Vissen. Of niet?

Je bent visser en je moet je gezin onderhouden. Elke vis die je vangt levert je $2,00 op. Je kunt per dag maximaal 3 vissen vangen: genoeg om je familie in leven te houden. Maar je bent niet alleen: er zijn nog 2 andere vissers op het meer. Zij vangen elke dag precies evenveel vissen als jij.

In het meer is genoeg voedsel voor 20 vissen. Elke nacht krijgen de vissen jonkies. Maar niet elke vis jongt: van elke 4 vissen krijgt er ééntje een jong. Als je dus na je dagelijkse visronde 12 vissen zijn overgebleven dan zijn er de volgende dag weer 15 vissen in het meer. Maar het worden er nooit meer dan 20: daarvoor is niet genoeg voedsel in het meer.

Jij moet de komende 10 dagen zoveel mogelijk vissen vangen om in het levensonderhoud van je familie te voorzien. Vang je elke dag 3 vissen dan is het meer snel leeg. Maar als je elke dag maar één visje vangt dan lijdt je familie honger.

Met dit spel kun je leerlingen laten ervaren wat overbevissing is en waarom het van belang is om de visstand in de gaten te houden. Het spel past uitstekend in een serie lessen over duurzaamheid!

Dit was weer het laatste blogje voor de vakantie. Wij gaan ons weer even bezighouden met andere zaken. Op 2 maart zijn we hier weer terug!

Lost Odyssey; film kijken en gamen tegelijk

Door: Martijn van den Berg

Af en toe 's avonds twijfel ik. Ik hoef niets meer te doen, en kan doen wat ik wil. Ik kan film gaan kijken en lekker achterover zitten en gewoon alles laten gebeuren of gamen en actief invloed hebben op het verhaal. De laatste tijd ben ik aan het budgetgamen om geld bij elkaar te sparen voor mijn studie, en daarom leen ik veel games van andere mensen. Omdat ik meestal niet precies de spellen kan lenen die ik het liefste zou willen, kom je bij andere genres uit. Genres die, als je ze speelt ook wel heel erg leuk zijn. Zo iets als Lost Odyssey.

Een tijd geleden heb ik een blogje gemaakt over games die verfilmd zijn en films die vergamed zijn, om het zo maar te zeggen. Daar heb ik het niet gehad over games die in feite deels film zijn. Lost Odyssey is een spel waarbij ik eerst zit te gamen, om vervolgens even een half uurtje mijn controller opzij te leggen en te genieten van een stukje verhaal. Sommige mensen zouden dit een nachtmerrie vinden, om naar zo veel filmpjes te kijken, want je bent bijna de helft van de tijd naar filmpjes aan het kijken, maar ik kan het wel waarderen. Het verhaal is dusdanig mooi en ingewikkeld, dat je tijdens het spelen het verhaal niet wil missen.

Het turn-based vechten was ook nieuw voor mij. Ik ben de keiharde actie gewend, waarbij je, als je één seconde stil staat, er allemaal monsters bovenop je zitten. Maar dit is ook wel heerlijk om zo te spelen. Je kan rustig nadenken over je strategie en je hoeft totaal niet handig te zijn met je controller om door het spel heen te komen. Het enige wat je nodig hebt is je gezond verstand. Desondanks is het nog steeds uitdagend en spannend door de tactieken die je moet bedenken om de vijand zo slim mogelijk af te zijn.

Lost Odyssey is mooi, Lost Odyssey is eindeloos en Lost Odyssey is uitdagend. Ik had niet verwacht dat dit soort games uiteindelijk toch zo'n mooie ervaring op zouden leveren. Dit wordt zeker iets waar ik meer aandacht op ga richten. Lang leve het budgetgamen!

