Gamingonderzoek

Alweer een tijdje geleden verscheen een rapport over een onderzoek naar games: het Nationaal Gaming Onderzoek 2008. Hiervoor is van alles onderzocht: wie gamen er, welke (soorten) spellen worden gespeeld en waarom? Helaas is het rapport nogal duur: de samenvatting kost maar liefst 1750 euro en ik zou het liefst ook nog de ruwe datatabellen inzien. Maar dat kost 3500 euro…! Gelukkig mag ik binnenkort bij iemand het rapport gaan inzien, maar ik zou het natuurlijk nog veel beter vinden als deze gegevens openbaar gemaakt werden. Maar daar zal het onderzoekscentrum waarschijnlijk weinig oren naar hebben.

Gelukkig denkt niet iedereen er zo over. Afgelopen week is de managementsamenvatting van de resultaten van een onderzoek van de International Software Federation Europe bekend gemaakt: Video Gamers in Europe 2008. Daarin staan gegevens over gaming in verschillende Europese landen. Helaas zit Nederland daar niet bij maar als ik het goed begrijp zal ons landje in de toekomst wel meegenomen worden in dit jaarlijkse onderzoek. Van Video Gamers in Europe zijn de ruwe datatabellen niet online te vinden, maar er is aanzienlijk meer vrijgegeven dan van het Nationaal Gamingonderzoek.

Eén van de redenen waarom ik zo geïnteresseerd ben in deze onderzoeksgegevens is dat ik persoonlijk de ervaring heb dat het spelen van games behoorlijk wat eisen aan je stelt. Met name het spelen van de grote entertainmentgames vind ik een fikse klus. Om die grote games uit te kunnen spelen moet je, vind ik, best wat in huis hebben:

• je moet doorzettingsvermogen hebben. In elk spel zitten behoorlijk wat regels die vlot uitspelen bemoeilijken. Dat is natuurlijk een uitdaging maar wie van nature makkelijk het bijltje erbij neergooit zal volgens mij niet ver komen in het spelen van games,
• je moet bereid zijn om je in te lezen in de games. Alhoewel de meeste denken dat gamers alleen maar achter het scherm te vinden zijn kan ik uit eigen waarnemingen vertellen dat veel gamers behoorlijk wat tijd investeren in lezen: wat zijn de beste games en hoe speel je die uit? Veel is te vinden op internet, maar er worden ook tijdschriften geraadpleegd. En heb je ooit wel eens de handleiding gezien van Civilizations? Die telt (bij de versie die ik heb, versie IV) zo'n 200 pagina's. En die worden weliswaar niet allemaal, maar wel voor een groot deel gelezen door de fanatieke Civilization-gamers!
• je moet een netwerk en sociale vaardigheden hebben. De meeste grote games zijn dusdanig ingewikkeld dat je daarbij wel hulp kunt gebruiken. En van oude games is wel veel te vinden op internet, maar als je een nieuw spel wilt spelen is het handig als je een beroep kunt doen op een netwerkje van vrienden die hetzelfde spel spelen als jij. Ook voor het spelen van games is zo'n netwerk handig. Uit het Europese onderzoek blijkt dat 20% van de fanatieke gamers altijd en 27% meestal met anderen speelt.
• je moet ervan houden om een probleem te onderzoeken, veronderstellingen te testen en op basis daarvan weer nieuwe hypotheses op te stellen. Een game spelen is niets anders dan proberen te achterhalen welke regels de programmeurs in een spel hebben ingebouwd. Een soort achteraf programmeren dus. Daarvoor heb je een behoorlijk onderzoekende geest nodig, volgens mij.

Ik vermoed dan ook dat de fanatieke gamers mensen zijn die heel wat in hun mars hebben. In het persbericht van het Nationaal Gamingonderzoek vind ik alleen dat Nederlanders die wel eens een museum, theater of filmhuis bezoeken evenveel en soms zelfs meer gamen dan degenen die dit niet doen. Dat duidt er in ieder geval op dat fanatieke gamers meer doen dan alleen maar gamen, maar daarmee is mijn stelling natuurlijk nog niet bewezen. Vandaar dat ik het hele onderzoek wel eens zou willen lezen. Dus mocht je het beschikbaar hebben en mij een tijdje willen lenen: heel graag!

Plagiaat in games!?

Door: Martijn van den Berg

In de eerste klas wordt er niet zo op gelet, het begint meestal pas als je in de vierde klas zit. Mijn leraren hebben me altijd geleerd dat plagiaat slecht was en in het bedrijfsleven zie ik dat mensen af en toe een dikke boete moeten betalen omdat ze proberen andermans succes te stelen. Ik ben de laatste tijd een beetje met muziekgames bezig, ik heb net Rock Band in huis gehaald, en sta op het punt om mijn Guitar Hero gitaar in de hoek te leggen. Ik kijk op de cover van mijn Rock Band instrumentendoos, en ik zie een flink aantal liedjes in de track list staan die ook in Guitar Hero zitten.

En dat is nog maar het begin. Rock band is uniek doordat deze naast een gitaar ook een microfoon en een drum set heeft om het ultieme muziek gevoel te krijgen. Dan leees ik het nieuws en dan kijk ik naar het nieuws over de nieuwe Guitar Hero die eind dit jaar uit komt, de zogenaamde Guitar Hero World Tour. Laat deze world tour nu net het belangrijkste onderdeel van Rock Band zijn. En wat zien we vervolgens ernaast staan: een Guitar Hero drumstel en microfoon. De spellen hadden elkaar letterlijk op kunnen volgen onder dezelfde naam als de bedrijven geen ruzie met elkaar hadden.

