The 2-way play

Door: Martijn van den Berg

Ik verbaas me de laatste tijd continu over mijn cijfers voor M&O, een vak dat ik als keuzevak heb gekozen dit jaar, omdat het me wel interesseert. Ik denk steeds dat ik de toetsen goed heb gemaakt, maar dat valt me toch iedere keer weer tegen. Ik heb altijd gedacht dat als je geïnteresseerd was in een vak, en je maakt netjes de opgegeven opgaven, en je neemt voor de toets het nog een beetje door, dat je dan goed voorbereid zou zijn. Voor wiskunde interesseer ik me totaal niet, daar begin ik 3 dagen voor de toets opgaven te maken. Toch zijn mijn wiskundecijfers bijna het dubbele van mijn M&O cijfers. Wat is er dan aan de hand? Is er iets met de methode, is de stof moeilijk, of is er toch iets mis met de toverkunsten van mijn leraar?

De doorsnee leerling is lui. Lui in de vorm van als hij een keuze moet maken tussen hobby (het leuke) en huiswerk (het nodige) hij altijd de keuze zal maken voor het leuke. Maar de leerling kijkt ook wat nodig is, en selecteert zorgvuldig het huiswerk waarbij deze denkt dat dit een goede toevoeging is voor wat hij uiteindelijk moet weten. Zo komt het voor dat bij sommige vakken iedereen zijn huiswerk maakt en bij andere vakken bijna niemand. Een leerling is er altijd op uit om met zo min mogelijk moeite goede cijfers te halen, en een leraar om de leerling zo veel mogelijk kennis bij te brengen. Als een leraar zich interesseert in de methode of wat de leraar zegt, dan zal deze makkelijker werk voor dit vak gaan maken.

Als een leerling een slecht cijfer haalt, dan zal deze vaak maatregelen nemen om de volgende keer dit beter te doen. Als een klas een slecht cijfer haalt, zal deze het vaak afschuiven op de leraar, in de vorm van dat de toets te moeilijk was. Wat ik echter vaak zie, is dat er docenten zijn die ik heel erg hun best zie doen, maar de leerling steekt er niets van op. Docenten die niet bevoegd zijn om les te geven in een bepaald vak, docenten die denken dat de leerling alles al weet, en daarom niets uitleggen en docenten van de oude stempel die vaak alles nog op dezelfde manier doen als 10 jaar terug. Als ik zie wat voor methoden docenten gebruiken die net van de lerarenopleiding komen, zou ik willen dat docenten die de opleiding al langere tijd achter de rug hebben of er nog nooit zijn geweest af en toe een bijscholing volgen op de lerarenopleiding om dezelfde goede methodes te leren.

We blijven in de onderwijswereld teren op toetsen. Een moment waar alle geconsumeerde kennis samenkomt op een punt waar men alles wat men weet eruit moet gooien. En dit terwijl er manieren zijn om de leerling zelf kennis op te laten zoeken. Je kan bijvoorbeeld projecten maken af en toe, waarbij je mensen binnen een bepaald gebied zelf kan laten opereren. Nog steeds bij de meeste vakken is 20% PO en 80% toetsen. Ik begrijp ook wel dat men bepaalde kennis gewoon nodig heeft, en dat niet alles persoonlijk gemaakt kan worden, maar als je later een beroep kiest, kies je ook alleen het gedeelte dat je interresant vind. En bij praktische opdrachten is de leerling zich ook meer bewust dat als deze er weinig tijd in stopt, hij niet eens een compleet project heeft. En zo halen ze hogere cijfers. En wees origineel in de projecten, en wees niet bang om iets nieuws uit te proberen.

Nieuwe ervaringen

Door: Martijn van den Berg

Fanatieke lezers van dit blog zullen wel weten dat ik afgelopen herfst naar Canada ben geweest met mijn klas. Als TTO (Tweetalig Onderwijs) is dit niet het enige reisje dat ik gemaakt heb. Ik ben ook al naar Finland op uitwisseling geweest, naar België, Duitsland, Frankrijk en Engeland, niet te vergeten. Iedere reis had zijn voor en nadelen, en iedere reis was het ook waard om mee te gaan. Voor de reis naar Canada heb ik een aardig bedrag moeten neerdokken, omdat de gemeente geen volledige subsidie geeft. De Canadezen, die morgen naar Nederland zullen komen, hebben de hele reis zelf moeten betalen, en dat met de Canadese dollar, die net als de Amerikaanse dollar erg laat staat. Heel leuk dit allemaal, maar heeft het wel not, zo'n hele reis?

Ik herinner me nog dat we terug kwamen van Canada, en dat we bij Engels kwamen. We hadden daar niet bewust projecten gemaakt, hadden alleen veel musea en bezienswaardigheden gezien, die je waarschijnlijk ook zou bekijken als je ergens met je ouders op vakantie was. Toen we daar bij Engels zaten vroeg de leraar wat we daar allemaal geleerd hadden, en niemand in de hele klas wist iets te zeggen. Alsof we niets geleerd hadden.

Maar dat hadden we zeker wel. Bedenk maar eens de impact op je Engels als je twee weken de helft van de dag alleen maar Engels praat, en dat je gedwongen wordt als je iets wil, als je daar met mensen om wilt gaan, Engels moet praten. Dit dwingt je om te willen om zo goed mogelijk Engels te praten, en ook zo goed mogelijk over te komen op de ander. Bovendien heb ik ook relaties op uitwisselingen zien ontstaan, wat je al helemaal dwingt om perfect Engels te kunnen, om maar niet te spreken over het praten op de msn.

Dit is allemaal wel leuk en aardig, maar behalve Engels, leer je daar dan nog wel wat? Als ik alle informatie moet terughalen die we in de musea hebben gezien, zou dit heel moeilijk worden, maar mocht ik ooit de onderwerpen tijdens mijn studie tegenkomen, dan herinner ik me waarschijnlijk nog wel een paar van de dingen die ik daar gezien en gelezen heb, en dit helpt me andere stof beter te begrijpen. Maar ik denk dat de focus toch op het leren van die andere taal ligt.

Het kost natuurlijk een aardig duitje, als het gesubsidieerd wordt door de overheid, en ik denk niet dat elke uitwisseling evenveel nodig is. Als je de taal van het land waar je heen gaat totaal niet beheerst, ga je het daar ook niet proberen te spreken. Maar als je een bepaalde taal studeert, is het natuurlijk een geweldige aanvulling als je daar kan gaan kijken hoe de taal in het echt uitgesproken wordt, en de cultuur van de taal even te proeven krijgt. Vandaar dat het altijd handig is om bij een uitwisseling die echt groot wordt te kijken hoeveel de eigen bijdrage van de ouders moet worden. Dit legt de grens voor ouders en laat ze samen met de studenten nadenken over of het nou eigenlijk wel een nuttige ervaring is. Maar het blijft natuurlijk vooral een leuke en unieke ervaring.