Buzz

Eén van de weinige commerciële spellen waarvan een speciale onderwijseditie is gemaakt is Buzz. In Buzz ben je deelnemer aan een quiz en moet je vragen beantwoorden van de quizleider: Buzz. Buzz is een z.g. partygame: een spel dat vaak gespeeld wordt met een groepje vrienden gewoon voor de fun. Ik vind het een leuk spel: je begint met punten te verzamelen maar na een paar rondes kun je lekker je tegenstanders dwars zitten door lastige vragen aan ze door te geven, door een bommetje door te geven enz. De quizleider, Buzz, is een lekker venijnig mannetje dat niet gauw tevreden is met ieders prestaties en de deelnemers behoorlijk vals van repliek kan dienen. De avatars waar je mee kunt spelen zijn leuk vormgegeven (stoer, sexy of cool: net wat je wilt) en Het is een beetje melig allemaal maar dat maakt het leuk vermaak voor een avondje met een paar vrienden.

Er zijn verschillende versies van Buzz, bijv. Quiz TV, Brain Twister, Sports Quiz, Music Quiz en dus ook een versie voor school: the Schools Quiz. Deze versie (voor de PS2) is bestemd voor gebruik op basisscholen. De inhoud van de vragen is afgestemd op het Engelse curriculum. De reacties van Buzz, die in de gewone commerciële versies redelijk 'vals' zijn, en de soms wat weelderige vormgeving van sommige avatars in het spel zijn iets aangepast maar gelukkig nog wel humoristisch. Helaas is er geen Nederlandse vertaling van deze versie. Dat is wel begrijpelijk: om een Nederlandse versie van het spel te maken moeten niet de vragen vertaald worden maar moet een heel nieuwe set vragen gemaakt worden omdat ons curriculum van de basisschool op veel punten afwijkt van het Engelse curriculum.

Maar .... voor de nieuwste versie van Buzz, voor de PS3 kun je zelf vragen maken voor het spel. Je doet dat online bij MyBuzz.com. Je maakt eerst een account aan en dan kun je vragen invoeren met daarbij per vraag 4 antwoorden (waarvan er natuurlijk maar één de goede is). De vragen die je maakt kun je vervolgens online spelen als test (zonder het commentaar van Buzz) en je kunt ze downloaden naar de PS3 en ze gebruiken in het spel. Ik zou die toetsen graag willen aanbieden ergens op school zodat leerlingen met elkaar de competitie aan kunnen gaan voor aardrijkskunde, geschiedenis, rekenen of een ander vak. En wie thuis een PS3 heeft kan ook zijn ouders uitnodigen voor een spel: het zou me niet verbazen als menig leerling zijn ouders verslaat!

Wat nog wel een probleem is, is de verbinding met de server van Relentless, de maker van het spel. Die is soms moeilijk tot stand te brengen (ook als je een goede verbinding hebt met het Playstation Network) waardoor het spelen van je zelf gemaakte quiz niet altijd lukt. Gelukkig kun je via de website wel altijd bij je vragen dus dat biedt een escape. Verder is de PS3 duur in aanschaf: 400 euro. Een set van 4 draadloze buzzers (de knoppen waarmee je de vragen moet beantwoorden) kost rond de 40 euro, maar dat kan goedkoper als je (tweedehands) buzzers koopt voor de PS2. Die kunnen namelijk ook gebruikt worden voor de PS3.

Een PS3 aanschaffen alleen voor Buzz lijkt me niet echt verantwoord: daarvoor is de leerwinst te klein. Maar als je er ook andere spellen op speelt (bijv. Echochrome voor wiskunde, Civilization voor geschiedenis en Guitar Hero voor muziek en voor het schrijven van een persbericht voor Nederlands of Engels) dan zou ik zeker ook eens kijken naar Buzz!

RhymeZone

Geen idee meer hoe ik er terecht kwam maar ik vind het een erg leuke site voor school: RhymeZone.Rhymezone is een woordenboek dat je helpt om (Engelstalige) gedichten te maken. Dat doen ze niet alleen door rijmwoorden te geven maar ook door vergelijkbare woorden aan te bieden, begrippen te omschrijven enz. Van elk woord dat je invoert kun je vragen om:

• rijmwoorden,
• synoniemen,
• antoniemen (woorden met tegenovergestelde betekenis),
• definities,
• definities van andere begrippen waar het woord in voorkomt,
• verwante begrippen,
• gelijk-klinkende woorden,
• homofonen (woorden die hetzelfde klinken),
• woorden met dezelfde medeklinkers,
• woorden waarin het woord voorkomt,
• zinnen in werken van Shakespeare waarin het woord voorkomt,
• bekende citaten waarin het woord voorkomt.