En dit is slechts een van de resultaten die wel enig succes heeft. Een ander voorbeeld is Rollercoaster Tycoon, de pretparkserie. Dit was een grote revolutie in de tijd dat deze gemaakt werd. Heel veel mensen zochten de rand van se plagiaat op door andere sim games te gaan maken. Vandaag de dag kan je nog steeds een hele hoop business sim games in de winkel vinden die het succes niet gehaald hebben. Thrillville kwam nog het dichtst bij dit succes, alhoewel nog steeds niet het succes van Rollercoaster Tycoon. Het concept van simgames bestond al veel langer, maar na Rollercoaster Tycoon begon het echt te groeien.

Nu is de vraag, mag je dingen overnemen van andere succesvolle games om zo zelf meer geld in het laatje te brengen? Er valt natuurlijk heel veel te bedenken als je een game gaat maken, er zijn genoeg verschillende dingen waar je een game van kan maken. Uiteindelijk gaat het ten koste van de originaliteit van games, maar af en toe is het ook wel leuk om op hetzelfde genre te blijven zitten. Perosonlijk vind ik dat het wel mag, maar alleen bij heel specifieke genre games. Maar als je te veel games van hetzelfde soort maakt, zal je verkoop vanzelf dalen, dus in dit gevalt straft het systeem de overtreders.

Computer of buiten zitten

Door: Martijn van den Berg

Het is weer zomer. Afgezien van een paar kleine uitzonderingetjes is het weer zomer zelfs voor het weer. Het duurde even, maar de regen mindert nu en de zon verslaat de wolken. Ik ben altijd wel blij met de zomer, en heb meteen mijn winterkleren in de kast gegooid en een zomercoupe genomen. Ik ben er helemaal klaar voor. Enige probleem is: hoe kan je games combineren met buiten zitten, want je kan moeilijk je hele spelcomputer buiten zetten met bedrading en al, en het licht van de zon verduistert menig scherm. Dan zit er niets anders op dan te stoppen met gamen voor de zomer. Of toch niet?

Gamen en de zon zijn aartsvijanden van elkaar. Beide zijn een bekend vermaak en het ene kan niet samen gaan met het ander met de huidige technologie. De zon schijnt op je scherm, de bedrading krijg je niet buiten en er bestaat niet zo iets als portable stroom. Bedrijven ontwikkelen schermen voor de computers zodat men nog wel normaal kan werken, want het werk gaat gewoon door, en dus ook het huiswerk. Ook op de computer.

Zoals misschien sommigen onder ons wel weten is net GTA IV uitgekomen. Ik ben er zelf niet zo'n fan van, het is niet mijn type game, maar ik heb mensen horen zeggen dat ze als GTA uit zou komen, drie dagen niets anders zouden doen, en zo zijn er wel meer games die in de zomer uitkomen. En toch, het zou toch wel de ultieme combinatie zijn om te kunnen genieten van de zon terwijl je jezelf vermaakt met een leuk spel. Genieten van twee werelden tegelijk als het ware.

Het blijft moeilijk kiezen. Lekker weer en games gaan niet samen, en zullen waarschijnlijk ook nooit samen gaan, want voor games heb je toch een scherm nodig om iets om dingen op te projecteren, en de zon zal dit altijd in de weg zitten. De voorlopige oplossing: het uithouden met kopen van nieuwe games tot het wat minder weer is. Maar die periode is gelukkig nog heel erg ver weg op dit moment.

Gamen en geweld

Buiten school, bij de fietsenstalling. Twee knullen van 15. Eentje van mij; de ander een vriend van school. Lang, beetje witte gezichten, donzig baardhaar in wording en pukkels. Veel pukkels. "Wacht maar: vanavond ga je ten onder!".

's Avonds, rond een uur of negen. Jongens met verhitte koppen, in een felle discussie. Een grote fles cola erbij met natuurlijk ruim voldoende chips voorhanden om de ergste honger te stillen. Of om de emoties mee weg te eten.

"Met mijn nieuwe strategie kun je nooit van me winnen!"
"Oh, dat dacht je. Wacht maar eens wat ik heb bedacht. Jouw leger gaat binnen een half uur ten onder".
Even is het stilte. Je hoort niks behalve af en toe wat geklik. Stilte voordat het geweld losbarst. De stellingen worden ingenomen; de eerste acties gedaan. Waar zetten ze op in: wordt het voetvolk opgeofferd om de soldaten te paard te beschermen? Of worden die juist als eerste ingezet?
"Je kasteel wordt platgebrand!", juicht één van de jongens.
"Nou, jouw ridder heeft anders net mooi 't loodje gelegd", is het triomfantelijke antwoord. "En je mist ook al je geestelijke macht. Echt jongen, je kunt 't wel shaken!"
"Wacht jij maar, ik geef 't echt nog niet op. Kijk maar eens wat deze dame gaat doen. Die gaat echt overal dwars doorheen."

Ik bemoei me nergens mee: ik weet wel beter. Op sommige momenten kun je je kinderen maar beter niet storen. Ik hou niet van gewelddadige spelletjes maar daar zal ik het straks wel eens met hem over hebben. Als ik nu wat zet krijg ik de chips naar mijn hoofd gegooid.

Dan gebeurt het: een woeste kreet klinkt door de kamer. De oorlog is gestreden; mijn zoon heeft het onderspit moeten delven. Stampvoetend loopt hij de kamer uit; mij wat beduusd achterlatend. Zijn vriend heeft het amper in de gaten: die zit te genieten van zijn overwinning. Gelukkig komt hij al snel weer terug en het afscheid is weer vriendelijk.

Heftig hoor, dat schaken!


