Oorlogspropaganda

Binnenkort is het weer 4 en 5 mei. Ik vind het nog altijd een moment om bij stil te staan omdat er nog zo verschrikkelijk veel oorlog in de wereld is. Hoe je bij jongeren het onderwerp bespreekt vind ik lastig. Sommigen vinden het heel erg een ver-van-hun-bed show; anderen vinden het een saai onderwerp en soms oubollig onderwerp. Ik was daarom blij met de vondst van de Propaganda Filmmaker: een tool om zelf een promotiefilm te maken waarin je het Amerikaanse volk duidelijk maakt waarom het belangrijk was dat de VS zich mengde in de Tweede Wereldoorlog.

Voor het maken van de film maak je gebruik van beeld- en geluidmateriaal uit die tijd. Je kunt zelf bepalen hoe je de beelden combineert. Je zou bij deze website verschillende opdrachten kunnen. Je zou bijvoorbeeld leerlingen kunnen laten nadenken over de vraag of zij vinden dat het optreden van de VS een goede zaak was of niet en of ze ook parallellen kunnen trekken naar inmenging in oorlogsgebieden zoals dat nu gebeurt. Daarna kunnen ze dan met de tool op de website een film maken die hun standpunt promoot.

Je zou ook leerlingen de opdracht kunnen geven om de beelden op de site te bekijken en te ontdekken of de beelden objectief of subjectief zijn en waarom. Als het subjectieve beelden zijn dan zou je ze kunnen vragen om op internet te zoeken naar beelden die het tegenovergestelde subjectieve beeld laten zien van het ingrijpen van de oorlog.

Een derde opdracht zou kunnen zijn dat leerlingen hun eigen mening geven over inmenging in buitenlandse zaken. Dat kan oorlogssituaties betreffen, maar ook een (economische) boycot (Olympische Spelen). Als ze een standpunt hebben gekozen kunnen ze een campagne bedenken en uitwerken om hun mening uit te dragen: eerst moeten ze bepalen wie de doelgroep is van de campagne (leerlingen, docenten) en vervolgens welke media ze gaan gebruiken (bijv. schoolkrant, internet) en welke middelen (posters, website, weblog, film). Om zich te oriënteren hoe beelden gebruikt kunnen worden om een visie neer te zetten kunnen ze beelden van de Propaganda Filmmaker bekijken.

Met deze tool kun je leerlingen niet alleen na laten denken over zaken als oorlog en pacifisme, maar ervaren ze ook de macht en de onmacht van de media.

De Bunker: multimediale tentoonstelling

Op 14 mei wordt de tentoonstelling De Bunker van Anno geopend in Rotterdam. De tentoonstelling is primair bedoeld voor iedereen tussen de 12 en de 65 jaar, mensen die de oorlog niet bewust hebben meegemaakt. In De Bunker word je door middel van geluidseffecten, projecties en lichtdecors geplaatst voor dezelfde dilemma's waar mensen in de tweede wereldoorlog voor werden gesteld: wat doe je als je buurjongen bij je aanklopt om te mogen onderduiken, hoe reageer je als de Duitsers je oproepen?

De Bunker is een reizende tentoonstelling en zal in de komende drie jaar in 7 steden te 'beleven' zijn. Een deel van de inhoud zal per stad verschillend zijn. Per stad wordt samengewerkt met regionale erfgoedinstellingen, scholen en media die worden uitgenodigd om voor de tentoonstelling op zoek te gaan naar verhalen uit de eigen regio en die te verbeelden. Voor de tentoonstelling heeft Anno een onderwijsprogramma gemaakt voor de bovenbouw van het basisonderwijs en de onderbouw van het voortgezet onderwijs dat bestaat uit een voorbereidende les, een bezoek aan De Bunker en een verwerkingsles.

Wederom een prachtig initiatief van Anno, dat volgens mij ook zonder bezoek aan de tentoonstelling goed te gebruiken is. In elke plaats zijn immers wel mensen te vinden die kunnen vertellen over de problemen waar ze voor werden gesteld tijdens de oorlog. Het is goed als jongeren die verhalen verzamelen en - waar mogelijk - verbeelden. Het lijkt me een prachtig project om op school een eigen bunker te maken waarin die verhalen terug te vinden zijn. Laat leerlingen maar eens inventariseren hoeveel mensen uit hun klas gevaar zouden lopen als Hitler nu aan de macht geweest was. Alle verhalen, geluiden en beelden die gemaakt en verzameld worden worden in een door de leerlingen zelf ingerichte bunker gezet zodat je daar kunt 'voelen' hoe het was als je beste vriend van school werd opgepakt of je ouders een klasgenoot niet wilden laten onderduiken in hun huis uit zorg voor jou.