Ik heb er even mee gespeeld en ben onder de indruk van de vele mogelijkheden die de site biedt om met woorden te spelen. Je kunt leerlingen hiermee heel goed een gedicht, een rap of een lied laten maken (ze krijgen extra punten als ze het op muziek zetten), maar je kunt het ook gebruiken om bijvoorbeeld de Victory Speech van Obama te herschrijven. Het zijn niet de makkelijkste opgaven maar het is misschien wel een goede manier om leerlingen liefde voor taal bij te brengen.

Aapje op je rug

Ik heb het altijd lastig gevonden: hoe kun je mensen nu op een vriendelijke maar toch duidelijke manier herinneren aan hun afspraken? En met name in de bibliotheek: hoe kun je mensen eraan herinneren dat ze hun boeken moeten terugbrengen? Toen ik lang geleden begon in de bibliotheek deden we dat door briefjes te sturen. Dat werkte wel maar het was arbeidsintensief en kostbaar door alle portokosten. Tegenwoordig kun je bijna alle mensen wel bereiken via de mail dus dat scheelt in de portokosten. Maar echt blij word je natuurlijk niet van het versturen van die mailtjes en het is mij ook nog nooit gelukt om een inspirerende tekst in zo'n mailtje te zetten.

Daarom ben ik enthousiast over de dienst Monkey on your Back. Met Monkey on your Back kun je mensen een aapje sturen dat ze eraan herinnert dat ze iets moeten doen. Je kunt daarbij aangeven voor welke datum dat moet gebeuren. Vanaf dat moment wordt er elke week een aapje gestuurd die de ontvanger herinnert aan zijn taak of afspraak. In de laatste week wordt de boodschap herhaald 3, 2 en 1 dag voor het verstrijken van de deadline. Als de ontvanger genoeg krijgt van de aapjes of hij heeft zijn taak al uitgevoerd dan kan hij het aapje om zeep brengen en eventueel de verzender een berichtje sturen waarom hij dat heeft gedaan.

Ik vind het een sympatieke manier om iemand te helpen denken aan een voornemen of een afspraak. Ik zou het zelf wel leuk vinden als er verschillende aapjes zijn om uit te kiezen zodat je de vormgeving van je bericht wat meer kunt laten aansluiten bij de inhoud. Maar volgens de site is dat ook een van de dingen die ze nog willen doen dus dat wacht ik dan maar af. Wie af en toe een aapje wil sturen kan een gratis account nemen: je mag dan 5 aapjes tegelijkertijd onderweg hebben. Wil je veel aapjes kunnen versturen (bijvoorbeeld om leners reminders te kunnen sturen voor de boeken die ze moeten terugbrengen) dan moet je een betaald account nemen van $ 20,00. Er zijn meer diensten om reminders mee te sturen maar ik vind dit wel een heel grappige!

Science en Engels

Ik ben dol op (semi-)wetenschappelijke programma's op televisie waarin allerlei proefjes worden gedaan. Ik ben dan ook een trouwe kijker van programma's als Braniac en Mythbusters en ik zit ook wel eens te snuffelen op de site The Naked Scientist, een radioprogramma van de BBC. De proeven die gedaan worden bij Braniac en Mythbusters zijn erg van het gehalte van 'don't do this at home', maar op de site van The Naked Scientist vind je proefjes die je zelf thuis kunt uitvoeren.

