I-respect

I-respect. Die titel klinkt mij in de oren als een bekentenis. Ik respecteer, en dan zou je een rijtje namen kunnen noemen van wie of wat je respecteert. En dat is nu net waartoe de nieuwe site van Mijn Kind Online, i-respect, leerlingen vraagt: wat respecteer jij, wat betekent het voor jou om respect te hebben? Wat is plagerij en wat is pesten?

Op de website staan lessen over alles wat te maken heeft met internet en respect: wat voor taal gebruik je op internet, wat vertel je over jezelf aan anderen, wat publiceer je over jezelf, hoe ga je om met digitaal pesten, wat kun je wel en niet downloaden enzovoort. De meeste lessen zijn gemaakt door leerlingen zelf en de site nodigt leerlingen uit om het onderwerp nog verder uit te werken en zelf nieuwe lessen te maken die (als ze geschikt zijn en al dan niet met wat aanpassing) toegevoegd worden aan de site. Leerlingen kunnen ook alleen een lesidee insturen (dat dan door de redactie verder uitgewerkt kan worden) en/of een bijdrage leveren aan de rubriek Waargebeurd waarin jongeren vertellen wat ze zelf is overkomen op internet.

Een prima initiatief, vind ik. Niet kant-en-klare lesstof, maar leerlingen uitdagen om zelf na te denken over veiligheid op internet. Wat vinden ze nu zelf belangrijk en wat kun je leren van de ervaringen van leeftijdgenoten? En het is natuurlijk leuk als jouw lesideeën gepubliceerd worden op de site! Voor docenten zijn er op de site ook nog tips te vinden hoe met het lesmateriaal op de site om gegaan kan worden. Alles bij elkaar dus een prachtige en complete site voor zowel docenten als leerlingen!

Normen en waarden

Door Martijn van den Berg

Een paar weken geleden was voor mij en veel van de mensen die ik ken toetsweek. Toetsweek wordt op 2 verschillende manieren gezien. Door leerlingen (vooral van lagere klassen) word de toetsweek vaak gezien als vakantie. Voor leraren is het meestal hopen dat jouw toets in het begin van de toetsweek komt, zodat je een beetje rustig aan kunt nakijken. Voor mij was de toetsweek volhouden. Ik was laat begonnen en moest vooral in het begin continu blijven leren. En daarna natuurlijk wachten op de resultaten...

Mijn probleem bij het maken van cijfers is meestal de normering. Nadat leraren met veel moeite hebben nagekeken, moeten ze met de andere collega's van het vak bespreken hoe het cijfer gaat worden. De meest bekende normering is 60% voor een 6, maar af en toe doen leraren dit hoger of lager, afhankelijk van hoe de toets gemaakt is. Bij mij is de ervaring, vooral in de talen VWO, dat er vaak 80% voor een 6 wordt gedaan, waardoor veel leerlingen stranden.

Ik neem aan dat de leraren willen dat de leerling een zo hoog mogelijk cijfer krijgt, maar dat alles sowieso nog een beetje redelijk moet lijken naar de andere leraren en dat ze daarom beoordelen wat het beste is. De leerling daarintegen is alleen geïntresseerd in een zo hoog mogelijk cijfer krijgen op het rapport.

Groot probleem, vooral in de hogere klassen, is vaak dat er maar 1 toets in een periode afgenomen wordt, en dit betekent dat het toetscijfer ook meteen het uiteindelijke cijfer is. Als je dan net een onvoldoende hebt voor de toets in de toetsweek, heb je meteen een dikke onvoldoende op je rapport. Leraren houden deze factor vaak niet in de gaten, hoe aardig ze ook nakijken.

Dit probleem kan opgelost worden door tussendoor een tussentoets of een kleine overhoring te geven. Op deze manier dwing je de leerlingen om tussendoor de stof te repeteren, en omdat het dan niet zo veel is, kunnen er makkelijk hoge cijfers gehaald worden, zonder de normering laag te hoeven maken. Probleem hierbij is wel dat je dit niet te vaak moet doen in een periode, anders zit de leerling continu de stof te repeteren, en dat neemt veel tijd in beslag en dit beinvloedt dan weer de resultaten. Want uiteindelijk wil zowel de leerling als de leraar toch dat dat leerling goede resultaten behaalt.

Zintuigen bedrogen

Je ziet ze vaak: plaatjes waarbij je ogen bedrogen worden. Ik vind ze altijd leuk om te zien en om te kijken of ik de truc door heb. De BBC heeft er een quiz van gemaakt, waarbij je (althans bij een aantal vragen) zelf moet aangeven hoe groot of hoe lang een balletje of een lijn moeten zijn om ze gelijk te maken aan het voorbeeld. Of waar je een lijnstuk moet verschuiven zodat die in het verlengde van een ander lijnstuk ligt.

