiden is het spel gemaakt door Michiel van der Panne en Cedric Lee, in samenwerking met een bewegingswetenschapper, allen van de University of British Columbia.

En dat zou het spel bruikbaar maken voor vakken als biologie en natuurlijk l.o.

Maar mocht dat niet zo zijn: het is in ieder geval een leuk tijdverdrijf voor in de kerstvakantie. Ik ga er in ieder geval mee aan de slag, en ik hoop nog veel meer leuke games te ontdekken de komende weken. Daarover hoop ik in januari verslag uit te brengen. Prettige dagen allemaal en tot 8 januari!

Myst V: verkrijgbaar via Slim Software

Als onderstaande post je interesse heeft gewekt: je kunt voor weinig geld het spel Myst V + nog 2 andere games kopen als je werkzaam bent in het onderwijs of kinderen hebt die op school zitten. De games Chessmaster, Myst V en Settlers: heritage of Kings, zijn via SLB-diensten voor 3 tientjes te koop bij SlimDirect. Onderwijsinstellingen die een licentieovereenkomst hebben afgesloten bij SLBdiensten kunnen Slim-software bestellen bij Slim. Afhankelijk van de door de school afgesloten licentieovereenkomst kunnen de studenten of medewerkers van deze onderwijsinstellingen ook software voor thuisgebruik bestellen.

Myst V: End of Ages; 5 totaal verschillende werelden buiten je deur!

Soms het je van die games die lastig te besturen zijn, het verhaal nergens op slaat en de hele game eigenlijk niets is. Maar je blijft het toch spelen omdat er 1 ding toch goed is. En dan blijf je het niet mooi vinden, je wil en moet het uitspelen, ook al klopt het allemaal niet. Je wil meer zien van de game, en daarvoor moet je verder komen. Alleen het verder komen lukt niet. Dat is dus een probleem. Myst V: End of Ages is zo'n game.

In Myst is het de bedoeling de gouden slate (tablet) te pakken te krijgen door met 4 andere stenen werelden door te lopen en daarop bepaalde symbolen in te voeren. Deze 4 werelden zien er op zich weer allemaal anders uit. Je begint in een grote grot waar je eerst toegang moet zien te krijgen tot de wereld die alle 4 werelden met elkaar verbindt voor je ook daadwerkelijk deze werelden in kan. Eenmaal hier moet je symbolen voor de slate van dat gebied verzamelen. Deze zijn soms verborgen, soms niet. Hiertussen zitten allemaal puzzels die je moet oplossen om verder te komen.

Zoals ik al zei: Myst is een spel dat eigenlijk van geen kanten klopt. De besturing zuigt; je kan alleen bepaalde kanten op door aan de rand van het scherm te klikken en zelfs dan gaat het scherm af en toe niet de kant op die je eigenlijk gewild had. Het verhaal is moeilijk in te komen, en de cutscenes (tussenfilmpjes) zijn te lang en je kan ze niet overslaan. Het geluid en met name de stemmen zijn niet te verstaan en de muziek is wel ok, en de puzzels worden niet uitgelegd. Maar 1 ding staat als een huis. De graphics van Myst zijn niet aan te twijfelen. Vanaf de eerste seconde dat je in de wereld komt tot het laatste moment dat je de gouden slate in je bezit hebt is het mooi. En dat maakt de game het spelen waard. Ik raad je echter wel aan om een walktrough te gebruiken, anders haal je het niet.

Spelen als:
- Je je verveelt
- Het buiten regent en je even in een virtuele wereld met zon wilt zijn.
- Je van mooie beelden houdt
- Je van puzzels houdt

Niet spelen als:
- Je tegen het gebruik van een walktrough bent.
- Je weinig tijd hebt
- Je geen geduld hebt
- Je van hele goede verhalen houdt

Game of life in 3D

Game of Life is een simulatie-'spel' waarin de ontwikkeling van een levend mechanisme gesimuleerd wordt. Het is al heel oud: Wikipedia-NL meldt dat de eerste versie is ontwikkeld in 1970 door een wiskundige. Op het spel zijn allerlei variaties ontwikkeld, die vaak erg leuk en interessant zijn om te spelen.

In de nieuwsbrief van Planet las ik over een screensaver die wel een beetje lijkt op dit spel: Breve. Deze screensaver simuleert 'virtuele beestjes die evolueren in een 3D-wereld totdat ze kunnen lopen'. Je moet er wel wat geduld voor hebben: net als in het echt kost het een poosje totdat de beestjes zich ontwikkelen. Leuk is dat de screensaver telkens opslaat tot hoever de evolutie is gekomen. Elke keer dat je screensaver werkt, gaat hij daardoor verder waar hij de vorige keer is gebleven.

Maar ook de rest van de site is de moeite waard. Je kunt er namelijk een Open Source programma downloaden waarmee je zelf een 3D-simulatie kunt maken van de evolutie van kunstmatig leven (artificial life). Het lijkt me interessant om met zo'n programma op school aan de slag te gaan, bijvoorbeeld in een samenwerking tussen het vak informatica en biologie of scheikunde.

Toen ik Breve opzocht op SourceForge.net (een site waarop Open Source programma's verzameld worden en aangeboden ter download) zag ik dat er nog meer van dit soort programma's te vinden zijn in Open Source. Misschien iets voor deelnemers aan Make-a-Game 2006/2007 om mee aan de slag te gaan??