Van een docent Engels van het Elzendaalcollege kreeg ik de tip dat je met deze website een prachtige vakoverstijgende opdracht kunt geven voor de vakken Engels en de BiNaSk-vakken. Leerlingen moeten dan een proefje van de site halen dat past bij het onderwerp dat op dat moment aan de orde is bij de binask-vakken. Ze beluisteren de podcast bij het proefje waarin soms aanvullende informatie gegeven wordt bij het proefje zoals beschreven op de site. Ze voeren het proefje (of een variant daarop) zelf uit en geven er vervolgens in het Engels een presentatie over, al dan niet geïllustreerd met filmpjes die ze gemaakt hebben van het proefje. Daarmee oefenen de leerlingen leesvaardigheid (selecteren van een leuke proef), luistervaardigheid (beluisteren van de podcast) en spreekvaardigheid (presentatie van het proefje en de resultaten ervan).

Het lijkt me niet alleen een leuke opdracht, maar vooral ook handig omdat leerlingen op die manier hun tijd efficiënt gebruiken omdat ze twee vakken tegelijkertijd doen. En ik ben natuurlijk heel benieuwd met welke proefjes de leerlingen komen. De proefjes van The Naked Scientist zijn wel wat braafjes: ik denk dat ik de leerlingen zelf de hint zou geven ook eens te kijken bij Mythbusters of Braniac ;-)

De een na laatste toetsweek

Door: Martijn van den Berg

Vorige toetsweek stopte ik met alle dingen die ik normaal zou doen en ging non-stop leren. Dit werkte niet perfect, want aan het eind was ik al mijn energie kwijt. Nu had ik daarna nog 2 toetsweken om de perfecte manier te vinden om zo veel mogelijk rendement uit mijn tijd te halen. Vorige week had ik weer toetsweek. Deze keer heb ik het totaal tegenovergestelde geprobeerd.

Ik ben gewoon doorgegaan met de dingen die ik normaal zou doen. Uitgaan, gamen, sporten, alles. Ik ben rond dezelfde periode voor de toetsweek begonnen. Nu moet ik wel zeggen dat ik een beetje griepjes was aan het begin, waardoor er minder fut in zat, maar dat ging vrij snel over.

Ik merk, dat als ik gewoon van alles ga doen, ik excuses ga zoeken om niet te leren. Mezelf wijs maken dat ik alles al ken, en dat leren niet meer nodig is. Ik moet mezelf op een gegeven moment echt aan het werk zetten en ook actief bezig proberen te zijn. Dit gaat de uiteindelijke truc niet worden. De vorige was toch echt beter, alleen minder toepasbaar met veel proefwerken. Ik denk dat ik uiteindelijk de juiste combinatie moet vinden.

Slim leren

Het is hot, op dit moment: kennis over de werking van het brein. Dat blijkt wel uit het grote aantal publicaties over dit onderwerp zoals Het maakbare brein van Margriet Sitskoorn en Het puberende brein van Eveline Crone. Ook in het laatste nummer van het blad OnderwijsInnovatie van de OU werd aandacht besteed aan het onderwerp. Langzamerhand wordt er meer bekend over de werking van onze hersenen en dat is natuurlijk aantrekkelijk voor het onderwijs. Want als we weten hoe de hersenen precies informatie opnemen en verwerken dan kunnen we vermoedelijk beter onderwijs geven.

Ik heb me daarom de laatste tijd eens verdiept in de literatuur over dit onderwerp. Een belangrijke site op dit gebied is de site van het Centrum Brein en Leren van de Universiteit Maastricht: Hersenenenleren met als centrale figuur Jelle Jolles, hoogleraar met als leeropdracht ‘Neuropsychologie en Biologische Psychologie/Psychobiologie’. Jolles is redelijk terughoudend met het trekken van conclusies uit de bevindingen die tot nu toe gedaan zijn. Terecht, denk ik: de resultaten die er zijn gaan over de werking van de hersenen in het algemeen en de verschillen tussen individuen zijn groot omdat de hersenfunctie gedeeltelijk genetisch bepaald is. Het brein is bovendien plastisch, dat wil zeggen dat het zich ontwikkelt afhankelijk van de omgeving en tot op hoge leeftijd. Dat leidt natuurlijk tot grote verschillen tussen mensen. Bovendien is leren niet een geïsoleerd proces dat alleen plaatsvindt in de hersenen: het hangt ook samen met de rest van je fysieke conditie, met hoe je bent en hoe je omgeving is (biologische, psychologische en psycho-sociale factoren).