Er zijn een heleboel van dit soort grapjes te vinden op het web (o.a. hier en hier), maar het leuke van deze site vind ik dat je er zelf mee aan de slag gaat. Meestal als je plaatjes van gezichtsbedrog ziet, dan weet je wel dat je bedrogen wordt, maar hoe moeilijk het is om je niet te laten bedriegen, kun je op deze site ervaren. Verder kun je bij iedere vraag (uiteraard nadat je antwoord hebt gegeven) lezen waarom het plaatje anders lijkt dan het is. En dat is voor het onderwijs mooi meegenomen!

Vluchteling; hoe zou dat voelen?

In het (Engelstalige) spel Playing against all Odds van de UNHCR ervaar je hoe het leven van een vluchteling eruit kan zien. Het spel is opgedeeld in 3 delen:

• War and conflict: running from persecution
• Border country: can I stay here?
• A new life: loss and challenge

In elk onderdeel word je voor keuzes gesteld. Hoe reageer je als je wordt ondervraagd en als je weet dat je gemarteld wordt als je het verkeerde (maar voor jouw gevoel het enige juiste) antwoord geeft op een vraag over stemrecht? Wie benader je als je na een lange vlucht eindelijk in een vrij dorp komt, wie vraag je om onderdak? Wat zeg je als je op een baan solliciteert en ze vragen naar referenties? Zou jij het overleven?

Ik vond het een erg benauwend spel. Bij de ondervraging had ik de neiging om de antwoorden te geven die 'mijn vijand' wilde horen om de martelingen te voorkomen, en in het dorp waar ik na mijn vlucht belandde koos ik de verkeerde mensen om te vragen om onderdak en ik voelde me erg verlaten toen anderen het niet aandurfden om me in huis te nemen. Alleen het zoeken van een baan ging me redelijk af, alhoewel ik niet de baan kreeg die ik wilde.

Ik denk dat het spel een goed beeld geeft van alle keuzes die een vluchteling moet maken om te kunnen overleven. Het spel kan goed gespeeld worden in het onderwijs, individueel of klassikaal (bijvoorbeeld met behulp van een beamer of smart-board). Bij het spel wordt informatie gegeven in de vorm van 'web-facts' en er is een pagina met informatie voor docenten. Om het spel te spelen heb je niet veel kennis nodig van de Engelse taal: de teksten zijn kort en bevatten weinig moeilijke woorden. Een prima introductie op de vluchtelingenproblematiek, bijv. bij het vak maatschappijleer, bij aardrijkskunde (volksverhuizing) of bij geschiedenis.

Engelse spellen

Weer een keer een site met spelletjes voor het vak Engels. Deze keer verzameld in een NING: een tool waarmee online communities met elkaar kunnen samenwerken, kennis delen enz.

Op de site EFL CLASSROOM 2.0 staan een groot aantal spellen. Sommige zijn geschikt voor het basisonderwijs (zoals Farm Animals); anderen meer voor het voortgezet onderwijs (Wheel of Fortune). Sommige spelletjes zijn vooral voor de fun(zoals The Impossible Quiz); anderen sluiten (ook) voor honderd procent aan op het onderwijs (zoals Preposition Practice).

Een speciale aanbeveling verdient het spel Free Rice. Het spel op zich is niet echt spectaculair: je moet van een gegeven woord uit 4 alternatieven de goede betekenis kiezen. Wat het spel bijzonder maakt is dat voor ieder goed geraden woord de organisatie 10 rijstkorrels aan de United Nations schenkt voor de bestrijding van honger. Volgens een bericht op de site van de BBC heeft het spel al genoeg opgeleverd om 50.000 mensen één dag van eten te voorzien. Leren waar je niet alleen zelf maar ook een ander beter van wordt maakt leren (nog) leuker!

Games cultureel erfgoed

Goed nieuws! Op de site van InformatieProfessional las ik dat de Amerikaanse Library of Congress gaat onderzoeken wat de mogelijkheden zijn om structureel games te archiveren, omdat ze van mening zijn dat games ook tot het culturele erfgoed behoren en daarom voor het nageslacht bewaard moeten worden.