En heb je geen zin om zelf iets te maken, kijk dan eens op de site van SourceForge naar de categorie 'games'. Daar vind je echt van alles, genoeg voor (ten minste) een kerstvakantie lang gameplezier ;-)

Cyber Nations

Weer een - gratis - educatief spel dat ik nog niet kende: Cyber Nations. Het spel lijkt een beetje op de Sims: je krijgt een eigen land, en je moet ervoor zorgen dat de bewoners van het land gelukkig zijn. Maar in Cyber Nations gaat het vooral om politieke keuzes: je kunt bepalen welke regeringsvorm je wilt voor jouw land, hoe je omgaat met defensie-zaken, welk vreemdelingenbeleid je voert, hoe het land staat ten opzichte van drugs enz.

Ik heb het spel even gespeeld, en het wordt al snel duidelijk dat het spel opgezet is vanuit een bepaalde filosofie. Zo kreeg ik het volgende bericht naar aanleiding van mijn besluit om geen oorlog te willen voeren:

You have specified in your war/peace preference that you do not want to be attacked. While this is good during the early days of your nation to help protect it until you build up your military forces, over time this will also makes your population lethargic and less active which decreases the amount of income they make.

Toch (of misschien ook wel juist daarom) vind ik het spel heel interessant voor het onderwijs. Ik zou mijn leerlingen graag willen uitdagen om het spel te spelen. Je kunt zelf je doelstellingen bepalen: wil je veel land verkrijgen (kopen of via oorlog verkrijgen), een bloeiende economie opzetten, of kies je ervoor om je bewoners gelukkig te maken? Het lijkt me interessant om de leerlingen zelf een doelstelling te laten bepalen, en dan het spel te laten spelen. Daarna kun je met de leerlingen bespreken wat de gevolgen zijn van de keuzes die ze gemaakt hebben, en of ze - achteraf bezien - misschien andere keuzes hadden moeten maken. Ook zou ik van ze willen weten wat ze vinden van de regels van het spel. Zijn ze het eens met de hierboven genoemde opmerking: worden bewoners lethargisch als je geen oorlog wilt voeren, en leidt dat tot vermindering van het inkomen? Zijn er in de historie periodes/situaties te bedenken die overeenkomsten hebben met het spel dat ze gespeeld hebben?

Overigens wordt elke 3 maanden een competitie gehouden binnen Cyber Nations, dus je kunt ervoor kiezen om de leerlingen (al dan niet in groepen) tegen elkaar te laten spelen. Dat maakt het natuurlijk wel extra spannend. Maar ook zonder dat lijkt het me een spel dat op allerlei manieren in het onderwijs ingezet kan worden!

Cyber Citizens is het zusje van dit spel. Dat verhoudt zich tot Cyber Nations als Sim City tot de Sims. Hier kun je reizen, een carrière opbouwen, en vrienden of vijanden maken. Ik vind dat zelf veel minder interessant, maar misschien heeft dat ook te maken met mijn persoonlijke voorkeuren!

N.B. Cyber Nations is nog wel een beta-versie: het kan dus zijn dat er nog bugs zijn of dat wijzigingen worden doorgevoerd.

Cijfers

Cijfers, cijfers en nog meer cijfers: ik ben er gek op! Ik vind het heerlijk om allerlei cijfers naast elkaar te zetten en te proberen om daarin trends te ontdekken. De laatste weken is er van alles verschenen: de ESA (Entertainment Software Association) publiceerde nieuwe getallen over de game-industrie, bij het SCP verscheen 'De tijd als spiegel', een publicatie over hoe Nederlanders hun tijd besteden, de Kaiser Family Foundation publiceerde 'Media multitasking amoung American Youth' en NewRulez (dochterbedrijf van Ilse Media, die zich bezighoudt met jongeren en marketing) onderzocht het mediagedrag en mediagebruik van jongeren in de leeftijd van 15 tot 24 jaar. Het verslag van dit onderzoek kan gedownload worden bij AG Rapportenservice.

Ik heb het nog niet allemaal even intensief bestudeerd, maar er is - zoals verwacht kon worden - een groot verschil in de kwaliteit van het cijfermateriaal. De cijfers van de ESA vind ik leuk, maar ik kan er verder weinig mee. Mijn grootste bezwaar tegen de getallen die ze publiceren, is dat ze het begrip 'games' niet inkaderen. Ze stellen dat in 69 % van de Amerikaanse huishoudens computer- of videogames (consolegames) worden gespeeld. Dat zijn indrukwekkende cijfers, maar het zegt mij niet zoveel: hebben ze het hier over de grote, commerciële entertainmentgames, of worden hier ook gratis (online) minigames als FreeCell of Tetris onder verstaan? En ik vind het leuk om te lezen dat 79% van de Amerikaanse gamers zegt gemiddeld 20 uur per maand te sporten, maar hoeveel uren sporten niet gamers in Amerika?

Heel anders is het rapport van het SCP. Op basis van die gegevens krijg je werkelijk inzicht in de veranderingen in de tijdsbesteding van de Nederlanders. Ik was erg enthousiast over de conclusies van het rapport waarin het SCP de aanbeveling doet om, gezien het veranderende mediagebruik in Nederland, informatievaardigheden op de maatschappelijke agenda te zetten. Weer een belangrijke organisatie die ervan overtuigd is dat de huidige maatschappij vraagt om aandacht voor deze vaardigheid!