N.B. Iedere overeenkomst met bestaande personen is louter toeval ;-)

On-line criminaliteit

Door: Martijn van den Berg

Vroeger, toen ik nog een klein ventje was dat achter de grootste computerrages aahuppelde, speelde ik een MMORPG die Runescape heette. Ik speelde het op zich niet zo vaak, de graphics en gameplay waren niet hoogstaand, maar het was wel een grappig spelletje om te spelen. Doel was (zoals bij veel van dit soort spellen) een character op te bouwen, missies te doen, geld te verdienen en items te kopen. Ik was redelijk bekend met wat er allemaal met je account kon gebeuren als ik niet oppaste. Alleen op een dag kwam er een klasgenoot naar me toe en zei dat ik verhoogde levels kreeg als ik een bepaald mailtje stuurde. Ik geloofde er niets van maar, goedgelovig als ik was, werd ik overgehaald. Gevolg: account kwijt. Dit kon ik wel achterhalen omdat het een klasgenoot was, maar dit soort praktijken rekt zich veel verder.

Spelers vinden steeds slimmere manieren uit om dit soort dingen te doen. Dit is meestal vrij makkelijk want als je bij een MMORPG iets geruild hebt, kan je dat niet meer terugruilen. On-line dieven maken hier handig gebruik van door mensen over te halen dingen te ruilen, om vervolgens met de nieuwe waardevolle spullen waarvoor een speler uren heeft moeten sparen weg te lopen. Een tweede manier die vaak gebruikt wordt is om te proberen het password van een bepaalde speler te krijgen door middel van zelf ontworpen mods, add-ons en virussen. Mensen kunnen in dit soort dingen aardig wat tijd steken.

Maar waar ligt het probleem nu precies? Het probleem ligt bij het doel van gamen zelf: de prestaties. De dingen die je na lang spelen weet te krijgen. De dingen in de game waarmee je meer dingen kan doen. MMORPG's kan je nooit uitspelen, dus de prestaties zijn eindeloos. Vaak moet je heel lang herhaaldelijk dezelfde actie uitvoeren om iets te verdienen. Veel spelers hebben hier geen zin in, maar willen wel verder komen en nieuwe dingen halen. Ze willen dit hele proces sneller laten gaan. En doordat dit een nog maar net ontdekt speltype is, zitten er nog veel foutjes in.

On-line criminaliteit is erg. Het feit dat je iets afpakt waar iemand heel veel moeite heeft gedaan. Het hoeft niet eens verslaving te zijn waaruit iemand het doet. Het principe van MMORPG in combinatie met de personaliteit van sommige personen leidt tot dit soort dingen. Ik vind niet dat je hiervoor echt in real life straffen moet gaan uitdelen, omdat dit prestaties in games met real-life verbindt. On-line straffen raken deze mensen veel meer, omdat ze dan zelf alles wat ze zo zorgvuldig hebben opgebouwd. En in dit soort straffen mag je geen medelijden hebben volgens mij.

De ondergang van de handheld

Door: Martijn van den Berg

Toen de handheld geïntroduceerd werd was dit een bijzonder fenomeen. Games waren toen nog niet zo ver ontwikkeld als dat ze nu waren, en het feit dat je in plaats van een hele grote machine en een tv-scherm een game mee kan nemen naar waar je maar wilt, was een grote innovatie. Alhoewel het niet in kleur was, was in vergelijking met de andere games die op dat moment op de markt waren, een geweldig ding. Door de populariteit ervan bleef het zich ontwikkelen en kon nintendo (jarenlang monopolist op dit gebied) hier heel veel geld aan verdienen. Maar de laatste tijd zie je de handheld steeds minder. Is de tijd van de handheld voorbij?

Een tijd geleden brak sony het monopolie van nintendo met de introductie van de PsP. Door de mooie beelden die dit apparaatje gaf, moest nintendo het roer omgooien, daarom gooiden ze alles op de nintendo DS, met het nieuwe touchscreen. van beide handhelds vielen de verkoopcijfers tegen. De innovatie van de handhelds kon op lange termijn nooit de innovatie van de consoles bijhouden, waar de gameproducenten ook goed hun hoofd bij moesten houden als ze winst wouden zien.

De games van handhelds vallen tegen, zeker de laatste tijd. Wat er nog komt zijn veelal slechtere versies van console spellen of simpele spellen. De gamer van tegenwoordig ziet er dan ook geen heil in om veel te spelen met een apparaatje dat je mee kan nemen, terwijl je ook thuis kan gamen en daar veel betere beelden en een veel betere sensatie aan overhoudt dan zo'n klein apparaatje. In zie ze nog wel eens, maar ze zijn vaak omgebouwd, gebruikt voor muziek of mensen hebben weinig zin om hier veel games voor te kopen. Bovendien kan je van een handheldoorlog tussen sony en nintendo nauwelijks spreken.

Als mensen een game kopen, willen ze of kwaliteit, of innovatie. Kwaliteit zie je in de vorm van mooie beelden, en innovatie kan je zien in de vorm van nieuwe interactieve mogelijkheden. Als je gaat kijken naar de handhelds richt sony zich vooral op kwaliteit en nintendo vooral op innovatie. Maar als je dit vergelijkt met de meer succesvolle consoles, de playstation 3 van sony en de wii van nintendo, is het veel leuker om daar iets mee te doen. Voor onderweg word de handheld nog wel eens gebruikt. Maar het is slechts een een tweede keus. Iets dat je naast je console hebt en af en toe gebruikt. Meer is het niet.

Gameverslaving; stoppen is moeilijk

Door: Martijn van den Berg

In het derde en voorlopig laatste stuk over gameverslaving wil ik schrijven over hoe je van je verslaving af kunt komen. Als je eenmaal verslaafd bent en gamen boven andere belangrijke dingen gaat kiezen, is het vaak moeilijk om te stoppen. Je leeft van de ene prestatie tot de andere, en als je niet aan het gamen bent, zit je vaak te denken aan hoe je de volgende prestatie kan halen, om als je weer dicht bij je console zit dit uit te voeren. Je denkt vaak niet meer aan dingen die ook nog moeten. En als je eenmaal achter de console zit, heb je vaak geen besef van tijd en dan is het vaak nog even dit en nog even dat, en voor je het weet ben je al weer een aantal uur verder.