Hoe het aangepakt moet worden moet nog uitgezocht worden en het zal ook allemaal nog wel een tijdje duren voordat het zijn beslag gaat krijgen, maar ik ben blij met de erkenning van games als cultureel erfgoed. Ik ben het daarmee hartgrondig eens: games zijn niet alleen leuk, ze weerspiegelen ook de cultuur van deze tijd en met de gamecultuur ontwikkelen zich nieuwe kunstvormen. Op het gebied van vormgeving, maar de gamecultuur dringt ook door in andere kunstvormen, zoals film (machinima, waarbij de film in het spel wordt opgenomen) en toneel (toneelvoorstellingen die 'uitgevoerd' worden in een virtuele omgeving zoals Second Life).

Dat games daarnaast ook nog leerzaam zijn en dat wij het onderwijs kunnen verbeteren door van gamedesigners te leren hoe je aandacht kunt trekken en vast kunt houden en mensen kunt motiveren, is natuurlijk mooi meegenomen. Ik hoop dat bibliotheken nu massaal games gaan omarmen en ze een plek gaan gunnen in hun collectie. Er zijn al een aantal initiatieven, zoals in Rotterdam, Middelburg, Delft en Heerlen, en ik hoop dat nu overal in Nederland bibliotheken op hun eigen manier met games aan de slag gaan!

(Edwin en Rita: ik hoop dat jullie het goed vinden dat ik beeldmateriaal van jullie bibliotheken bij deze post heb geplaatst!)

Passport to Amsterdam; ben ik er al?

Door Martijn van den Berg

Ik heb in mijn leven al heel erg veel games gezien en gespeeld, ik heb veel nieuwe genres meegemaakt. Ik heb ups en downs gezien. Maar zoiets als Passport to Amsterdam (P2A) heb ik nog nooit gezien. Het is geen spelgenre meer, maar een complete gids op de psp, die je als UMD-diskje kan kopen, om vervolgens heel Amsterdam te gaan verkennen op je psp en dan een beetje de sfeer te proeven van het gezellige Amsterdam, onze hoofdstad.

P2A is een soort virtuele gids waar je snel plaatjes, kan bekijken van Amsterdam, video's kan zien van een aantal Europese steden en de leukste cafeetjes, musea en bezienswaardigheden kan opzoeken met bijbehorende foto's. Bovendien kan je als je in Amsterdam bent een bepaalde route volgen en dan praat de PsP je een hele rondleiding aan. Het bevat echt werkelijk alle informatie over Amsterdam.

Toen ik mijn moeder met het spel zag binnenkomen dacht ik: Is dit nou een actie van de Nederlandse overheid om meer toeristen te trekken, of is dit nou een of ander toeristisch snufje. Ik had werkelijk geen idee. Ik ben het gaan bekijken, en was aan de ene kant onder de indruk, en aan de andere kant juist ook weer niet. Aan de ene kant was ik onder de indruk van wat je allemaal met dit schijfje van 20 euro kan, aan de andere kant vroeg ik me af wie dit zou moeten gaan gebruiken. Het is volledig in het Engels, en je moet een PsP hebben van 250 euro wil je ooit je rondleiding krijgen. Maar aan de andere kant, als je hier als toerist komt, is het misschien wel leuk om zo op je eigen gemak een rondleiding te volgen. Maar welke volwassen toerist uit het buitenland heeft nou een PsP en neemt deze ook daadwerkelijk mee? Ik vind dit spel een prachtig idee, maar ik denk toch dat ze het iets meer in een spelletje hadden moeten verwerken. Want met een beetje zoeken op internet kan je ook zo iets vinden, en dat is een stuk goedkoper.

Principes

In dit weblog vertel ik als regel alleen over positieve dingen. Niet omdat ik geen negatieve dingen tegenkom maar omdat ik denk dat je er weinig aan hebt om te horen wat je niet moet doen. Maar deze keer maak ik een uitzondering op die regel. Omdat ik zoveel mogelijk mensen wil waarschuwen voor een nieuwe zoekmachine. En omdat het weer zo'n goed bewijs is hoe belangrijk het is dat we leren om websites goed te beoordelen.

Afgelopen maandag ging een nieuwe zoekmachine online: zoekveilig.nl. Deze zoekmachine presenteert zich als 'Websitekijkwijzer'. Een naam die tot veel verwarring leidt omdat het zo lijkt alsof zoekveilig banden heeft met de Kijkwijzer, maar dat is absoluut niet het geval. Het NICAM, de uitgever van de (zeer betrouwbare en wetenschappelijk onderbouwde) Kijkwijzer meldde daarin het volgende:

Het NICAM, de organisatie achter Kijkwijzer, distancieert zich nadrukkelijk van de gisteren gelanceerde website Zoekveilig.nl die zich presenteert als ‘Websitekijkwijzer’.