Het onderzoek van New Rulez geeft mij vooral het beeld van jongeren die een groot deel van de dag contact hebben met anderen via allerlei digitale media. Ze brengen gemiddeld 2,7 uur door op internet, en hun favoriete tijdsbesteding is daar MSN'en (81% MSN't dagelijks). Daarna komt mailen: 70% van de jongeren tussen 15 en 24 jaar maakt dagelijks gebruik van mail. Maar ze leggen ook contact via hun eigen sites (22% is daar dagelijks mee bezig), via weblogs (11%) of Hyves (10%). 18% van de jongeren speelt dagelijks online games: wat natuurlijk ook een manier is om contact te hebben met anderen. En vlak daarnaast het gebruik van de mobiele telefoon niet uit: 98,3% van de jongeren heeft een mobiele telefoon, waarmee gemiddeld 24 minuten per dag gebeld wordt, en 4,7 sms'jes verzonden worden. Een druk bestaan!

De Kaiser Family Foundation ten slotte, heeft onderzocht of jongeren gebruik maken van meer media tegelijkertijd. De meeste (Amerikaanse) jongeren lijken dat te doen, maar uit het onderzoek blijkt dat er ook een aanzienlijke groep jongeren is (ca. 20% van de 8- 18-jarigen) die zelden tegelijkertijd van meer media gebruik maken. Grappig vond ik dat uit het onderzoek van NewRulez blijkt dat Nederlandse jongeren gemiddeld 2,5 uur de televisie aan hebben staan, maar dat ze gemiddeld maar 1,7 uur kijken. Ik ben wel benieuwd wat ze die 0,8 uur doen! Verder blijkt uit het rapport van de KFF dat de televisie bij Amerikaanse jongeren het favoriete medium is. Daaraan wordt door hen ca. 3 keer zoveel tijd besteed als aan de computer. In Nederland ligt dit, volgens NewRulez, anders: het gemiddelde aantal uren aantal uren dat de televisie aanstaat (2,5 uur) ligt iets lager dan het aantal uren dat jongeren op internet doorbrengen (2,7 uur) . Maar daarbij moet je dan nog wel bedenken dat ze niet alle uren ook werkelijk kijken naar televisie, en dat ze hier geen inzicht wordt gegeven in het aantal uren dat jongeren offline achter de computer doorbrengen. De verschillen zouden dus wel eens veel groter kunnen zijn!

Al met al dus weer een heleboel cijfers waar we ons voordeel mee kunnen doen, en .... weer een heleboel vragen die onderzocht kunnen worden!

Pac-Pix; tekenen voor je leven

Iedereen kent hem wel: Het kleine gele mannetje dat op spokenjacht gaat om spookjes op te eten. Pacman! Hij was een van de eerste populaire games, en tegenwoordig is er bijna geen gamer die het vrolijke gele mannetje niet kent. Tot nu toe kon je met dit mannetje alleen maar bewegen, maar omdat het zo'n simpel figuur is, is he took makkelijk om deze te tekenen. Met dat idee kwamen de makers van Namco blijkbaar ook, want ze kwamen met de game: "Pac-Pix". Waarin het tekenen van deze vorm centraal staat. Tijd voor een review lijkt mij!

In de game Pac-Pix draait het er dus om om een pacmannetje te tekenen dat de kleine spookjes opeet. Zodra je een goede pacmanvorm hebt getekend, komt deze tot leven en beweegt zich in de gewenste richting. Deze kan je dan sturen door middel van muren die je ook weer tekent. Je hebt 2 boeken. Ieder boek heeft 16 hoofdstukken. Ieder hoofdstuk heeft 5 pagina's. Bij iedere pagina is het de bedoeling om een aantal monsters op te eten. Hierbij kan je een pacman tekenen, maar later in het spel kan je ook dingen tekenen zoals pijlen en later zelfs exploderende bommen. De levels (hoofdstukken) worden uiteraard moeilijker naarmate je verder komt en om het level heb je een eindbaas die je op een bepaalde manier moet verslaan. Je zit bij ieder level aan een tijdslimiet en een limiet aan het aantal pacmannetjes dat je mag tekenen. Doel van het spel is alle levels uit te spelen en de 2 boeken spookvrij te maken.

Het vreemde aan dit spel is dat het verslavend is, maar toch vervelingwekkend. Dit wil zeggen dat als je er aan begint, je ermee doorgaat, maar dat het wel op een gegeven moment saai wordt en je toch niet wilt stoppen. Daarnaast is het een hardstikke leuk spel om te spelen, en hardstikke origineel ook. Ieder level is weer anders, en toch hetzelfde. Ieder level heeft z'n nieuwe dingen, maar het concept blijft hetzelfde: het tekenen van een geel mannetje en die door het level heen leiden. Pac-Pix is een spel vol tegenstellingen. Het kan saai worden, maar je blijft het toch spelen omdat je het nieuwe level wilt halen.

Spelen als:
- Geel je favoriete kleur is.
- Je erg snel bent in tekenen en dat ook je eindeloze hobby is.
- Je af en toe van die momenten hebt dat je niets et doen hebt.
- Je een hekel hebt aan spookjes en ze graag van de wereld wil.

Niet spelen als:
- Je van moeilijke dingen tekenen houdt
- Je een lange middag vrij hebt
- Je niet tegen je verlies kan
- Je een hekel hebt aan tekenen

Bekijk het maar!

Een prima initiatief van Kijkwijzer: Bekijk het maar. nu, een website speciaal voor kinderen waarin duidelijk wordt gemaakt hoe Kijkwijzer werkt. Op de site vind je informatie over Kijkwijzer, de organisatie die ouders adviseert over welke films en televisieprogramma's schadelijk kunnen zijn voor kinderen van verschillende leeftijdscategorieën.