Ik denk dus dat we niet de fout moeten maken om op basis van wat we nu weten algemene conclusies te trekken over hoe we leerlingen moeten laten leren, maar ik denk wel dat we er verstandig aan doen om binnen het onderwijs kennis te nemen van de inzichten die worden opgedaan binnen de cognitieve neurowetenschap.

Wat voorbeelden: het blijkt dat de hersenstructuren die regelen dat je kunt plannen, keuzes kunt maken en die kunt evalueren zich nog tot in de loop van de twintiger jaren blijven ontwikkelen. Dus zelfs al willen jongeren hun eigen leven en studie zelf plannen en organiseren (vaak zijn ze ervan overtuigd dat ze dat willen en kunnen): het zal ze lang niet altijd lukken. Betekent dat dat we dan in het onderwijs leerlingen weer met straffe hand moeten leiden? Nee; wel dat we moeten kijken wat een individuele leerling kan en onze begeleiding daarop aan moeten passen.
Een ander voorbeeld: om nieuwe dingen te leren hebben hersenen een motivationele prikkel nodig. Met andere woorden: om iets nieuws te leren moet je gemotiveerd zijn. Betekent dat dat we moeten afwachten met het aanleren van nieuwe stof totdat leerlingen aangeven dat ze dat willen? Nee, je kunt de zaak ook omdraaien: we moeten leerlingen op de een of andere manier stimuleren om nieuwe kennis tot zich te nemen.

Veel van dit soort inzichten is allang gemeengoed in onderwijsland. We weten natuurlijk uit ervaring allang dat je beter leert als je gemotiveerd bent en we weten ook dat de ene leerling er beter in is om zichzelf te organiseren dan een ander. Toch vind ik het goed om ons bewust te zijn van de 'ontdekkingen' van de neurocognitieve wetenschap omdat dat ons fundament van onderwijskundige inzichten kan verbreden waardoor we beter kunnen bouwen. En omdat ik denk dat we met neurowetenschappers nieuwe onderzoeken kunnen formuleren waarmee we theorieën over onderwijs kunnen toetsen direct in het brein. We moeten niet verwachten dat de neurocognitieve wetenschap ons sluitend bewijs zal leveren voor welke onderwijsmethode dan ook maar ik hoop en verwacht wel dat het nieuwe mozaiekstukjes kan opleveren waarmee we uiteindelijk elke leerling kunnen helpen zijn eigen plaatje te maken!

Foto van sucra88

Daal neder tot de belevingswereld van de leerling

Over onderwijs wordt veel geschreven en veel van wat je hoort en leest benadrukt wat er allemaal niet goed gaat in de sector. Maar er gaat ook heel veel wel goed. Sommige initiatieven zijn zo leuk en zo goed dat je zou willen dat de hele wereld ze zien. Dat kan ik niet verzorgen maar ik hoop wel dat ik met deze post mensen kan inspireren met het voorbeeld van Theo van der Klooster, docent Voertuigentechniek aan De Oude Maas in Spijkenisse. Hij won onlangs de 'Penta Zonneprijs 2008/2009' met zijn project waarin hij zijn leerlingen laat meedoen aan pitbikeraces: motorraces voor jongeren tot 16 jaar. Hij werkt daarin samen met het MBO (ROC Albeda) en het HBO (Hogeschool Rotterdam). De leerlingen en de studenten moeten alles zelf doen: vanaf het maken van de begrotingen tot het in elkaar zetten en raceklaar maken van de pitbikes, de communicatie over de wedstrijden en het versturen van de persberichten na afloop van de zoveelste gewonnen race. Naar aanleiding van de prijsuitreiking schreef Theo een terugblik op zijn aanpak. Met zijn toestemming publiceer ik hieronder een deel daarvan. Ik hoop dat jullie er net zo van genieten als ik!