Het moeilijke aan stoppen met gamen is dat je het zelf moet willen. Ouders of buitenstaanders kunnen wel helpen, maar als de gamer niet meewerkt, vind deze toch altijd wel een manier om te gamen. Bovendien zijn veel ouders hier te soft in. Begrijpelijk, want het blijft je kind. Enige manier om te stoppen is om zelf te bedenken van: Wat levert gamen mij nou eigenlijk op? Voordelen of nadelen? Vervolgens moet je constateren dat gamen niet belangrijk is en zelf de wil en moed hebben om te stoppen.

Stoppen met gamen doe je niet geleidelijk. De verleiding is veel te groot om toch even te gamen, en zeker voor zwaar verslaafden zal dit vaak resulteren in een nog grotere drang naar games en dus ook uiteindelijk meer verslaving. Stoppen met gamen doe je door voor jezelf te bedenken wat voor jou de grens is tussen verslaving en hobby. Een mooie manier is om het te vergelijken met een sport die je speelt. En dan kijken hoeveel tijd je daar in stopt. Beste manier is zelfs nog om met alles te stoppen. Maar daarvoor is dan weer een sterke wil nodig.

Eenmaal gestopt duurt het best een tijd voor je geen drang naar games meer hebt, naar gelang je fanatieker speelt, het je hier meer drang naar. Dit is lastig, maar daarom is het ook belangrijk om iets anders leuks te doen vinden. Net zoals rokers nicotinekauwgumpjes eten, kunnen gamers inplaats van gamen bijvoorbeeld tv kijken, of huiswerk maken. Dit is veel ontspannender. Voor de een duurt het was langer voordat hij "clear" is dan de ander. Maar uiteindelijk kan de combinatie van een goed initiatief en een sterke wil de verslaving overwinnen.

Gameverslaving, Hoe en wat?

Door: Martijn van den Berg

Een gameverslaving heb je zo: men neme een persoon, liefst een jongen. Men zet hem een dag non-stop achter een internetgame, herhaalt dit een paar keer en voila, we hebben een gameverslaafde. Internetgames, oftewel MMORPG's en internetgames die je moet bijhouden behoren tot de categorie meest verslavende games. De combinatie van het feit dat er eeuwig beloningen te halen vallen in combinatie met het feit dat je tegen andere mensen speelt met het principe: hoe meer je speelt, hoe hoger je komt maakt deze games superverslavend. Je begint ermee en ziet dat je niets kan bereiken als je niet meer speelt en zo ga je steeds vaker spelen. Binnen de kortste keren raak je verslaafd.

Grootste verslavingsgame is toch wel World of Warcraft. WoW is qua prestaties niet eens zo'n origineel spel en het idee van orcs, mensen en elfen is ook al oeroud. Een van de dingen die WoW zo verslavend maakt is het feit dat je het met anderen doet, vaak in clanverband. Met je clan doe je meestal zogenaamde raids, waarbij je met je clan een aantal uren op pad gaat om samen een queeste te voltooien. Als je in een beetje goede clan wilt zitten, moet je algauw een flink aantal uur aanwezig zijn om bij deze raids aanwezig te zijn, anders heeft je clan niets aan je.

Tweede reden dat dit spel zo verslavend is, is dat het een heel groot gebied is en er dus overal wel wat te doen valt, en de makers van het spel continu nieuwe content toevoegen, en je dus nooit alle missies kan hebben gedaan. Dit te accepteren valt voor heel veel mensen heel erg zwaar. Met name de eerste reden geldt voor veel games, het feit dat als je iets wilt zijn, je veel online moet zijn, maakt mensen al heel gauw verslaafd aan een game. De tweede reden geldt vooral voor MMORPG's.

Natuurlijk is het ook mogelijk om aan gewone games verslaafd te raken, maar deze zijn niet oneindig, en bovendien is het erg duur om eens in de twee weken een nieuw spel te kopen, dus hier is meestal een limiet aan en staan mensen sneller bij stil wat ze nu eigenlijk aan het doen zijn, wat ook uiteindelijk de beste menier is om te stoppen met gamen. Maar daarover volgende week meer.

Als een hobby een gewoonte wordt

Door: Martijn van den Berg

Games bestaan nog niet zo lang, maar games ontwikkelen zich toch erg snel door de grote vraag ernaar. Dit brengt niet alleen geld op voor de makers, maar ook nieuwe problemen. Grootse probleem van games is de verslaving hieraan. Gameverslaving kan je fysiek niet aantasten zoals roken, drugs en alcohol. Maar met gameverslaving sluit je je af voor de buitenwereld en zo mis je een hele hoop dingen die je normaal graag had willen inruilen voor gamen.

"Iemand die gameverslaafd is kiest gameprestaties als aanvulling of als vervanging voor prestaties uit het echte leven"

Een game bestaat uit prestaties en beloningen. De kick van een game is om verder te komen en net die beloning te halen, zoals betere wapens, een nieuwe auto of een beter character. In een game leef je van prestatie tot prestatie om continu beloningen te halen en dit geeft een bepaald gevoel van voldoening. Het verslavende hieraan is dat mensen vaak nog door willen tot de volgende beloning, en dan weer. En voor je het weet ben je alweer een paar uur verder, zeker met de games van tegenwoordig.

"Een gameverslaafde maakt vrije tijd voor games, in plaats van te gamen in zijn vrije tijd."

Een game spelen is niets verslavends aan over het algemeen. Je moet alleen weten als je iets wilt doen dat voor jou belangrijk is en je hebt de keuze tussen of dat doen of gaan gamen, kunnen denken van: "Wat bereik ik nu eigenlijk als ik nu ga gamen en deze prestaties haal?" en vervolgens tot de conclusie komen dat de meeste dingen toch wel belangrijker zijn dan gamen, want uiteindelijk bereik je met gamen niets op de lange termijn.