Wat mij het meest aanspreekt van de site is de mogelijkheid om zelf te testen in welke leeftijdscategorie een film of televisieprogramma valt. Je kunt een lijst met vragen beantwoorden, waarna het programma aangeeft in welke leeftijdscategorie de film of het televisieprogramma valt en welke verdere classificaties eraan worden gegeven (bijv. angst, geweld, discriminatie, seks etc.). Door het invullen van de vragen krijg je een goed inzicht waarop gelet wordt bij het beoordelen van films en televisieprogramma's. Zo krijg je bijvoorbeeld de vraag of er geweld voorkomt in de film/het t.v.-programma dat je wilt beoordelen en of het dan gaat om 'hard geweld' of niet. De term 'hard geweld' wordt toegelicht. Daarvan is sprake als:

• je opzwepende muziek hoort als de mensen gaan vechten;
• je goed ziet dat het slachtoffer veel pijn heeft;
• je het geweld in slowmotion ziet;
• je het geweld van heel dichtbij ziet;
• de klappen extra hard klinken.

Kijk, dat vind ik nu nuttig om te weten, want dat maakt dat ik toch weer wat meer genuanceerd kijk naar geweld (en idem geldt voor de andere criteria van de Kijkwijzer). En dat kan ik weer gebruiken als ik andere dingen wil beoordelen, bijvoorbeeld een boek of een theatershow. Ik herinner me dat de reacties van mijn kinderen op de theatershows waar ik ze mee naar toe nam, soms heel anders waren dan ik had verwacht. Met dit lijstje van criteria denk ik dat ik veel beter had kunnen beoordelen wat ze misschien spannend of vervelend zouden vinden. Ik ben vast niet de enige ouder/opvoeder die dit soort zaken wel eens verkeerd heeft ingeschat!

Dus ook al richt Bekijkhetmaar.nu zich op kinderen, ik vind het ook een aanrader voor ouders en opvoeders!

Welke wiki wil ik?

Ik las er al over op verschillende blogs, maar ben er nu pas toe gekomen om de site zelf te bezoeken: Wikimatrix. Op Wikimatrix vind je een overzicht van allerlei wikisoftware en -websites. Je vindt hier meer dan 70 plekken op het web waar je, al dan niet tegen betaling, een wiki kunt maken.

Erg handig vind ik de mogelijkheid om een aantal wiki's te vergelijken: je klikt aan van welke wiki's je de specs wilt zien, en je krijgt de mogelijkheden van die wiki's keurig netjes in een tabelletje tegen elkaar afgezet. Maar daarbij blijft het niet. Er is ook een wizard die je helpt de wiki te vinden die bij je past. Je krijgt achtereenvolgens een aantal vragen, bijvoorbeeld of je wilt beschikken over de historie van pagina's , of je de wiki zelf wilt hosten of niet, of je de wiki wilt plaatsen binnen een eigen domein enz. Als je de vragen hebt beantwoord krijg je een overzichtje welke wiki's aan de door jou gekozen criteria voldoen. Daarna kun je natuurlijk dan weer makkelijk die wiki's met elkaar vergelijken, zodat je snel een keuze kunt maken.

Wat ik ook makkelijk vind is de pagina waar je kunt zoeken hoe in verschillende wiki's de lay-out van een tekst bepaalt, bijvoorbeeld hoe je een stuk van de tekst bold of italic maakt, hoe je gebruik kunt maken van bullets, hoe je plaatjes invoegt etc. Voor mij erg handig omdat ik van verschillende wiki's gebruik maak en niet bij iedere wiki makkelijke en snel vindbare helpteksten zijn.

Ik ben zelf een fan van Wikispaces. Niet omdat ik die makkelijker vind dat allerlei andere wiki's (de meeste wiki's zijn niet echt moeilijk te doorgronden), maar omdat zij op dit moment de gelegenheid bieden om voor het onderwijs gratis wiki's te maken zonder dat daarin advertenties worden geplaatst. Deze gratis wiki's bieden echt alle mogelijkheden die ik nodig heb: je kunt zelf kiezen of de wiki openbaar is of niet, je kunt pdf'jes e.d. in je wiki uploaden, je kunt er een eigen logo in plaatsen, je kunt een back-up van de wiki maken en die op je eigen p.c. bewaren, je kunt er makkelijk een filmpje o.i.d. in opnemen en nog veel meer. Beleefd aanbevolen dus!

Linerider

André Manssen maakte er al een paar keer melding van in zijn weblog: het spelletje Linerider. In dit spel maak je een racebaan voor een mannetje op een slee. Dat lijkt heel eenvoudig, maar dat is het absoluut niet: de baan die je maakt is glad en hard, en het sleetje gaat stuiteren als het over een hobbeltje gaat. Als het sleetje te stijl gaat, dan vliegt het mannetje van zijn slee af.

De originele versie van het spel, gemaakt door Boštjan Cadež, is verder uitgewerkt door LineRider.ca. Deze versie biedt veel meer mogelijkheden. Je kunt hier o.a. gebruik maken van een gum en van versnellingslijnen en je kunt er een achtergrondtekeningetje bij maken.

Op scholen (basis- en voortgezet onderwijs) wordt het spel veel gespeeld. Knap: je hebt veel geduld nodig om een goede baan te maken. Om een looping te maken kun je bijvoorbeeld het beste werken met hulplijnen zodat je looping de juiste kromming heeft. En daarna moet je zorgen dat op de juiste plek in de tekening een doorgang is zodat het mannetje verder kan sleeën.