Zo'n project kan gekoppeld worden aan allerlei vakken, bijvoorbeeld de talen (het gaat immers om verhalen), geschiedenis, maatschappijleer, aardrijkskunde, biologie (voedingsleer: wat heb je nu echt nodig aan voedingsstoffen) en de ckv-vakken. Ingangen genoeg om een zo belangrijk onderwerp de broodnodige aandacht te geven in de les!

Doe mee met Cyberdam

Cyberdam is een virtuele stad en game-/leer-omgeving voor onderwijs en training. In de stad vind je, zoals in alle steden, allerlei bedrijven en organisaties. Musea, winkels, de overheid, horecavoorzieningen, openbaar vervoer, kerken en medische voorzieningen: het is er allemaal. Al die organisaties hebben hun eigen belangen in de stad en soms zijn die tegengesteld aan elkaar.

Wie meedoet met een spel in Cyberdam probeert voor die problemen een oplossing te vinden. Bijvoorbeeld omdat iemand klaagt dat er geluidsoverlast is door de horecavoorzieningen in zijn straat, omdat de winkeliersvereniging tegen de zin van de gemeente de winkelsluitingstijd wil aanpassen of omdat de leden van de Oude Kerk ervoor pleiten om de nabijgelegen speeltuin op zondag te sluiten. Als speler krijg je een rol toegewezen in een conflict. Vanuit die rol moet je je eigen belangen behartigen. Door het spelen van het spel verdiep je je in de achtergronden van het conflict en je leert de argumenten pro en contra kennen.

Het project Cyberdam wordt op dit moment fiks uitgebreid. Dat betekent dat onderwijsinstellingen (zowel voortgezet onderwijs als hoger onderwijs en middelbaar beroepsonderwijs) nu met de software van Cyberdam zelf een spel kunnen ontwikkelen. Het maken van een spel is technisch niet moeilijk: wel kost het tijd en energie om een goed vraagstuk te bedenken, de rollen goed in te vullen en na te denken over zaken als feedback en samenwerking. Ter ondersteuning biedt Cyberdam o.a. Docentendagen aan. Hoger onderwijsinstellingen kunnen in aanmerking komen voor een financiële ondersteuning van het traject.

Wie zelf een game wil ontwikkelen kan een voorstel indienen bij de projectleiders van Cyberdam. Cyberdam is een prima omgeving voor het simuleren van maatschappelijke (t.b.v. de vakken maatschappijleer, sociologie, rechten) en beroepssituaties (t.b.v. de vakken makelaardij, horeca, notariaat). En omdat de omgeving zowel voor het hoger als voor het voortgezet onderwijs en het middelbaar beroepsonderwijs toegankelijk is, is het een perfecte plaats om samenwerkingstrajecten tussen deze onderwijsinstellingen vorm te geven!

Vluchteling; hoe zou dat voelen?

In het (Engelstalige) spel Playing against all Odds van de UNHCR ervaar je hoe het leven van een vluchteling eruit kan zien. Het spel is opgedeeld in 3 delen:

• War and conflict: running from persecution
• Border country: can I stay here?
• A new life: loss and challenge

In elk onderdeel word je voor keuzes gesteld. Hoe reageer je als je wordt ondervraagd en als je weet dat je gemarteld wordt als je het verkeerde (maar voor jouw gevoel het enige juiste) antwoord geeft op een vraag over stemrecht? Wie benader je als je na een lange vlucht eindelijk in een vrij dorp komt, wie vraag je om onderdak? Wat zeg je als je op een baan solliciteert en ze vragen naar referenties? Zou jij het overleven?

Ik vond het een erg benauwend spel. Bij de ondervraging had ik de neiging om de antwoorden te geven die 'mijn vijand' wilde horen om de martelingen te voorkomen, en in het dorp waar ik na mijn vlucht belandde koos ik de verkeerde mensen om te vragen om onderdak en ik voelde me erg verlaten toen anderen het niet aandurfden om me in huis te nemen. Alleen het zoeken van een baan ging me redelijk af, alhoewel ik niet de baan kreeg die ik wilde.