Waarom begin je überhaupt, als docent Voertuigentechniek aan zo’n kluif?
Waar inderdaad menig vrij uurtje in gaat zitten?!

Het kost geld….. vreselijk veel zelfs, als je aan het racen slaat.
Kost tijd, moeite, energie….omdat alles zich in de weekenden afspeelt.
Kost improvisatie, omdat de normale lessen ook doorgaan.

Natuurlijk realiseer ik me, dat een motorraceteam op een VMBO school, een zogenaamd 'uniek' project is.
Maar voor mij persoonlijk echter, een veel minder uniek project!

Ik heb namelijk, meer dan 10 jaar met mijn eigen zoon als “coureur”, en ik als “teambaas”, dat spelletje gespeeld!
Compleet met grote truck en trailer, door geheel Europa gereden, zelfs op NK en EK niveau.
Toen op het gebied van de wegracesport.
Dikke 1000 cc motoren met snelheden ver boven de 300 KM per uur!
TT van Assen mochten 'we' zelfs rijden, 100.000 man op de tribune….DAT maakt je echt gespannen…. zeg maar!

Het unieke in het ontstaan van dit race project is … dat mijn toenmalige VT leerlingen, uit de tijd dat mijn zoon en ik nog actief waren, mij juist op het idee brachten, om dit project op te starten.

Altijd, steevast iedere maandagmorgen, vroegen de leerlingen me, wetende dat wij aan de wegrace deden
”En meneer; nog geracet?”

Natuurlijk snapte ik toen al wel dat ze nog niet geheel wakker waren op dat tijdstip, en liever 'een verhaaltje' van mij aanhoorden over de racerij, dan tot de orde van de nieuwe lesweek over te gaan!
(Ik bedoel..…ik ben ook jong geweest!)

Maar wat ik ook bemerkte was, dat ze dan juist, geweldig scherp(!) luisterden naar mijn verhaal…..en natuurlijk was er dan een technisch probleem geweest, als die er niet was, verzon ik die gewoon ter plekke….(Immers, ik had ze door ;-)!)

En bij technische problemen, horen natuurlijk slimme technische oplossingen….(Kijk en daarom zit je op school….of je nu wilt of niet leren zal je!)

Die technische oplossing vertelde ik dan uiteraard, in geuren en kleuren, en geloof me…..NOOIT hingen ze ZO aan mijn lippen, als op dat moment ( Just in time, Just enough principe …….heet dat tegenwoordig, …….ach, in 2001 deed ik het al!)….
De gehele week erna, lukte me dat, gewoonweg, minder makkelijk, tot geheel niet!

Dat geeft je te denken, als professionele opleider toch?

Waar ga je nu in de fout?
Wat is er mis met je reguliere les?…..
Waarom wel aandacht bij 'een verhaaltje uit de racerij' en waarom niet bij een verhaal uit de alledaagse garagepraktijken?

Simpel is het antwoord!…….”Je gaat nat KLR, op het feit dat je de belevingswereld van de leerling niet raakt!”

Dat is de verklaring, dat ik, juist dit project heb willen opstarten!

“Daal neder tot de belevingswereld van de leerling”
Ene meneer Pannekoek heeft dat al eens, (de slimmerik), opgeschreven, kan ik me herinneren uit mijn lessen Didactiek, ergens midden jaren 80!

“Ongemerkt, stiekem laten leren”, zeg maar…..en geloof me, dat doen ze werkelijk!

Ik geef onderweg naar of retour van het circuit; Aardrijkskunde, Geschiedenis, Natuurkunde, Scheikunde, Maatschappijleer, Nederlands, om maar een paar vakken te noemen.

Ik dwing ze, als lid van het raceteam, tot het lezen en begrijpen van Engelse handleidingen, ik breng ze omgangsvormen bij, ik laat ze afrekenen, als de bus weer afgetankt is.
Laat ze alles wat gebruikt is, weer schoonmaken.