"Gamen is meestal een hobby. Voor een gameverslaafde is dit meer een gewoonte"

Gameverslaving wordt snel erger. Iedere keer even dat spelletje spelen tussendoor, en voor je het weet zit je er meer dan 30 uur per week achter. De verslaving is het gevoel eraan te denken wat er zou gebeuren als er geen games meer waren, maar toch blijft een gameverslaafde zichzelf wijsmaken dat het een onschuldige hobby is. En dat is het gemene bij gameverslaving. Het feit dat er geen duidelijke grens is tussen verslaving en hobby. Bovengenoemde zinnen geven dit aardig weer. Nu is gamen niets gevaarlijks, zelfs als je het een flink aantal uur in een week doet, maar het gevaar van verslaving is er altijd.

Games cultureel erfgoed

Goed nieuws! Op de site van InformatieProfessional las ik dat de Amerikaanse Library of Congress gaat onderzoeken wat de mogelijkheden zijn om structureel games te archiveren, omdat ze van mening zijn dat games ook tot het culturele erfgoed behoren en daarom voor het nageslacht bewaard moeten worden.

Hoe het aangepakt moet worden moet nog uitgezocht worden en het zal ook allemaal nog wel een tijdje duren voordat het zijn beslag gaat krijgen, maar ik ben blij met de erkenning van games als cultureel erfgoed. Ik ben het daarmee hartgrondig eens: games zijn niet alleen leuk, ze weerspiegelen ook de cultuur van deze tijd en met de gamecultuur ontwikkelen zich nieuwe kunstvormen. Op het gebied van vormgeving, maar de gamecultuur dringt ook door in andere kunstvormen, zoals film (machinima, waarbij de film in het spel wordt opgenomen) en toneel (toneelvoorstellingen die 'uitgevoerd' worden in een virtuele omgeving zoals Second Life).

Dat games daarnaast ook nog leerzaam zijn en dat wij het onderwijs kunnen verbeteren door van gamedesigners te leren hoe je aandacht kunt trekken en vast kunt houden en mensen kunt motiveren, is natuurlijk mooi meegenomen. Ik hoop dat bibliotheken nu massaal games gaan omarmen en ze een plek gaan gunnen in hun collectie. Er zijn al een aantal initiatieven, zoals in Rotterdam, Middelburg, Delft en Heerlen, en ik hoop dat nu overal in Nederland bibliotheken op hun eigen manier met games aan de slag gaan!

(Edwin en Rita: ik hoop dat jullie het goed vinden dat ik beeldmateriaal van jullie bibliotheken bij deze post heb geplaatst!)

Online gaming; Eindeloze mogelijkheden... Of niet?

Door Martijn van den Berg

De console-oorlog gaat door. Met de wii die al helemaal uitverkocht is, de playstation 3 die zeer binnenkort uitkomt en de xbox 360 die probeert met zijn games deze innovaties te overtreffen. Het is om gek van te worden, zo veel aanbod is er op dit moment op de markt. Alles lijkt hetzelfde en toch is het niet vergelijkbaar met elkaar. Maar er is 1 ding waarin ze nog allemaal verschillen: De online diensten. En vooral Microsoft is door goed in. Maar wat zijn online diensten en wat heb je er aan?

Online diensten zijn door de makers bedoeld om een stukje extra inhoud aan een game te spelen. Er wordt veel zorg aan de singleplayer besteed, maar deze kan, hoe mooi ook, niet eeuwig duren. Daarom is de multiplayer uitgevonden. De multiplayer is een on-line database die zich richt op het verbinden van meerdere spelers van een game. Zo kan je tegen- of met elkaar het spel spelen dat je zo leuk vindt.

Het is natuurlijk heel leuk dat je mensen kan opzoeken waartegen je speelt. Dat je eens een keer niet tegen een computer zit te spelen maar dat als je wat zegt, je ook antwoord krijgt. En dat er aan de andere kant ook iemand zit die meestal even goed is als jij, in plaats van dat je een easy, medium of hard persoon moet kiezen die dan op een bepaalde manier speelt. Iedereen doet zijn best om te winnen.

Maar er zijn natuurlijk ook nadelen aan online gaming. Je bent erg afhankelijk van je eigen verbindingssnelheid of die van de tegenstander. Is er één iemand die een trage verbindingssnelheid heeft, krijg je al snel een trage verbinding of stopt het spel zelfs. Bovendien is de multiplayer meestal lang niet zo mooi als de singleplayer. De multiplayer is meestal gewoon de dingen van de singleplayer en dan tegen elkaar. En het aantal games dat multiplayer heeft, neemt toe, maar is nog steeds niet heel erg groot.

Online gaming is een kans. Een hele mooie kans die erg groot kan zijn. Een kans die je kan benutten of laten liggen. Je kan er je spel veel groter en soms zelfs oneindig lang mee maken, maar je bent wel afhankelijk van de weakest link. Desondanks kan het heel mooi zijn anderen op het internet te ontmoeten en tegen ze te spelen. En als we de negatieve punten kunnen weghalen, en de positieve punten versterken, wordt deze kans in de toekomst een feit.

Second Life voor gamers!?

Een paar jaar geleden werd ik via school uitgenodigd voor een soort workshop van L3D. L3D is een project in ActiveWorlds (soort second life), maar dan zonder het zakelijk gedeelte. Destijds heb ik daar geleerd hoe ik een gebouw kan ontwerpen en diverse trucs. Destijds was ik daar erg van onder de indruk, maar met een paar dagen was ik er al op uitgekeken. Daarom is dit idee ook nooit op onze school geïmplementeerd. Een paar jaar later komt mijn moeder met Second Life aan. Even spelen en kijken wat het is. Verrast me eigenlijk niets, dit Second Life.