Wat ik zo leuk vind aan dit spel is dat het duidelijk maakt hoe krachten werken. Ik heb geen idee hoe e.e.a. wordt berekend, maar ik vermoed dat er heel wat rekenwerk achter het spelletje verborgen zit. Het lijkt me een leuke opdracht om een klas eens te laten experimenteren wat er gebeurt als je een looping groter of kleiner maakt, als je de helling stijler maakt of wat de maximale hoek mag zijn bij een helling waarbij de sleeër nog net op zijn slee blijft zitten. En zo zijn er vast nog veel meer experimenten te bedenken die bij het vak natuurkunde verder uitgewerkt kunnen worden.

Een tip voor wie aan de slag wil: je kunt rechte lijnen trekken bij Linerider door met je rechtermuisknop te klikken op de plek waar je de lijn wilt laten beginnen, en dan vervolgens met je linkermuisknop op de plaats waar de lijn moet eindigen. Je moet dan nog even heen en weer bewegen voordat de lijn verschijnt. Kijk voor nog meer tips ook op dit Nederlandse weblog over Linerider. Let op: deze truc werkt alleen in Internet Explorer, dus niet in Firefox.

Wil je weten wat ervaren bouwers allemaal kunnen maken met Linerider? Kijk dan maar eens naar onderstaand filmpje. Wel even doorzetten voordat je dit bereikt!

Edurep

Afgelopen donderdag was ik bij de bijeenkomst Eduexchange. Daar werd uit de doeken gedaan hoe inmiddels op allerlei fronten gebruik wordt gemaakt van de (internationale) standaarden die zijn ontwikkeld voor het metadateren van leermaterialen. Door leermaterialen te metadateren (zeg maar: van een titelbeschrijving te voorzien), kunnen die materialen terugvindbaar gemaakt worden. Voor het beschrijven, opslaan en beschikbaar stellen van leermaterialen wordt gebruik gemaakt een aantal standaarden die worden onderhouden door de Vereniging Edustandaard. Door Kennisnet en SURFnet zijn binnen de Educatieve Contentketen met een aantal partijen afspraken gemaakt om de door hen geproduceerde of geselecteerde leermaterialen volgens deze standaarden te beschrijven en ter beschikking te stellen.

Vanmiddag wordt Samenzoeken.nl gelanceerd. Samenzoeken.nl is een zoekmachine die gebruik maakt van deze standaarden. Met deze zoekmachine kun je met één druk op de knop zoeken naar leermaterialen in Davindi van Kennisnet, het Leermiddelenplein van SLO, en de Programmamatrix van het APS. Anders dan bij gewone zoekmachines kun je hier niet alleen zoeken op onderwerp, maar je kunt ook aangeven naar welk soort materialen je op zoek bent, op welk niveau, op vakgebied enz. Een deel van deze selectie doe je via je persoonlijke zoekprofiel, waardoor je maar éénmalig hoeft aan te geven wie je bent, en je alleen die resultaten terugkrijgt die vallen binnen jouw vakgebied en het onderwijstype waarin je werkzaam bent. De overige selectiecriteria bepaal je per search.

Laat ik beginnen om te zeggen dat ik blij ben dat binnen het onderwijs deze afspraken gemaakt zijn en dat er nu ook actief mee gewerkt wordt door diverse partijen. Ik denk dat we hiermee een stap verder kunnen komen in het samen maken en beschikbaar stellen van leermaterialen (al dan niet tegen vergoeding). Er zijn ongelooflijk veel goede leermaterialen gemaakt door allerlei mensen, maar ik merk dat die vaak maar door een beperkte groep mensen worden gevonden. Door standaarden te ontwikkelen wordt het mogelijk om ooit al dit soort materialen centraal te ontsluiten, en voor iedereen terugvindbaar te maken.

Maar ik heb nog wel een paar vragen bij de manier waarop de materialen nu via Samenzoeken ter beschikking worden gesteld. Ik realiseer me dat we nog helemaal aan het begin staan van de ontwikkeling, maar ik zou de ontwikkelaars van Samenzoeken en de Educatieve Contentketen nog wel een aantal zaken ter overweging mee willen geven.

Om te beginnen is Samenzoeken nu vooral gericht op docenten. Je kunt in je zoekprofiel wel aangeven of je leerling bent of docent, maar in de metadata wordt hiermee - voor zover ik kan zien - niet echt rekening mee gehouden. Ik zou bijvoorbeeld als leerling wel willen weten of het toetsmateriaal dat ik heb gevonden ook geschikt is om zelf je kennis te toetsen (zitten er antwoorden bij), of dat er bruikbaar (rechtenvrij) beeldmateriaal beschikbaar is. Op veel plaatsen in het onderwijs gaan stemmen op om leerlingen (mede-)eigenaar te maken van het leerproces. In dat kader lijkt het mij verstandig om te kijken in hoeverre de gehanteerde standaarden die mogelijkheid kunnen bieden, of om de keuze te maken deze service in principe alleen te richten op leerkrachten/docenten.