Ik leer ze wat het allemaal kost, en dat ze trots en dankbaar moeten zijn voor de aan hen geboden kansen.
Dat ze trots op hun talent mogen zijn, want ik heb al coureurs gehad, die geweldig moeilijk konden leren, maar vreselijk hard reden met onze motoren!

Ik laat ze zelfs in het Frans… 'cinq frites avec mayonaise' bestellen ed….

Tot het laatste wapenfeit ….het maken van een eigen team website!

Check www.ngmt.nl maar even!......De leraar Nederlands moet er nog overheen maar toch!.....Knap stuk werk van een (basis) leerling VT!

Jullie zullen zelf wel snappen dat altijd autotechniek, vanzelf, aan bod komt met van die prachtige snelle “Pitpro” Pitbikes die in ons bezit zijn, welke altijd wel zijn te tunen tot het oneindige, wat PK’s en snelheid betreft.

En ...... het leukste is, als je er goed over nadenkt…….OKE, ik krijg die prijs,….maar…
Het zijn wel de leerlingen van De Oude Maas en het Albeda college die in hun vrije weekend met een docent op pad gaan…………………………..OM TE LEREN!

Ik weet niet hoor….maar ik deed dat toen, in mijn middelbare school tijd, nooit!
Moet er niet aan denken!

Moraal van mijn verhaal!

Onderwijs kan ZO leuk zijn!
Zo uitdagend!
En zo vanzelfsprekend!
……. Mits (!) 'de verpakking' goed is!

Online games voor kinderen

Bijna iedereen speelt wel eens een online spelletje. Tetris of een race-spelletje, een sudoku, Galgje of worms: er is voor iedereen wel iets leuks te vinden. Ook kinderen spelen vaak dit soort spelletjes. Veel spelletjes zijn grappig, mooi en soms ook leerzaam. Je verbetert je oog-hand coördinatie, soms oefen je met taal of rekenen, bij sommige spelletjes leer je over een beroep en bij andere spelletjes verbeter je je ruimtelijk inzicht. Niks mis mee dus.

Wat wel mis is, is dat op heel veel spelletjesportals tussen de leuke spelletjes ook minder leuke spelletjes staan. Spelletjes waar je heel erg van schrikt omdat er iemand onverwacht heel hard begint te gillen of spelletjes waarbij je rare sexplaatjes ziet of veel bloed. Sommige kinderen vinden dat leuk, anderen reageren daar heel laconiek op maar er zijn ook kinderen die daarvan niet kunnen slapen. Mijn Kind Online heeft een onderzoek gedaan naar spelletjesportals zoals Spele.nl, Spelle.nl, Spelletjes.nl enz. Uit het onderzoek blijkt o.a. dat kinderen die online spelletje spelen (en dat doen alle kinderen tussen 8 en 12 jaar wel eens) altijd wel gewelddadige spelletjes vinden en dat ze dat niet altijd leuk vinden. Kinderen tussen 5 en 10 jaar zijn het meest kwetsbaar daarin: voor hen is het merendeel van de spelletjes met geweld eigenlijk niet geschikt.Ook met het privacybeleid van spelletjesportals is het vaak slecht gesteld: er is meestal geen beleid en het is moeilijk om in contact te komen met de makers van de portal.

Mijn Kind Online laat het niet bij het onderzoek. In het rapport, Next Level, doen ze ook aanbevelingen aan ouders en aan exploitanten van spelletjes-sites. Ik denk dat het rapport daarnaast ook bruikbaar is voor het onderwijs: het geeft inzicht in wat kinderen doen op internet, tips hoe je met ze in gesprek kunt gaan en hoe je kinderen kunt helpen zoeken naar leuke spelletjes. Want die zijn er echt volop!

p.s. Verder ben ik natuurlijk ook wel een heel klein beetje trots dat ik Mijn Kind Online mocht helpen bij dit onderzoek ;-)