Het NICAM heeft geen enkele band met de organisatie achter dit initiatief en is hierdoor ook verrast.

Door het gebruik van de naam Kijkwijzer zal bij het publiek de indruk worden gewekt dat Kijkwijzer hiervoor verantwoordelijk is. Om dit misverstand te voorkomen heeft het NICAM het bedrijf achter Zoekveilig gevraagd de naam ‘Websitekijkwijzer’ niet meer te gebruiken, noch op de eigen website of in de communicatie rond deze service.

De zorgen van het NICAM zijn terecht: de zoekmachine zoekveilig.nl blijkt uitermate dubieus te zijn. Gistermiddag al berichtte Henk van Ess (specialist op het gebied van zoeken, vinden en beoordelen op internet) hierover en gisteravond ging Justine Pardoen van Mijn Kind Online er verder op in. Leugens.nl had iets meer tijd nodig maar kwam dan ook vandaag met een uitgebreid verslag over zoekveilig en de daaraan verwante website zoekkinderen.nl.

Zoekveilig.nl en zoekkinderen zijn beide commerciële initiatieven. Niets mis mee, maar wie via die zoekmachines zoekt kan op allerlei dubieuze sites terechtkomen. Het is geen enkel probleem om via zoekveilig.nl op een pornosite terecht te komen. Usarchy, een weblog over usability en marketing, heeft ontdekt dat als je in zoekveilig.nl zoekt op het woord 'winkel' 10 resultaten worden getoond, waarvan er geen enkele een echt zoekresultaat is. Alle 10 treffers zijn gesponsorde links van Yahoo. Bijzonder is ook het subdomein van de site zoekveilig.nl: dat is erotica.zoekveilig.nl. Ik heb er niet gekeken maar ik kan me wel voorstellen wat ik daar aantref!

Kortom: een erg foute zoekmachine. Dat er dit soort zoekmachines bestaan vind ik niet erg, maar wel dat ze doen alsof ze het internetten veiliger maken. Zoals Justine mij mailde: veilig internet is voor sommige mensen handel... ;-(

Dit soort zaken maakt voor mij weer zonneklaar hoe belangrijk het is dat we met zijn allen mediawijs worden. Want in de tussentijd is het persbericht van zoekveilig al in vele kranten en op internet zonder correctie gepubliceerd en de site is zelfs gelanceerd door een prof van de Erasmus Universiteit. Hij heeft overigens - achteraf - toegegeven het product - veilig zoeken voor kinderen - niet goed te hebben bekeken. Op de site van Henk van Ess zegt hij: 'Als ik dit vooraf had geweten, dan had ik het niet gedaan.'.

Laten we vooral onze leerlingen de instrumenten in handen geven om kritisch om te gaan met informatie. Niet alleen voor nu, maar ook als ze straks prof zijn ;-)

N.B. Ik heb met opzet alleen de naam genoemd van de zoekmachine daar geen linkje achter geplakt. Elke link op het web vergroot de vindbaarheid van deze site, en daar wil ik met mijn weblogje zo min mogelijk aan bijdragen!

Crazy machines, maar dan wetenschappelijk

Het Science Museum in Londen opent binnenkort een tentoonstelling over ruimtevaart. Voor ons niet zo interessant (behalve natuurlijk als je binnenkort een tripje naar Londen gaat maken), maar wat wel leuk is is het spel dat ze in dat kader online hebben gezet: Launchball. Launchball is een variant van het al oude spel Crazy (of Incredible) Machines, waar ik al eerder over schreef. De bedoeling van het spel is dat je een balletje naar een bepaald doel brengt. Je hebt daarvoor de beschikking over een aantal objecten, waarmee je wind kunt maken, het balletje kunt laten stuiteren, enz.

Om in het spel te komen zijn er 6 oefenlevels. De titels daarvan maken duidelijk welke mogelijkheden het spel biedt:

• blown away
• powering up
• lights and mirrors
• steam power
• heating ice
• switching on.

Het leuke van Launchball is dat het 'technisch' correct is: de bewegingen die de bal maakt zijn overeenkomstig de natuurkundewetten. Daarmee is het spel bijzonder interessant voor met name natuurkunde. Je kunt leerlingen het spel laten spelen en vervolgens de natuurkundewetten die ze in het spel hebben toegepast bespreken met elkaar.