Daarnaast maak ik me zorgen over de inhoudelijke ontsluiting van de leermiddelen. Op dit moment is het nog niet mogelijk voor iedereen om binnen de Educatieve Contentketen zelf leermateriaal te ontwikkelen en ter beschikking te stellen. Je moet daarvoor eerst toegang krijgen tot Samenmaken.nl, en dat kan alleen na toestemming van Kennisnet en/of SURFnet. De content op sites als YouTube, Flickr, FURL enz. wordt ontsloten doordat de gebruikers zelf trefwoorden toekennen. De keuze van die trefwoorden is vrij. Door de grote hoeveelheid gebruikers van deze sites ontstaat echter min of meer vanzelf een standaard welke trefwoorden gebruikt worden. Bij de toekenning van metadata voor het onderwijs heeft de maker van de content ook vrijheid in het toekennen van inhoudstrefwoorden aan leermaterialen. Ik denk echter dat dit binnen de Educatieve Contentketen nog onvoldoende materiaal is ontsloten om dit soort 'massa-standaarden' te ontwikkelen. Ik denk dat er een keuze gemaakt moet worden wat we willen: willen we aansluiten op web 2.0 en zoveel mogelijk materiaal opnemen in de Educatieve Contentketen, of willen we liever zelf het heft in handen houden en regie voeren over wat opgenomen wordt en hoe het inhoudelijk wordt ontsloten? Beide opties hebben voor- en nadelen. Zoveel mogelijk betekent dat er geen kwaliteitscontrole mogelijk is, en als er niet actief gecollectioneerd wordt kan het zijn dat er gaten ontstaan in de collectie. De regie voeren heeft als voordeel dat je kwaliteitscontrole kunt uitvoeren, maar daarmee mis je waarschijnlijk prachtig leermateriaal en je dwingt gebruikers om te werken volgens door 'experts' bepaalde trefwoord(system)en.

Verder zou ik, aansluitend bij web 2.0, in overweging willen geven om niet alleen een ranking door de massa toe te voegen, maar juist de persoonlijke mening van de gebruikers aan de in de database opgenomen leermaterialen toe te voegen. Ik vind het zelf erg prettig dat het bij veel web 2.0 content mogelijk is om in de gaten te houden wat mensen binnen jouw eigen netwerk te vertellen hebben over bepaalde zaken. Je kunt de mensen die werken binnen jouw vakgebied of die dezelfde interesses hebben als jij volgen via hun weblog, je kunt kijken welke sites zij belangrijk vinden via tools FURL of Del.icio.us of bijhouden wat ze hebben gezien of gedaan via Flickr of YouTube. Voor mij zou Edurep zeker meerwaarde krijgen als ik op de een of andere manier zou kunnen volgen welke leermiddelen de mensen in mijn netwerk aanmerken als goed of interessant.

Tot slot wil ik graag aan mijn verlanglijstje voor Edurep toevoegen de mogelijkheid om via RSS-feeds (en/of via mail) op de hoogte gehouden te worden als er nieuwe leermiddelen binnen mijn interessesfeer worden opgenomen in de databases die door Edurep worden bezocht. Want ook al maak ik me nog zulke goede voornemens om regelmatig te kijken of er iets nieuws te vinden is, de praktijk wijst uit dat dit soort goede voornemens op den duur slijten. Met een RSS-feed bij je persoonlijk profiel krijg je bericht zodra er iets nieuws is gevonden, en op die manier word je dus keurig geïnformeerd over nieuw toegevoegde leermiddelen.

Ik heb geen kant-en-klare antwoorden op deze overpeinzingen over wat moet, zinvol en haalbaar is, maar ik denk wel dat het zaken zijn waarover in de komende periode besluiten genomen moeten worden.

Subculturen levensgroot in beeld

Soms zou ik wel weer terug willen keren naar de schoolbanken. Niet omdat ik dat vroeger zo leuk vond, maar omdat ik soms zie dat het nu zoveel leuker is dan toen ik naar school ging!

Zo vertelde Sjaak Janssen van de Katholieke Scholengemeenschap Etten-Leur over een ontzettend leuk en inspirerend project over subculteren dat hij samen met zijn collega's op zijn school heeft uitgevoerd. Subculturen is een onderwerp dat je van allerlei kanten kunt belichten: volgens mij komt het bij verschillende geschiedenismethoden aan de orde en het kan natuurlijk ook behandeld worden in de lessen maatschappijleer. Op de KSE is het thema behandeld binnen de beeldende vakken.

De leerlingen werkten in groepjes van drie. Ze moesten eerst zich informeren over subculteren: wat is het, en bij welke subcultuur van nu of uit het verleden voel je jezelf het meest op je gemak? Hoe komt die subcultuur tot uiting in je uiterlijk: kleding, kapsel, accessoires, sieraden enz.? Vervolgens kleedden ze zich zoals dat hoort binnen de subcultuur die ze hadden uitgekozen, en maakten foto's van elkaar. De foto's werden vervolgens levensgroot geprojecteerd op multiplex, de contouren getekend met grafietstift en uitgezaagd. Daarna werden de figuren ingeschilderd, en er mochten accessoires toegevoegd worden. De zo ontstane poppen werden buiten opgesteld, in het kader van een cultureel festival dat elke twee jaar in Etten-Leur wordt georganiseerd.

Ik vond het resultaat van het project indrukwekkend. De leerlingen zullen zeker veel hebben geleerd over subculturen nu en in het verleden. Wie wil meegenieten van het werk van de leerlingen kan kijken naar een gefilmde impressie van de straatbeelden.

Zoo tycoon DS; behoud je dierentuin.