Ik denk dat het spel een goed beeld geeft van alle keuzes die een vluchteling moet maken om te kunnen overleven. Het spel kan goed gespeeld worden in het onderwijs, individueel of klassikaal (bijvoorbeeld met behulp van een beamer of smart-board). Bij het spel wordt informatie gegeven in de vorm van 'web-facts' en er is een pagina met informatie voor docenten. Om het spel te spelen heb je niet veel kennis nodig van de Engelse taal: de teksten zijn kort en bevatten weinig moeilijke woorden. Een prima introductie op de vluchtelingenproblematiek, bijv. bij het vak maatschappijleer, bij aardrijkskunde (volksverhuizing) of bij geschiedenis.

Oproep: project over Darfur

Een enkele keer krijg ik verzoeken van mensen of ik wat op mijn blog wil schrijven over iets. Ik ga daar op in, als ik denk dat ik jullie daar een plezier mee doe èn als ik zelf achter de boodschap sta.

Vorige week werd ik benaderd door Sjaak Janssen, docent op de KSE, en een oude bekende van mij, of ik via dit weblog wilde polsen of er onder docenten in het vo belangstelling bestaat om aan te haken bij een project dat hij wil gaan doen. Omdat ik het een ongelooflijk interessant en educatief project vind, ga ik graag op zijn verzoek in. Daarom deze keer geen berichtje van mij, maar een bericht van Sjaak:

Van de amerikaanse reisboekenschrijfster en documentairemaakster Karin Muller ontving Sjaak Jansen van de Katholieke Scholengemeenschap het onderstaande projectvoorstel:

I plan to spend three months in a Sudanese refugee camp, film stories of individuals and their environment. I will then make this footage available to the US and European high school system, with the understanding that the students who take on the project will spend at least one full semester editing the footage into a half hour documentary.

In addition, any school with the available video resources and technical expertise will film the students during post production. The ultimate goal is to document how a group of typical modern teenagers are profoundly changed by the experience of trying to tell the story of the Sudanese refugees.

Karin stelt dus deze beelden beschikbaar aan middelbare scholen in Europa en de VS en de leerlingen moeten van die ruwe beelden een documentaire maken. Da's nog niet alles: deelnemende leerlingen moeten daarin ook vertellen/laten zien wat deze beelden voor hen betekend hebben: wat het gedaan heeft met hun kijk op het vluchtelingenprobleem in de wereld en dat in Darfur in het bijzonder.

Mogelijke vakgebieden met raakvlakken met dit alles binnen de school: media-educatie (burgerschap!!!), engels, maatschappijleer, AV, aardrijkskunde, geschiedenis, levensbeschouwing, enz. In de toekomst is het de bedoeling dit project wat laagdrempeliger en voor meer scholen toegankelijk te maken.

Wie op dit moment (of in de toekomst) geïnteresseerd is in dit project kan contact opnemen met Sjaak jjansen_apenstaart_k-s-e.nl

Het lijkt mij een pracht project dat, zoals Sjaak aangeeft, een heleboel zaken bij elkaar brengt. Ik voeg daarom aan deze oproep niets toe, behalve dan een link naar een spel waarin een heel klein beetje duidelijk wordt hoe complex de problematiek in Darfur is. Ik ga niet in op de inhoud van het spel, maar vraag je om het eens door je leerlingen te laten spelen en ze dan te laten vertellen wat ze ervan opgestoken hebben.

Rits je in: inburgeren met een spel

Eindelijk is het klaar: het spel Rits je in. Rits je in is een spel dat gemaakt is door (o.a.) Ricardo Makosi, een student van Quantm College, een HBO-opleiding voor gamedesigners. Ik heb het spel al eerder genoemd in dit blog, en de lancering van het spel stond al gepland voor eind maart, maar dat is wat uitgelopen ;-)

In het spel Rits je in moet je allerlei vragen beantwoorden over het reilen en zeilen in Nederland:

• over onderwijs (bijv. waar moet je zijn als je Nederlandse lessen wilt volgen?),
• gezondheidszorg (hoe je aan medicijnen komt),
• de overheid (wat moet je doen als je fiets gestolen is),
• huis (hoe kun je zorgen voor energievoorziening in je huis),
• geschiedenis (wat zijn hunebedden),
• vrije tijd (wat doet een Nederlander in zijn vakantie),
• werk (hoe begroet je iemand tijdens een sollicitatiegesprek),
• rechtbank (een vreemde titel, vond ik, want de vragen gingen veelal over de regering, maar 'what is in a name'?

In het spel zitten vier minispelletjes: een spel over het sinterklaasfeest, een schuifspelletje over de Nachtwacht, en de spellen Kroketten trekken en Dijkvingeren.