Nog leuker zou ik het zelf vinden om ze hun eigen 'launchpad' te laten maken. Dat kan namelijk ook: je kunt een eigen lanceerbaan maken en die vervolgens delen met je vrienden (of te sturen naar een door de docent aangemaakt klasse-account waar alle door de leerlingen ontwikkelde spellen verzameld worden). Daar kun je voor de les natuurlijk gebruik van maken door een opdracht te geven waarbij ze bijvoorbeeld een baan moeten maken met ten minste één gewone magneet en twee elektromagneten en zowel gebruik te maken van geleidende als van niet geleidende materialen, of van warmte, licht en spiegels. Mogelijkheden genoeg voor een uitdagende en speelse les!

Tijdlijnen maken met Tribbit

Voor het vak geschiedenis wordt vaak gebruik gemaakt van een gemaakt. Daarvan zijn er verschillende te vinden op internet. Een heel complete tijdlijn is bijvoorbeeld hier te vinden. Je kunt ook leerlingen zelf een tijdlijn laten maken. Soms wordt dat gedaan op papier, en worden op een lijn allerlei afbeeldingen geplakt van historische gebeurtenissen. Je kunt ook een tijdlijn maken met de computer. Daarvoor zijn verschillende tools op het web, bijvoorbeeld Xtimeline en Ourstory. Er is nu weer een nieuw tooltje om mee aan de slag te gaan: Tribbit. Tribbit is eigenlijk bedoeld als een soort online herinneringenboek, dat bij bruiloften en partijen veel ingezet worden. Aan alle gasten wordt dan gevraagd om een A4'tje met een tekst of een foto in te sturen. Van al die inzendingen wordt een boek gemaakt dat aan het feestvarken overhandigd wordt.

Tribbit is de online versie hiervan. Je start een Tribbit, en stuurt dan vervolgens aan iedereen die je wilt een uitnodiging rond om iets toe te voegen aan jouw Tribbit. Dat kan een tekst zijn, een plaatje, een ingesproken tekst of film of geluidsbestand dat jijzelf of iemand anders elders op het web hebt gezet (en dat ge-embed kan worden, bijv. een film op YouTube, een geluidsbestand uit een online playlist van bijv. Deezer, een online spel van Mashable enz.).

Maar je kunt Tribbit ook heel goed gebruiken voor het maken voor een tijdlijn voor de geschiedenisles. Denk bijvoorbeeld aan een tijdlijn over de Tweede Wereldoorlog of de Industriële revolutie, over de vrouwenemancipatie, of over het leven van Nelson Mandela. De docent maakt als de tijdlijn aan en bepaalt tot wanneer daarop gereageerd mag worden door de leerlingen. Vervolgens nodigt hij de leerlingen uit om elk wat toe te voegen aan de tijdlijn. Iets wat ze online vinden, een (ingescand) plaatje dat ze zelf hebben gemaakt of gevonden in een boek (denk om de copyrights, in dat geval!), een filmpje, een geluidsbestand enz. Ze kunnen ook zelf een tekst schrijven of inspreken. Ruim genoeg mogelijkheden in ieder geval om een prachtige tijdlijn te maken!

Spelletjes en nog veel meer voor Engels

'Soms is leren niet leuk', hoor ik docenten wel eens zeggen. Sommige dingen moet je gewoon leren, en daar valt weinig meer over te zeggen. Woordjes bijvoorbeeld, of grammatica. Maar wie dat zegt moet deze sites eens bekijken: Learning Vocabulary Fun en Road to Grammar. De ene vol met spelletjes om Engelse woorden te leren, en de ander met quizzen en puzzels om de Engelse grammatica te leren en te toetsen. Beide sites zijn bedoeld voor ESL: English as a Second Language, en goed bruikbaar voor de lessen in het VO.

Op Learning Vocabulary Fun staan de volgende spellen:

• Wordsearch
• CrossWords
• HangMouse
• Quiz
• Match Game (memory met gesproken woorden)
• UnScramble (door elkaar gehusselde letters van een woord in de goede volgorde zetten).
  

Road to Grammar heeft twee varianten: een voor volwassenen en een juniordeel (met aangepaste kleuren en geen verwijzingen naar 'dubieuze' woorden die betrekking hebben op bijv. alcoholgebruik, geweld en gokken). Maar in feite zijn beide sites goed te gebruiken voor de lessen Engels in het VO. Op beide zijn te vinden:

• quizzes (invuloefeningen)
• puzzels and games (kruiswoordraadsels).