Allemaal heel erg mooi, met secondlife en zijn virtuele economie. Alleen als je met de cijfers komt heeft bijvoorbeeld World of Warcraft 8,5 miljoen leden en Second Life 7,2 miljoen. Dit ligt niet zo ver van elkaar af, maar als je bedenkt dat er maar 1,6 miljoen actieve Second Livers zijn. Dit betekent dat de meeste mensen kijken en het dan zo saai vinden dat ze niet meer terugkomen. Ik was en een van. Maar waarom?

De eerste elementen waar een gamer naar kijkt als ze iets op tv zien zijn spanning, graphix, verhaal en beloningen. Als je kijkt of er nou enige spanning in Second Life zit, nee absoluut niet. Je kan er slechts chatten en een poppetje maken. Graphics zijn bijna te verwaarlozen als je het vergelijkt met de games van nu. Eer zit totaal geen verhaal in Second Life en beloningen, nou ja, misschien als je een beetje handelt kan je geld verdienen. Daarnaast komt er ook nog eens bij dat second life handenvol geld kan kosten als je het een beetje goed wilt spelen dus dit is totaal niet aantrekkelijk.

Ik denk niet dat je Second Life enig aantrekkelijker kan maken zonder het hele concept in elkaar te laten storten. Je kan de wereld niet moeiiljker en ingewikkelder maken want dan wordt het voor veel spelers te ingewikkeld. Je kan er geen verhaal in implementeren en het realistisch houden. Ik denk overigens niet dat Second Life een flop is; veel bedrijven verdienen er aardig wat geld mee. Maar of het nou een werelduitvinding is. Niet echt volgens mij.

Pervasive games

Een pervasive game is een spel dat altijd en overal om je heen is. Althans: dat is de omschrijving die wordt gegeven in de afstudeerscriptie van Tom Rosens: Hoe maak ik een commerciële pervasive game?". Stel je bij de term 'persuasive games' spellen voor als Frequentie 1550 waarbij de spelers in de stad Amsterdam informatie verzamelen over een reliek, om een mysterie in het verleden op te lossen, het Lauwerkransmysterie, een moordspel waarbij je hints voor de oplossing krijgt via verschillende (elektronische) media en dat georganiseerd was door o.a. de openbare bibliotheek Rotterdam) en 'Geocaching' waarbij mensen met behulp van een gps-apparaat op zoek gaan naar verborgen schatten, die verstopt zijn door anderen.

In de scriptie worden eerst een aantal begrippen toegelicht, zoals ubiquitous games, virtual reality games, augmented en mixed reality games, context-aware games, location-aware games en pervasive games. Gelukkig worden de begrippen toegelicht met voorbeelden, zodat het wat makkelijker wordt om te begrijpen wat deze - voor een deel elkaar overlappende termen - betekenen. Van alle genoemde voorbeelden worden een aantal voor- en nadelen benoemd, bijvoorbeeld of je het spel gespeeld kan worden op een door de speler gewenst tijdstip en locatie of niet, of het multiplayer is, of het uitdagend is enz. Op basis hiervan formuleert Tom vervolgens een aantal punten waar makers van een (commerciële) pervasive game aandacht aan moeten schenken.

Daarna gaat de scriptie over naar mobiele games in het algemeen en pervasive games in het bijzonder, en doet Tom aanbevelingen voor het maken hiervan, en hij noemt en beschrijft een aantal bestaande, succesvolle pervasive-games.

Naast het feit dat ik het interessant vind om over nieuwe ontwikkelingen op het gebied van games te lezen, vind ik de scriptie ook interessant voor docenten en leerlingen die zelf een (computer)game maken (bijvoorbeeld in het kader van de Make-a-Game wedstrijd). Er staan veel tips in hoe je spellen spannend kunt maken. Ik citeer er een aantal:

• laat de speler zelf bepalen wanneer hij speelt
• als de speler stopt met spelen, laat de game dan door gaan, of laat het tenminste zo lijken zodat de verleiding om door te spelen groter wordt,
• hou rekening met technische beperkingen
• het ruilelement spreekt veel vrouwen aan waardoor je doelgroep vergroot wordt
• de speler kan tegelijkertijd spelmaker zijn.

Tot slot een filmpje over een augmented reality game:

Games voor mensen met een visuele beperking

Wie denkt aan blinde en slechtziende mensen, zal dat vermoedelijk niet direct associeren met computergames. In veel spellen wordt immers een beroep gedaan om zicht: als je het aloude spel Tetris speelt kijk je hoe je de blokjes zo goed mogelijk de gaten op kunt laten vallen, als je gaat racen, moet je de weg in de gaten houden zodat je niet uit de bocht vliegt, en voor het spelen van een shooter moet je meestal snel reageren omdat je doelwit snel uit beeld verdwijnt. Toch zijn er een heleboel spellen speciaal gemaakt voor mensen met een visuele beperking, en bestaande spellen zijn soms zo aangepast dat ze zowel door zienden als door niet-zienden gespeeld kunnen worden. Vaak wordt dat gedaan door gebruik te maken van geluid. Soms door een geluidje te laten horen als je in de buurt komt (bijv. hoe dichter bij je zit, des te sneller volgen de piepjes op elkaar), en soms door gesproken aanwijzingen te geven. Op de site Accessibility staat een aardig artikel over toegankelijkheid van computergames voor mensen met een functiebeperking.

Ik vind het een uitdaging om dit soort spelletjes te spelen. Ik ben vooral gewend om te vertrouwen op wat mijn ogen zien en veel minder op wat mijn oren horen. Ik kan je vertellen: het is verschrikkelijk moeilijk om zo'n spel te spelen! Maar ik hou vol: met veel oefening zou ik dit toch moeten kunnen leren!