Ritsjein is een vrij eenvoudig quizspel, maar wel met de nodige humor. Wat ik jammer vind is dat je niet de mogelijkheid hebt om tussentijds de resultaten op te slaan, en dat er geen feedback wordt gegeven op de foute antwoorden. Je krijgt wel te horen hoeveel vragen je goed hebt beantwoord, maar jammer genoeg niet wat de goede antwoorden zijn. Daar was ik wel benieuwd naar geweest.

Ik heb me laten vertellen dat de vragen erg lijken op de vragen die gesteld worden tijdens een inburgeringsexamen. Ik moet eerlijk toegeven dat ik niet alle vragen even relevant vind voor een goede kennis van de Nederlandse samenleving. Maar misschien wordt dat wel veroorzaakt door het feit dat ik niet op alle vragen zonder twijfel het antwoord wist.....

Mijn stories

Vorige week verwees ik jullie in dit weblog naar de Soundwalk over Zoetermeer die gemaakt was door Digital Playground. André maakte me in zijn commentaar attent op de prachtige site Podguides.net waar een eenvoudige handleiding te vinden is (plus een podcast-generator) hoe je Podguide (reisgids in podcast-vorm) kunt maken. Het goede van de handleiding vond ik dat die vooral ingaat op de inhoud van de Podguide en niet op de techniek. Dat soort handleidingen zijn namelijk al ruimschoots op het web te vinden, en volgens mij is het bij het maken van een podguide om te beginnen van belang wat daarin komt te staan.

De site Mijn Stories is een ander project waarbij gebruik gemaakt wordt van media om mensen wegwijs te maken in een buurt. In dit geval gaat het er niet om om gebouwen, natuur, beelden enz. in de stad te leren kennen, maar vooral om het leven van de bewoners van een wijk in kaart te brengen. Via de weblogs (over de Transvaalbuurt in Den Haag en de Afrikaanderwijk in Rotterdam) bij de site kun je de vorderingen van het onderzoek volgen.

De basis van MijnStories is een groot sociologisch onderzoek in twee (migranten)wijken in Rotterdam en Den Haag. Er wordt literatuuronderzoek gedaan en er vinden observaties plaats, voornamelijk in de vorm van enquêtes: oriënterende gesprekken, straatinterviews, locatie-interviews en diepte-interviews. Het doel van dit onderzoek is inzicht te krijgen in het leven van de wijkbewoners. De onderzoeksgegevens worden op 2 manieren verwerkt: ze worden in een verhaal verwerkt tot een 'buurt(sound)soap', die dus 'uit het leven gegrepen' is. Daarnaast komt er een wetenschappelijke bundel, ondermeer bestaande uit een culturele atlas van de buurt en reeks artikelen.

Aan het onderzoek is een jongerentraject gekoppeld waarbij leerlingen werd gevraagd om een bijdrage te leveren aan Mijn Stories. De opdracht was om over je wijk en leefomgeving te vertellen. In tegenstelling tot het onderzoek waarvoor uitsluitend geluidsopnamen werden gemaakt, konden in het jongerentraject de verhalen met behulp van verschillende media vastgelegd worden, dus bijvoorbeeld ook met foto's of filmpjes.

Net als de Soundwalk vind ik dit een mooi voorbeeld van hoe je de leefwereld van jongeren kunt integreren in het onderwijs, en welke rol media daarbij kunnen spelen. Handig is dat op de site al een aantal onderzoeksvragen geformuleerd staan, en een mooie afbakening van het traject. Leerlingen kunnen daarmee hun voordeel doen als ze zelf een onderzoek willen opzetten over hun eigen wijk of de wijk van de school.

Welkom op Downingstreet 10

Politiek in Engeland vond ik altijd maar een ondoorzichtig gebeuren. De Labour party, de Conservatives, Liberals en Social Democrats (in 1988 samengevoegd tot Liberal Democrats): het was me nooit duidelijk wie waarvoor stond. In het spel Great Britain Ltd moet je als 'Prime Minister' de belangen van de partij van jouw keuze zo goed mogelijk behartigen en besluiten nemen over de hoogte van de belastingen in Engeland, de sociale voorzieningen en keuzes maken of je je geld uitgeeft aan extra woningen, onderwijs, huisvesting of infrastructuur. Je doel is om jouw partij bij de volgende verkiezen zo hoog mogelijk te laten eindigen.