Daarnaast zijn er ook nog te vinden:

• Word strips (waarbij je letters in 4 kolommen zo moet schuiven dat er woorden van 4 letters ontstaan
• Rhyming Words exercise (waarbij je moet aangeven welke woorden op een ander woord rijmen)
• Describing movies (22 woorden die betrekking hebben op film)
• Verb forms (werkwoordverbuigingen)
• Practice Word Stress (over de klemtoon in een woord; alleen bij het deel voor volwassenen).

Alles bij elkaar prachtig materiaal om te oefenen en te toetsen!

Hoe train ik mijn hersenen?

Door Martijn van den Berg

Een tijd geleden heb ik Dr kawashima's brain training voor de DS gereviewd, dit was toen het eerste en ook enige spel dat bestemd was om je hersenleeftijd gelijk te maken met je normale leeftijd.Dit bleek een succes, en daarom had sony ook een spel van hetzelfde principe gemaakt: mind quiz. Deze game gaat van hetzelfde principe uit. Maarja, de PsP heeft sommige mogelijkheden van de ds niet, en omdat er toch enige originaliteit vereist is, is deze game toch met een andere methode gekomen. Daarom ook een aparte review voor deze game.

Mind quiz gaat net als Brain Training ervanuit dat je door alsmaar oefeningetjes te doen slimmer wordt. Mind quiz heeft daarom een brede variëteit aan oefeningetjes (totaal 48), ingedeeld in 4 categoriën, om zo gericht een bepaald onderdeel te kunnen traien. Bedoeling is dat je iedere dag ongeveer 3 oefeningetjes doet en daarna de grote hersenleeftijdstest. Deze test bestaat uit een aantal random oefeningen, die je dan zo snel mogelijk moet voltooien. Daarna krijg je je hersenleeftijd te horen en bedoeling is dat deze zo dicht bij 20 mogelijk komt, want na 20 word je brein niet meer slimmer, dan gaat de kennis er eigenlijk alleen maar af.

Waar Dr Kawashima tekort schoot als je een slecht handschrift had of als je stem niet duidelijk was, is Mind Quiz slechts 4 knopjes drukken voor de antwoorden omdat alle antwoorden multiple choice zijn. Maar aan de andere kant, waar de interactiviteit van de DS bij Dr Kawashima gebruikt werd lijkt hier elke oefening op elkaar. Wel heeft Mind quiz 48 oefeningen waar je bij dr kawashima niet verder kwam dan 10. Wat ik alleen nog steeds mis bij beide games, omdat dat soort spelletjes toch dingen zijn die je elke dag een paar minuutjes moet doen, is iets om mensen ook echt geïnteresseerd te houden. Dat je iets krijgt als je het goed gedaan hebt, behalve een lage hersenleeftijd. Een bonus, een beloning. Maar ondanks dat zijn het beide toch wel geweldige spellen.

Waarom ik web 2.0 belangrijk vind

Ik heb al vaak geblogd over web 2.0. Deze ontwikkeling van het web van een verzameling over het algemeen redelijk statische en weinig interactieve pagina's naar een platform voor interactieve webapplicaties heeft ongelooflijk veel tools opgeleverd die gebruikt kunnen worden in het onderwijs. Weblogs zoals deze, wiki's, online favorietenopslag zoals FURL en Del.icio.us, platforms waar foto's gedeeld worden, video's of presentaties: het is er allemaal en de mogelijkheden voor het onderwijs zijn groot.

Maar niet alleen daarom vind ik web 2.0 interessant: ik zie het ook als een uiting van hoe de maatschappij zich aan het ontwikkelen is. En omdat onderwijs in mijn visie moet aansluiten bij de maatschappelijke ontwikkelingen, denk ik dat het goed is om de belangrijke elementen van web 2.0 te benoemen en te kijken of we die kunnen vertalen naar het onderwijs.

Voor mezelf heb ik de volgende elementen benoemd, waarvan ik denk dat ze cruciaal zijn. Het allerbelangrijkste vind ik dat web 2.0 een plek is waar mensen dingen met elkaar delen, en op elkaars inbreng reageren. Ik denk dat leren vooral ontstaat tussen mensen. Je kunt wel leren uit boeken (of van internet), maar vooral door de interactie tussen mensen en reflectie op elkaars werk ontstaat volgens mij de echte kennis; kennis die voortbouwt op wat we al weten, en leidt tot verdieping.