Er zijn niet zo heel veel spellen voor visueel beperkte mensen online te spelen; maar er zijn wel een paar plekken waar je ze kunt downloaden. Kijk maar eens op de site Blindsupport; Computerspellen voor blinden, Audiogames, Vipgameszone en Games for the blind (alleen gratis demo's). Een mobiele game voor mensen met een visuele beperking is Demor, een 3d-audio-shooter die zowel door mensen met als zonder een visuele beperking gespeeld kan worden. Voor zover ik weet is dit spel, dat is ontwikkeld in het kader van een studie aan de EMMA-opleiding van de HKU, na het proof of concept niet verder ontwikkeld. Ik hoop dat iemand er ooit weer mee aan de slag gaat; het lijkt me een leuke game om te spelen. Maar om te beginnen kan ik je adviseren om één van de spelletjes op de site van Sonokids uit te proberen. Daar vind je 2 online spelletjes: Banjokids en Memory. Ik vond zelf Memory de leukste; misschien wel omdat dat de makkelijkste was ;-)

Catalogus van games

Met de vakantie voor de deur werd het voor mij hoog tijd om wat spelletjes aan te schaffen. Want je begrijpt dat ik die tijd benut om weer eens wat te spelen. En gelukkig hoef ik dat niet alleen te doen: mijn kinderen vinden het vaak leuk om ook samen een spel te spelen. Dus heb ik maar weer eens een winkel opgezocht om het actuele aanbod van entertainmentgames te bekijken en te kijken welke spellen voor de Nintendo DS en de Sony PSP in onze vakantiekoffer moesten komen.
Want ja, een WII neem je niet mee op reis, en over een p.c. beschikken we niet op ons vakantieadres.

Ik moet eerlijk zeggen: het viel me niet mee om een keuze te maken. Ik ken natuurlijk wel een redelijk aantal spellen, maar ik houd niet precies bij wat er op de markt verschijnt en bovendien was ik niet op zoek naar een spel voor mezelf, maar naar spellen waar we alle drie plezier aan konden beleven. Ik moest me dus oriënteren op de spellen door het lezen van de teksten op de verpakking, in de catalogi van de winkels en op de sites van de leveranciers. En dat valt behoorlijk tegen. Al die teksten ronken van reclame: de ene is nog wervender dan de andere. Maar je krijgt maar bedroevend weinig echte informatie over het spel zelf.

Nu de gamingindustrie steeds belangrijker wordt, en we games (hoop ik) meer gaan zien als een waardevol medium, vind ik dat het hoog tijd wordt voor gedegen informatie over spellen. We hebben al wel de PEGI die aangeeft of de inhoud van een spel geschikt is voor een bepaalde leeftijd, maar daar kun je niet vinden wat de inhoud is van een spel. Ik denk dat hierin een taak zou kunnen liggen voor bibliotheken. Net zoals zij boeken vaak voorzien van een korte, kritische beschrijving (de annotatie), zo zouden ze van games een beschrijving kunnen geven volgens vaste standaarden. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan een bepaling van de doelgroep, een duidelijke indeling in categorieën, de verhaallijn van het spel, de vereiste vaardigheden of kennis (motorische vaardigheden, wiskundig inzicht enz.), de moeilijkheidsgraad enz.

Ik zou zelf heel blij zijn met een catalogus waarin games op zo'n manier beschreven worden. En ik denk een heleboel ouders met mij, want ik hoor ook van anderen dat ze het lastig vinden om leuke spellen te vinden, voor zichzelf of voor hun kinderen. Openbare bibliotheken, NBD/Biblion: een uitdagende klus voor jullie??

Onderzoek games

De BBFC (British Board of Film Classification) heeft onderzoek gedaan naar videogames. Om meer precies te zijn: Research to improve understanding of what players enjoy about video games, and to explain ther preferences for particular games'. Ik kreeg een exemplaar van het rapport van Wim Bekkers, van het Nicam. Het Nicam en de BBFC werken samen aan de PEGI, een classificatiesysteem voor games, waarin op een soortgelijke manier als bij de Kijkwijzer aan de consument informatie wordt gegeven over de geschiktheid van films/games voor kinderen. Games worden ingedeeld in 5 leeftijdscategorieën: 3 +, 7 +, 12 +, 16 + en 18 +. Daarnaast krijgt elke game een inhoudskwalificatie m.b.v. pictogrammen:

• grof taalgebruik
• discriminatie
• drugs
• angst
• gokken
• seks
• geweld.

Het Nicam geeft ook algemene voorlichting over (o.a.) games. Op de (uitstekende!) site Weetwatzegamen.nl geven ze algemene informatie over games:

• Feiten over games
• Tips voor ouders
• Games als educatie
• Games en gezondheid
• Games-woordenboek.

Bij het Nicam volgen ze de onderzoeken over games op de voet. En zo konden ze mij dus wijzen op het onderzoek van de British Board of Film Classification. En zo is het gekomen.... ;-)

(Tjsa, en als ik nu toch reclame aan het maken ben voor games: kijk ook even op de site Gamenisgoed.nl. Hij is nog niet erg gevuld, maar ik heb goede hoop dat er binnenkort meer te vinden is.)

Bordspellen van Webskoel

Verschillende mensen attendeerden mij op de nieuwsbrief van Webskoel, waarin melding werd gemaakt van bordspellen van Phalanx die door hen voorzien zijn van opdrachten, waarmee ze in de lessen ingezet kunnen worden. Dat vind ik op zich een goede zaak: een spel kan een goede manier zijn om lesstof over te brengen. En alhoewel ik me vooral bezig houdt met computergames, ben ik absoluut geen tegenstander van het oude vertrouwde bordspel. Integendeel: de interactie tussen de spelers van een bordspel, is anders-maar-niet-minder dan de interactie tussen spelers van een computergame. Het nadeel van een bordspel is wel dat je altijd een aantal mensen tegelijkertijd nodig hebt, en dat is soms lastig te organiseren. Bij een computergame heb je vaak de keuze of je wilt spelen tegen de computer speelt, of tegen 'echte' tegenstanders.