Een remake van het spel Great Britain Ltd, dat ontworpen is voor de ZX-Spectrum (één van de eerste homecomputers die in vele huiskamers in Nederland te vinden was) kan nog altijd gespeeld worden. Natuurlijk zijn de graphics niet vergelijkbaar met die van de huidige games, en wat meer variatie (onverwachte gebeurtenissen, meer verhaallijnen enz.) zou verbeterd kunnen worden, maar ik vind Great Britain Ltd nog altijd de moeite waard om te spelen (ook al zijn de politieke krachten verschoven sinds het spel uitkwam in 1982). Het is leuk om je de baas te voelen van Downingstreet 10, en te kunnen kiezen hoe Engeland bestuurd moet worden. En je leert er veel van: over de economie in Engeland (en ook over macro-economie in het algemeen), over de Engelse (politieke) cultuur, en het is ook een uitstekend uitgangspunt voor een discussie over maatschappelijke vraagstukken in Engeland of in ons eigen land.

Great Britain Ltd leent zich er uitstekend voor om in (kleine) groepjes te spelen (bijvoorbeeld met een smartboard), en dan te overleggen over de voors of tegens. Het spel wordt extra interessant als je iemand (in real life of virtueel) uitnodigt die werkt in de politiek, bijv. iemand uit de gemeenteraad, of van de Engelse ambassade. Welke keuzes zou hij/zij maken en waarom?

Holocaust, discriminatie en stereotypen

Over een paar weken is het weer 5 mei. Wat mij betreft tijd om te kijken naar vrede, en wat vrede in de weg staat. Discriminatie is één van die zaken, en iets waar we met zijn allen verandering in kunnen brengen, door zelf na te denken over je eigen vooroordelen, en door er met leerlingen over te praten.

Recent kwam ik op het web een wiki tegen over een Holocaustproject op een highschool in de VS. In de wiki vinden leerlingen achtergrondinformatie over de holocaust, over plaatsen en landen waar de holocaust plaatsvond, en over een aantal overlevenden van de holocaust. De leerlingen krijgen als opdracht eerst het leven van een (denkbeeldige) familie die leefde ten tijde van de holocaust in kaart te brengen. Daarvoor beschrijven ze het leven van die familie voor en tijdens de holocaust, en ze maken van iedere persoon uit dat gezin een korte biografie.

Vervolgens kiezen ze uit het leven van hun familie een aantal beslissingsmomenten, en ze bekijken hoe het leven van hun familie gelopen was als ze op dat moment een ander besluit hadden genomen. Een branching story dus, oftewel een simulatie.

De leerlingen krijgen tevoren te horen hoe hun werk beoordeeld wordt: daarvoor heeft de docent een matrix gemaakt (zoals ook gedaan wordt bij webquests) waarin hij aangeeft op welke punten de beoordeling plaatsvindt, en hoe zwaar elk criterium weegt.

Het is erg de moeite waard om te kijken wat de resultaten zijn van het project vorig jaar (periode 1 en 2). De opdracht van dit jaar is nog niet helemaal afgerond, maar ook hier is al veel te vinden van het werk van de leerlingen (periode 1, 2, 3 en 4).

Ik vind het een indrukwekkend project, omdat ik denk dat je zo het leven van de mensen tijdens de holocaust heel dicht bij de leerlingen haalt. En volgens mij geldt dat als je geschiedenis dichterbij haalt, je er meer bij betrokken raakt en des te beter kun je ervan leren.

Je kunt op deze opdrachten ook varianten bedenken die nog dichter bij het leven van de leerlingen staan. Je kunt ze bijvoorbeeld vragen om na te denken over discriminatie en stereotypen van vandaag. Daarbij kun je denken aan stereotypen van allochtonen, homoseksuelen, vrouwen, ouderen enz. Maar ook aan stereotypen zoals giechelende pubermeiden, onhandige jongens, agressieve Lonsdale-jongeren of domme blondjes. En de keren waarbij die stereotypen in hun eigen leven leidde tot discriminatie. Die keer dat de wasmachinemonteur tegen het giechelende meisje zei dat ze zich er maar niet mee moest bemoeien omdat die technische zaken toch veel te moeilijk voor haar waren, de volwassene die met een boog om je heen liep toen je met je nieuwe Lonsdale-kleding de winkel uitkwam, de moeder van je vriendinnetje die zei dat ze liever had dat jij de vuilnisbak aan de weg zette omdat helpen met de afwas toch niks is voor jongens. Ik denk dat het boeiend is om met de leerlingen dit soort vooroordelen waarmee ze allemaal te maken hebben of krijgen in kaart te brengen, en ze vervolgens te vragen om net als bij het holocaustproject een levensbeschrijving te maken, en vervolgens een branching story: wat zou er gebeurd zijn als mensen anders hadden gereageerd op die stereotypen? Je kunt dat natuurlijk in woorden doen, maar ik kan me ook voorstellen dat dat gedaan wordt met een (aantal) videofilm(s), die je aan elkaar verbindt door middel van hyperlinks. Zo ontstaat een interactief verhaal, waar zowel de makers, als degenen die het verhaal later 'lezen' veel van kunnen leren!