Een ander element van web 2.0 is dat het niet beperkt blijft tot kleine groepen, maar dat iedere webbezoeker een bijdrage kan leveren. Het feit dat anderen (kunnen) reageren op wat ik schrijf, geeft mijn hobby een andere dimensie dan wanneer ik iets schrijf voor een groep bekenden. Het geeft het extra spanning, net zoals bij een wedstrijd waar een onbekende jury de inzendingen beoordeelt. Ik denk dat het onderwijs ook ernaar moet streven om zoveel mogelijk buiten de eigen muren te gaan, en buitenstaanders bij het onderwijs moet betrekken. Ouders, maar ook bedrijven, andere onderwijsinstellingen in binnen- en buitenland: allemaal groepen die wat kunnen toevoegen aan het onderwijsproces.

Het derde element van web 2.0 dat ik zou willen benoemen is het feit dat web 2.0 de kracht benut van de massa. Ik denk dat het onderwijs daar ook gebruik van kan maken, door patronen van vakken en klassen te doorbreken en onderwijs aan te bieden door alle jaren en vakken heen. Door zoveel mogelijk mensen op school bij een onderwerp te betrekken kunnen grote projecten ontstaan waarbij iedereen die een bijdrage levert kan excelleren op zijn eigen vakgebied. Door de kennis van al die mensen samen te voegen kunnen projecten ontstaan die niet alleen voor de leerlingen zelf, maar ook voor anderen iets opleveren. Denk bijvoorbeeld aan een bundeling van allerlei werkstukken, presentaties, een verzamelwerk van 'instructables' voor het doen van praktijkonderzoek, een collectie favorieten van leerlingen en docenten (leerlingen kunnen vaak goed zoeken en docenten kunnen de waarde van bronnen goed beoordelen) enz.

Voor mij zijn dit de belangrijkste elementen van web 2.0, maar ik ben benieuwd hoe anderen daarover denken. Dus als iemand nog een toevoeging heeft: heel graag!

e-Games om zelf te maken

Om commerciële entertainmentgames in het onderwijs in te zetten, is vaak niet makkelijk. Er is geen lesmateriaal voor, er zijn geen kant-en-klare instrumenten om de activiteiten van de leerlingen te monitoren en er is geen pakketje om te meten wat de leerling geleerd heeft. Gelukkig zijn er scholen die zich door dit soort belemmeringen er niet van laten weerhouden om met games aan de slag te gaan.

Voor wie het nog een stap te ver is om de mogelijkheden van dit soort games te onderzoeken, zijn er andere mogelijkheden. Eén daarvan is om kennis te toetsen middels games. Als docent kun je kennis toetsen via een spel en je kunt leerlingen vragen een toetsspel te maken dat vervolgens gebruikt kan worden om (bij andere leerlingen) kennis te toetsen. Niet zo spectaculair misschien als het spelen van commerciële games, maar als leerlingen mogen kiezen tussen een gewone toets en een toets in spelvorm met een high-score list dan is voor velen de keuze snel gemaakt.

Er zijn verschillende plekken op het web waar dit soort spellen (toets-games) zelf te maken zijn. In het weekend ontdekte ik er weer een: de e-Games Generator. Op deze site kun je allerlei verschillende soorten spellen maken:

• boter-kaas-eieren, galgje,
• een spel waarbij je paren moet maken,
• spellen waarbij je elementen moet rangschikken in de goede volgorde,
• multiple choice-spellen.

Als je de games hebt gemaakt kun je ze plaatsen in je eigen game-arcade waarvoor je mensen kunt uitnodigen om je games te spelen. Je kunt als maker zien wie het spel hebben gespeeld en wat hun resultaten zijn.

Totaal zijn er 9 verschillende formats. Je hoeft alleen maar de content toe te voegen. De toets oogt als een spel: er zit een muziekje achter, de antwoorden moeten in een bepaalde tijd gegeven worden en er zijn van elk spel verschillende levels.

Wat ik bijzonder prettig vind is dat je de spellen niet alleen online kunt zetten: je kunt ook de door jou gemaakte games als SWF-bestand downloaden en op je eigen p.c. zetten. En bij elk spel kun je aangeven aangeven of je er een LMS-bestand bij wilt hebben of niet waarin de prestaties van de spelers worden opgeslagen. Op deze manier kun je de games ook in je eigen ELO hangen.

Ik heb er natuurlijk wat mee geëxperimenteerd en ik ben onder de indruk. Het enige nadeel dat ik kan ontdekken is dat je nergens (zelfs niet bij het schrijven van een inleiding op het spel) diakritische tekens kunt gebruiken. Maar dat weegt voor mij ruimschoots op tegen de voordelen: gratis (een docent kan hiermee zijn eigen toetsen maken, maar hij kan ook de leerling vragen om toetsen te maken en die vervolgens voorleggen aan andere leerlingen), zowel via internet te spelen als lokaal (dus als internet er een keer uitligt, dan kan het spel nog wel gespeeld worden), voor zover ik kon zien geen reclame-uitingen in de spellen en een redelijk goede 'game-vormgeving'. Wie geïnteresseerd is: op de site staat keurig aangegeven welk format zich waarvoor leent. Een erg compleet aanbod dus en zeer bruikbaar voor wie in is voor een educatief spelletje!