Maar wat ik vooral jammer vindt van de bordspellen die Webskoel presenteert, is dat ze worden gepresenteerd als spellen voor het vak geschiedenis, terwijl het eigenlijk - voor zover ik kan overzien - meer economie games zijn. Het gaat bij de meeste spellen vooral over het kopen en verkopen van grondstoffen en het bouwen van huizen enz. en dat heeft weinig met geschiedenis te maken. Wel worden aan het spel een aantal geschiedenisfeiten gekoppeld, maar dat is maar de buitenkant van het spel. De binnenkant (de regelset) gaat over andere zaken. Ik denk dat het leren met deze spellen daarmee niet veel toevoegt aan de les. Het is vermoedelijk wel een leuke, maar ook een weinig effectieve manier om de lesstof over te brengen.

Als de regelset van een spel daarentegen overeenstemt met de leerstof, dan kan een spel wel degelijk meerwaarde bieden. Het is interessant om zelf de loop van de geschiedenis te bepalen door voor dezelfde keuzes gesteld te worden als bijv. Napoleon, het leven te leiden van Madame de Bovary of de ontdekkingen te doen van Leonardo da Vinci. Maar in de spellen van Phalanx is de geschiedenis eigenlijk niet meer dan achtergrondmuziek. Leuk om naar te luisteren, maar je leert er niet van spelen!

Gratis spelletjes en software

Wie graag steeds andere spelletjes speelt, maar niet steeds op internet wil zoeken naar nieuwe spellen, en ook geen geld wil uitgeven om nieuwe spellen te kopen, zou eens moeten kijken op de site GameGiveAwayOfTheDay. Elke dag vind je daar een nieuw spelletje dat je gratis mag downloaden. GameGiveAwayOfTheDay is onderdeel van GiveAwayOfTheDay, waar je elke dag software waar je normaal gesproken voor moet betalen gratis aangeboden krijgt.

Het is duidelijk wat het voordeel is voor de bezoeker, maar waarom geeft de uitgever deze software weg? Om te beginnen, moet je jezelf natuurlijk registreren voor deze site, en je gegevens worden doorgegeven aan de uitgever van de software die je downloadt. Een ander voordeel voor de uitgever is dat op de site de informatie over de software bewaard wordt, met daarbij een review en de reacties van de gebruikers van de software. Als de software positief wordt gewaardeerd (en die kans is groter als je hem gratis aanbiedt, dan wannneer je er geld voor vraagt), dan is de website voor de uitgevers dus een mooie manier om reclame te maken voor je product.

Ik heb me via RSS ingetekend op de sites, zowel op de algemene software, als op de spellen, en al een paar leuke dingen gedownload. Misschien zijn die wel door mijn spamfilter eruit gevist, maar ik heb nog geen last gehad van allerlei vreemde mailtjes.

Het is overigens ook de moeite waard om een kijkje te nemen in de Freeware Download Library (met o.a. de categorieën Games en Education): daar is ook nog een heleboel leuks te halen!

Game over games

Op de nieuw opgerichte site voor spelletjesmakers, Kongregate, vond ik een drietal games waarin je wordt uitgelegd wat games nu precies zijn, en hoe je kunt leren in games. Ik vond het een erg leuke manier om te leren wat een game is, omdat je op deze manier tegelijkertijd ervaart en leert. 't Is net zoiets als lezen over muziek: pas door muziek te luisteren weet je echt wat het is.

De spelletjes zijn gemaakt door Andreas, en - zo lees ik op zijn website - gemaakt in het kader van zijn studie. Het zijn spelletjes die je in een paar minuten uitspeelt. In het eerste spel leer je over de essentie van het spel: regels, vormgeving, doelen. Het tweede spel gaat in op de motivatie van de speler en in het derde spel wordt uit de doeken gedaan hoe gamers leren door middel van games. Er moet nog een vierde deel uitkomen; ik ben benieuwd waar dat over zal gaan!

Voor iedereen die zich verdiept in het fenomeen 'gaming' en in games in het onderwijs in het bijzonder, vind ik deze spellen eigenlijk een must!

N.B. Raoul Teeuwen wees mij op de site waar ik deze spelletjes vond: Kongregate. In feite is dit een web 2.0 applicatie voor gamedesigners. Je kunt hier je spellen uploaden en aanbieden aan anderen, een rating toekennen aan spellen of een commentaar toevoegen. Zeg maar: de YouTube voor de gamingwereld te worden. Van mij krijgt de site zeker krediet: wat er tot nu toe geplaatst is, heeft zeker kwaliteit!

Boek Mark Overmars over gaming vertaald

Alweer een maandje uit, maar ik had er nog niet over geschreven: de vertaling van het boek 'The Game Maker's apprentice'. De Nederlandse titel luidt 'Leer jezelf MAKKELIJK... Games ontwerpen met Game Maker'. Het boek kost € 24,90, en het is uitgegeven door Van Duuren Media, ISBN: 978-90-5940-284-3. Ik heb zelf het boek bij verschijnen in het Engels gelezen, en ik was er toen al enthousiast over. Nu, in het Nederlands, is het nog makkelijker lezen ;-)

Het leuke van dit boek vind ik dat het zowel een prima handleiding biedt voor het werken met Game Maker, maar dat het ook veel informatie biedt voor mensen die met behulp van andere tools een game willen bouwen. Je leert er veel over wat een game is, en wat de game-play bepaalt. Niet alleen in woorden: door de voorbeelden op de bijgeleverde cd-rom te lezen ervaar je waarom het ene spel wel leuk is om te spelen en het andere veel minder.

Heerlijk leesvoer voor iedereen die nu (nog net) vakantie heeft of volgende week vakantie krijgt! Ik ga komende week in ieder geval zelf benutten om me te verdiepen in de nodige (vak)literatuur, en ben weer terug op maandag 5 maart, om verslag te doen van wat ik heb gelezen en gehoord!