Rampen voorkomen

Vorige week deed ik het voorstel aan het Ministerie van Binnenlandse Zaken om een spel te ontwikkelen waarin mensen leren wat er allemaal komt kijken bij het bestrijden van rampen. Ik meldde toen ook dat er al wel een internationale rampengame is. In dat spel leer je vooral hoe natuurrampen bestreden moeten worden: een tsunami, een orkaan, een aardbeving, een overstroming of een brand. Je kunt steeds kiezen uit 3 levels: easy, medium of hard. Als je je keuze hebt gemaakt, start het spel.

Je krijgt te horen hoeveel mensen leven in het gebied waarvoor jij verantwoordelijk bent, welke gebouwen je moet neerzetten, en welke gebouwen je speciaal moet beschermen zodat de ramp ze niet kan verwoesten. Je kunt je werk doen door bijv. dijken of dammen te bouwen, het land zelf te benutten (door het kiezen van de juiste begroeiïng) of gebouwen neer te zetten. Je krijgt daarbij steeds informatie over wat de functie is van de verschillende middelen die je tot je beschikking hebt. Je moet slimme keuzes maken, want je hebt een beperkt budget tot je beschikking. Ook is er een tijdslimiet: onderin je scherm is een tijdbalkje. Als die vol is gelopen, breekt de ramp uit, en wordt getest of jouw keuzes de goede waren.

Door het spelen van het spel krijg je een goed idee hoe je mensen en gebieden kunt beschermen tegen de gevolgen van natuurrampen. Zinvol is het spel daardoor zeker, en ik kan me goed voorstellen dat het spel gebruikt wordt als start van een discussie over de problemen die zich voordoen om gebieden te beschermen tegen rampen, bijv. bij aardrijkskunde of maatschappijleer. Maar ik vind het spel wel vrij eentonig om te spelen. Je moet bij elk stukje land apart aangeven wat je ermee wilt. Bij het bouwen van een dijk bijvoorbeeld kun je niet in één keer aangeven hoe je die wilt neerleggen. Daardoor wordt het spel erg traag. De factor humor, die de eentonigheid zou kunnen doorbreken, ben ik helaas niet tegengekomen. Misschien dat het onderwerp zich hiervoor minder leent, maar ik denk dat humor eigenlijk altijd en overal een plaats verdient.

Kortom: wel een aanrader voor de les, maar ik hoop dat bij de introductie van het spel en de nabespreking ervan, er nog wel een vrolijk sausje overheen kan worden gegoten ;-)

Oefenalarm om van te leren!

De eerste maandag van iedere maand klinken door heel Nederland sirenes. Niets om ongerust over te zijn: het is maar een oefenalarm. Maar stel je nu eens voor dat er echt wat gebeurt: er is iets aan de hand in Borssele, de Rijn dreigt te overstromen of een trein is ontspoord en er lekt een onbekende vloeistof uit de tankwagons. Wat gebeurt er dan?

De overheid houdt zich natuurlijk bezig met dit soort zaken. Er worden regelmatig oefeningen gedaan waarbij allerlei partijen zich buigen over mogelijke crises. Ik zag laatst een filmpje van zo'n rampoefening op YouTube en realiseerde me toen dat crisisbestrijding ook onderwerp kan zijn van een les. Het lijkt me boeiend om leerlingen zich te laten buigen over de vraag wat er gebeurt als er bij de spoorwegpolitie een melding binnenkomt van een gekantelde trein met een onbekende lading, of dat bij een ziekenhuis drie mensen zich melden met ademhalingsproblemen. Wat gebeurt er dan, welke partijen moeten ze inschakelen, welke informatie hebben ze nodig en welke acties moeten ze ondernemen? Als het in het ziekenhuis blijkt dat de patienten vermoedelijk een giftig gas hebben ingeademd, hoe kun je dan weten om welk gas het gaat? En wat zouden de gevolgen kunnen zijn als in de gekantelde treinwagon tolueen zit? Moet de hele wijk/stad/provincie?? ontruimd worden? En zijn er gebouwen in de buurt die een speciaal gevaar vormen? En wat gebeurt er met de vissen als tolueen in het water stroomt? Moet er internationaal samengewerkt worden? Wie neemt de leiding bij de acties?