Toen mijn moeder laatst terug kwam van Engeland had ze een stel spellen meegenomen. Een van die spellen sprong er met zijn oren tussenuit. Tenminste, die leek mij het interessantst om te spelen. Dit omdat het me interessant leek om te kijken of deze game beter was dan de pc versie, die zich vooral richtte op het blij maken van de dieren en dat minder dan het maken van de dierentuin zelf. Op de pc versie werd daardoor het winst maken heel erg moeilijk. Eens zien.

Zoo Tycoon op de DS is een spel, net zoals alle andere Zoo Tycoon spellen een dierentuin moet opbouwen en onderhouden. Daarbij is het belangrijk het gastenaantal hoog te houden en de gasten tevreden te houden. De mensen hou je blij door standbeelden, drink- en eetkraampjes en veel dieren in je dierentuin in te bouwen. Van de dieren krijg je het wat specifieker te horen. Je kunt precies bij een dier zien wat er nodig is om het gelukkig te maken. Meestal zijn dit een bepaald soort bomen, planten of terrein. Zoo Tycoon DS onderscheidt zich in twee verschillende soorten speeltypes. freeform en missie games. In een missie game heb je bepaalde doelen die je moet nakomen zoals het aantal gasten in het park of de gemiddelde tevredenheid van de dieren of de gasten. In freeform bepaal je zelf het terrein en het startbedrag waarmee je speelt, en dan is de bedoeling een dierentuin naar eigen smaak in te richten.

Zoo Tycoon DS ziet er leuk uit, heeft genoeg mogelijkheden en het maken van dieren is deze keer wel verbeterd. Je kunt overal zien wat een dier nodig heeft. Je kunt in principe ieder dier 100% blij maken als je maar een beetje goed kijkt. Daarom zijn die doelen bij missies meestal wel haalbaar. Leuk is ook dat je dieren jongen kunnen krijgen, die je dan weer kunt verkopen en dat brengt dan weer geld op. Er zit op zich veel variatie in het spel en als je alles wil uitspelen ben je wel een paar uur bezig. De stappen in de missies van begin naar gevorderd worden ook heel erg goed gemaakt, zodat je spelenderwijs het spel leert te spelen. Er zijn ook genoeg missies zodat dit spel je ook wel een groot aantal uurtjes zoet houdt. De missies zijn echter meestal niet te lang. Het begint met een kwartier en naarmate je op een hoger niveau komt, wordt het steeds een kwartier meer per missie.

Groot nadeel van dit spel is wel dat je maar 1 save per keer wil hebben. Dat betekent dat je het spel maar met 1 persoon kunt spelen eigenlijk. Als er daarna iemand anders op wil, moet die het spel uitspelen. Dit is ook een nadeel als je een freeform game hebt, kan je er geen missie meer in opslaan. De besturing is ook niet echt om van te dromen. Je moet met de stylus en de knoppen samen een weg vinden door je park en daarmee ook alles neerzetten. Op zich gaat dat wel, maar soms is het erg lastig.

Zoo Tycoon DS is en leuk spel, niet alleen voor een regenachtig middagje maar ook als alternatief voor een normale bezigheid. Het is leuk om de dieren te verzorgen en het is ook een beetje verslavend. Ik denk dat als je niet van strategiespellen houdt, je het niet moet doen, maar als je ook maar een beetje nieuwsgierig bent, het spel je wel zal meevallen en je het zelfs heel leuk zal gaan vinden. Dat is een algemene voorspelling die ik nu doe. En ik kan bijna met zekerheid zeggen dat als ik een voorspelling doe, dat die uitkomt. ;-)

Geef je mening

De provider XS4ALL heeft een leuke site gelanceerd die volgens mij voor het onderwijs erg goed bruikbaar is: Eigen mening eerst. Op deze site wordt je gevraagd om jouw visie te geven over een onderwerp dat je zelf belangrijk vindt. Je kunt dat doen door een tekst in te typen met daarbij eventueel een foto, of een geluids- of videobestand te uploaden. Je mening wordt vervolgens, verpakt in een doos, aangeboden op de site zodat anderen die kunnen lezen of bekijken. Ook kun je bij iedere mening aangeven of je het daarmee eens bent of niet, waarna je kunt kijken hoe anderen gereageerd hebben op die visie.

Dit initiatief kan je natuurlijk op allerlei manieren inzetten in het onderwijs. Ik zou het zelf leuk vinden om leerlingen te vragen hun visie te geven over onderwijsvernieuwing: hoe zouden zij hun eigen onderwijs vorm willen geven? Maar je kunt Eigen Mening Eerst natuurlijk ook gebruiken voor vakken als geschiedenis, maatschappijleer, ANW enz., door de leerlingen te vragen hun visie te geven over bijv. historische, economische, ecologische en ethische vraagstukken. Je kunt de opdracht ook combineren met andere vakken: de beeldende vakken (het maken van een foto of video, een beeld waarin de mening tot uiting komt), een taal (het schrijven van een betoog, een brief of een dialoog over het betreffende onderwerp) of muziek (het zoeken van muziek die past bij het onderwerp).

Als iedereen zijn mening online heeft gezet, vraag je de andere leerlingen te reageren. Daar kun je natuurlijk een wedstrijdje van maken: wie krijgt de meeste positieve stemmen? En de winnaar krijgt...... natuurlijk een grote doos met een verrassing ;-)

IJskoude winters

Ook zo'n zin in een lekkere winter, met water dat bevroren is, in plaats van dat het in gestage druppels je kleren doorweekt? En dan na die wandeling in de vrieskou lekker met de verwarming hoog binnen een filmpje kijken en een oliebol eten?