Het zijn allemaal vragen waarop ik het antwoord niet weet, maar ik zou ze wel willen weten. Ik zou samen met Binnenlandse zaken wel een simulatiegame op willen zetten over crisisbestrijding. De spelers van het spel krijgen elk een eigen rol: brandweer, GGD, politie, Ministerie van Binnenlandse Zaken, Ministerie van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieu enz. De groep krijgt een melding binnen van een dreigende ramp. Ze moeten de gevolgen daarvan tot een minimum proberen te beperken. Ze moeten zelf zorgen dat ze de juiste informatie krijgen, en op tijd de juiste partners inschakelen. Zo'n simulatiegame kun je koppelen aan allerlei vakken, bijvoorbeeld aardrijkskunde, biologie, maatschappijleer, scheikunde en/of ANW, en als er internationaal samengewerkt moet worden dan kunnen de taalvakken er ook bij betrokken worden. Het spel wordt natuurlijk nog interessanter als je er ook echte experts bij kunt betrekken, iemand van de GGD, van de brandweer enz. Ik gok dat een aantal partijen best mee zouden willen werken aan het ontwikkelen van een dergelijk simulatiespel!

En nu maar hopen dat iemand van bijv. de afdeling Crisisbeheersing van Binnenlandse zaken dit blogje leest en mijn voorstel oppikt. Dan zijn we volgend jaar een educatieve game rijker!

N.B. Raoul Teeuwen van ICT op School attendeerde me recent op een internationale rampengame. Daarover schrijf ik binnenkort een blogje.

Games with a mission

Steeds vaker kom ik games tegen die vanuit een bepaalde overtuiging een boodschap willen overbrengen aan de spelers. Het is niet nodig om te zeggen dat ik dat een goede ontwikkeling vind! Zo was ik afgelopen vrijdag bij de onthulling van het concept van een inburgeringsgame. Dit spel wordt gemaakt door een team van 6 man, onder leiding van Ricardo Makosi. Doel van dit spel, met de fraaie titel 'Rits je in' is om het beladen begrip 'inburgering' een positieve lading te geven. Met de humor in het spel en de vormgeving en de swingende soundtrack van deze game lijkt me dat een haalbaar doel. In het spel kies je eerst welk character je wilt zijn: een Marokkaanse gastarbeider, Surinaamse tante of bijvoorbeeld een Nederlandse boer. In elk level krijg je een aantal vragen. Beantwoord je die goed, dan mag je door naar een volgend level en krijg je uiteindelijk een paspoort. Maar geef je onvoldoende goede vragen, dan moet je terug naar je land van herkomst. Al spelend leer je een heleboel over inburgering (en dus over Nederland); de informatie in de game is namelijk gebaseerd het inburgeringstraject zoals dat is ontwikkeld door de overheid.

In Groningen is gisteren de game 'De Koning van Groning' gelanceerd. Die game heeft tot doel jongeren te leren over de organisatie van een provincie wat de taken en bevoegdheden zijn van de Provinciale Staten, en natuurlijk met name in de provincie Groningen. Dit spel is gemaakt voor de provincie, en dat is dan ook de plek waar het spel zich afspeelt. In het spel De Koning van Groning rijd je op je scootertje door de provincie Groningen. Tijdens de rit kom je allerlei vragen tegen die je moet beantwoorden. Elke keuze kost een aantal geldzakken. Soms zie je de gevolgen van je beslissing meteen op je scherm, maar vaak ook pas (veel) later. En soms moet je je haasten om zelf je keuze waar te maken of de gevolgen van de door jou gemaakte keuze te herstellen in een minigame.

Beide games kunnen heel goed gebruikt worden voor de lessen maatschappijleer. En om in de stemming te komen voor de Provinciale Statenverkiezingen is De Koning van Groning natuurlijk een aanrader!

Cyber Nations

Weer een - gratis - educatief spel dat ik nog niet kende: Cyber Nations. Het spel lijkt een beetje op de Sims: je krijgt een eigen land, en je moet ervoor zorgen dat de bewoners van het land gelukkig zijn. Maar in Cyber Nations gaat het vooral om politieke keuzes: je kunt bepalen welke regeringsvorm je wilt voor jouw land, hoe je omgaat met defensie-zaken, welk vreemdelingenbeleid je voert, hoe het land staat ten opzichte van drugs enz.

Ik heb het spel even gespeeld, en het wordt al snel duidelijk dat het spel opgezet is vanuit een bepaalde filosofie. Zo kreeg ik het volgende bericht naar aanleiding van mijn besluit om geen oorlog te willen voeren:

You have specified in your war/peace preference that you do not want to be attacked. While this is good during the early days of your nation to help protect it until you build up your military forces, over time this will also makes your population lethargic and less active which decreases the amount of income they make.

Toch (of misschien ook wel juist daarom) vind ik het spel heel interessant voor het onderwijs. Ik zou mijn leerlingen graag willen uitdagen om het spel te spelen. Je kunt zelf je doelstellingen bepalen: wil je veel land verkrijgen (kopen of via oorlog verkrijgen), een bloeiende economie opzetten, of kies je ervoor om je bewoners gelukkig te maken? Het lijkt me interessant om de leerlingen zelf een doelstelling te laten bepalen, en dan het spel te laten spelen. Daarna kun je met de leerlingen bespreken wat de gevolgen zijn van de keuzes die ze gemaakt hebben, en of ze - achteraf bezien - misschien andere keuzes hadden moeten maken. Ook zou ik van ze willen weten wat ze vinden van de regels van het spel. Zijn ze het eens met de hierboven genoemde opmerking: worden bewoners lethargisch als je geen oorlog wilt voeren, en leidt dat tot vermindering van het inkomen? Zijn er in de historie periodes/situaties te bedenken die overeenkomsten hebben met het spel dat ze gespeeld hebben?

Overigens wordt elke 3 maanden een competitie gehouden binnen Cyber Nations, dus je kunt ervoor kiezen om de leerlingen (al dan niet in groepen) tegen elkaar te laten spelen. Dat maakt het natuurlijk wel extra spannend. Maar ook zonder dat lijkt het me een spel dat op allerlei manieren in het onderwijs ingezet kan worden!

Cyber Citizens is het zusje van dit spel. Dat verhoudt zich tot Cyber Nations als Sim City tot de Sims. Hier kun je reizen, een carrière opbouwen, en vrienden of vijanden maken. Ik vind dat zelf veel minder interessant, maar misschien heeft dat ook te maken met mijn persoonlijke voorkeuren!

N.B. Cyber Nations is nog wel een beta-versie: het kan dus zijn dat er nog bugs zijn of dat wijzigingen worden doorgevoerd.

Jongerenwetboek

Nieuw verschenen: Wetboek voor Jongeren. Ik heb de papieren versie niet gezien, maar wat ik zie op het web stelt me meer dan tevreden. Maar wat ik nu werkelijk niet snap is dat dit een particulier initiatief is en dat de overheid niet het initiatief neemt om dit boek op allerlei plekken gratis en voor niks aan te bieden. Scholen, bibliotheken, maar wat mij betreft ook in jongerencentra en allerlei andere plekken waar jongeren komen. De internetversie zou in ieder geval gratis toegankelijk moeten zijn.

Okee, okee, ik weet het, dat kost geld, maar ik vind dit boek eigenlijk verplichte kost voor iedere Nederlandse burger. Want volgens mij wordt iedere Nederlandse burger verondersteld de wet te kennen, maar wie eens een kijkje heeft genomen in de Nederlandse wetboeken weet dat dit geen sinecure is. De teksten die daarin staan zijn imho voor veel mensen veel te gecompliceerd. Als de overheid wil dat wij de wet kennen, dan moeten ze die wel in een 'leesbare' vorm aanbieden. In het Wetboek voor jongeren vind je natuurlijk niet alle wetten die we hebben in ons landje, maar je vindt er wel een aantal voor jongeren belangrijke wetten. En - heel belangrijk - er staan allerlei duidelijke voorbeelden in. Het maakt dat de wet dichterbij je komt te staan, in plaats van iets dat alleen interessant is voor juristen en politici.

Wat mij betreft wordt dit initiatief daarom overgenomen door de overheid. Zij zouden bijvoorbeeld ervoor kunnen zorgen dat de internetversie van dit boek gratis wordt aangeboden (je moet nu in principe de papieren versie aanschaffen of een speciale key-card kopen om volledige toegang te krijgen tot de site). En wat mij betreft neemt de overheid dan ook plaats in de redactie, zodat duidelijk is dat zij achter de inhoud van het boek/de site staan, én ze tegelijkertijd zelf leren hoe je dingen helder en duidelijk kunt formuleren!