Dit jaar lijkt de winter maar niet te komen, maar wie niet langer wil wachten kan terecht op de nieuwe themasite van ANNO: de Winterspecial. Een site vol nostalgie, maar ook met minder leuke historische winters, en met achtergrondinformatie over volksgewoonten. Er is aandacht voor Willem Barentz en voor wintersport, er zijn filmpjes te zien van Beeld en Geluid, en je kunt een wintersportvakantie naar keus winnen door een goed onderschrift te maken bij een foto. Heb je er dan nog steeds niet genoeg van, dan kun je ook nog een cd aanvragen (tegen verzendkosten) met daarop persoonlijke verhalen en oude radiofragmenten over legendarische Nederlandse winters, afgewisseld met beroemde winterliedjes.

Het lijkt me voor het basisonderwijs in ieder geval zeer de moeite waard om de site te bekijken en de c.d. aan te vragen. Een oase van rust in deze spannende tijd met Sinterklaas, rapporten, en dan ook nog eens de feestdagen!

Google gadgets: speelse toevoegingen

Het zelf maken en bijhouden van een website of een weblog is zeker iets wat kan helpen om leerlingen mediawijs te maken. Ze kunnen hierdoor leren hoe je publiceert op het web, wat je wel en wat je beter niet kunt vertellen op een plek die iedereen kan bekijken, en hoe het nu eigenlijk zit met copyright op teksten en plaatjes. Want veel leerlingen weten wel hoe ze een website of weblog moeten maken, maar velen hebben weinig verstand van hoe je daar nu op een goede manier inhoud aan geeft.

Veel leerlingen met name uit het basisonderwijs vinden het leuk om hun eigen verhaal te publiceren en met anderen te delen via het web. Een weblog leent zich daar uitstekend voor: als je gebruik maakt van Blogger of Web-log heb je feitelijk geen kennis van HTML nodig om toch een leuk weblog te kunnen maken. Voor het basisonderwijs had ik tot voor kort een lichte voorkeur voor Web-log van Ilse omdat ik die nog een tikje gebruikersvriendelijker vond dan Blogger. Maar Blogger is recent vernieuwd en nu ben ik daar niet meer zo van overtuigd. Eén van de leuke dingen vind ik dat het nu erg makkelijk is geworden om allerlei leuke HTML-code of Javascriptjes aan je weblog toe te voegen. Ikzelf houd over het algemeen mijn weblog het liefst zo rustig mogelijk, maar ik denk dat een weblog dat gemaakt is door en/of voor kinderen van de basisschool een stuk leuker wordt als je er een spelletje kunt spelen, er iedere dag een nieuw puzzeltje vindt, of er een tekening in kunt kleuren.

Google heeft een pagina waar maar liefst 2390 scriptjes te vinden zijn die eenvoudig aan je website of weblog toe te voegen zijn. Nu Blogger vernieuwd is kun je deze met een paar muisklikken toevoegen aan je weblog. Ter ere van Sinterklaas heb ik ter illustratie van wat op deze pagina te halen is aan dit weblog een paardje toegevoegd (helemaal onderaan, rechts op het scherm). En nu maar hopen dat een paardenliefhebber dit paard regelmatig wil verzorgen, want zijn manen en staart hebben regelmatig een borstelbeurtje nodig ;-)

Story Inventor

Woensdag meldde ik dat er games niet altijd complex hoeven zijn en dat ze ook met eenvoudige middelen gemaakt kunnen worden. Ik noemde toen dat je voor Branching stories gebruik kunt maken van HTML of PowerPoint. Loes Sparwer van het IVKO in Amsterdam, vertelde mij dat ze met haar leerlingen een branching story had gemaakt in het kader van het project Legalopoli. De software die ze daarvoor gebruikten was Story Inventor van Koala Games. Ik kreeg van haar een kopie om het zelf eens uit te proberen. Als je geïnteresseerd bent kun je de software online bestellen voor 30 euro.

Story Inventor is een snel te doorzien programmaatje waarbij je snel een beslissingsboom kunt maken. In een storyboard koppel je een tekst aan een plaatje (of een film) en een geluidsbestand. Daaraan hang je vervolgens een vraag met een aantal keuzemogelijkheden. In het storyboard geef je aan bij iedere keuzemogelijkheid naar welk volgend fragment de speler dan gaat.

Moeilijk is het allemaal niet, zeker niet als je je beperkt tot het gebruik van stilstaande beelden. Ik kreeg zelf een filmpje niet aan de praat, vermoedelijk omdat ik het probeerde met een gecomprimeerd bestandje. Ik had helaas geen ander bestand, dus ik ben benieuwd naar de ervaringen van anderen die hiermee aan de slag gaan.
Story Inventor nodigt zeker uit tot creativiteit. Je kunt leerlingen tekeningen laten maken hiervoor, maar het is misschien veel leuker als je ze foto's laat maken en bewerken en die gebruikt als basis voor je verhaal.

Kijk maar eens wat de leerlingen van de IVKO ervan hebben gemaakt. Het spel dat zij gemaakt hebben is te vinden op mijn website in een zip-bestandje. De bestanden uitpakken, en vervolgens klikken op Cell phone.exe, en geniet van de rijke fantasie van de leerlingen.

Tot slot de mening van Loes Sparwer over Story Inventor:

het geeft de mogelijkheid allerlei kunstzinnige activiteiten te integreren (foto's/film/geluid/tekst) in een game-achtige omgeving.