Nogmaals quiz maken

Woensdag vertelde ik over de site Purposegames, waar je eenvoudig een quiz kunt maken. Een andere site met soortgelijke mogelijkheden is Qtoro. Op deze site kun je multiple choice vragen maken die anderen kunnen beantwoorden. Om vragen te kunnen maken moet je eerst een account aanmaken. Daarna kun je zoveel vragen maken als je zelf wilt. Bij elke vraag moet je 4 mogelijke antwoorden geven. Je kunt aan elke vraag een plaatje toevoegen, een trefwoord, een verklarende tekst en een link naar een site waar je meer te weten komt over de vraag. Die link en de verklaring krijgt de speler overigens pas te zien nadat hij antwoord gegeven heeft. Feitelijk is het dus een vorm van feedback, wat erg handig is voor wie meer wil leren over het onderwerp. Bezoekers van de site die jouw vragen beantwoorden kunnen hiervoor een beoordeling geven.

Op Qtoro kun je ook alleen vragen van andere beantwoorden. De software houdt bij hoeveel punten je scoort. Daarbij speelt niet alleen een rol of je de vraag goed hebt beantwoord: ook de snelheid waarmee je de vraag beantwoordt speelt een rol. Je krijgt per vraag maximaal 20 seconden. Na 5 seconden wordt (random) één fout antwoord weggestreept, waardoor het iets makkelijker wordt om het goede antwoord te geven. Maar een goed antwoord levert dan natuurlijk wel minder punten op. Op de site staat uiteraard een high score list, zowel van degenen die de meeste punten hebben verzameld bij het beantwoorden van vragen, als van degene die de meeste vragen hebben gemaakt, c.q. waarvan de vragen het hoogst gewaardeerd worden.

Wat Qtoro geschikt maakt voor onderwijs is de mogelijkheid om vragen te beantwoorden die door een bepaalde speler zijn toegevoegd, of vragen die een bepaald trefwoord mee hebben gekregen. Dat kunnen vragen zijn die de docent heeft gemaakt, maar je zou ook aan leerlingen de opdracht kunnen geven om bijvoorbeeld elk 10 vragen te maken en van 2 anderen de vragen te beantwoorden en te ranken. Van de behaalde scores kunnen screendumps gemaakt worden zodat de scores per klas (of jaarlaag) berekend kunnen worden. Want dat maakt het natuurlijk wel spannender!

SMS-scrabble

SMS'jes sturen doe ik niet zo vaak. Niet omdat ik erop tegen ben, maar omdat mijn vingers niet snel genoeg zijn om vlot berichtjes in te typen. En omdat ik vind dat het niet bij mij past om sms-taal te gebruiken en ik dus alle teksten voluit in wil kloppen, duurt het allemaal nog véél langer. Met als resultaat dat ik soms met een rood hoofd en gezwollen vingers mijn mobieltje hanteer om te kunnen reageren voordat mijn sms-partner afhaakt wegens trage reacties mijnerzijds ;-)

Misschien moet ik me daarom toch maar eens die sms-taal eigen maken. Gelukkig kan ik dat nu leren op een manier die bij mij past. Morgen wordt een SMSspel uitgebracht. Het lijkt een beetje op Scrabble, maar het is net wat anders. Net als bij Scrabble moet je woorden leggen, maar nu moeten het natuurlijk SMS-woorden zijn. Alleen de woorden die in het bijgeleverde sms-woordenboek (SMS-TAAL ZKWRDNBK) staan kunnen gelegd worden. De letters worden gewoon open op tafel gelegd, zodat je zelf de letters kunt kiezen. Maar op is natuurlijk op! Je kunt het spel in je eentje spelen, maar ook met zijn tweeën.

Wat je ermee kunt op school? Het lijkt me een prima handvat om te bespreken wat een taal eigenlijk is, en aan welke regels een taal moet voldoen om als taal gekend te worden. Of zou SMS-taal een dialect genoemd kunnen worden? Hoe zou je van SMS een volwaardige taal kunnen maken? Ik hoorde laatst van een docent dat hij zijn leerlingen de opdracht had gegeven om een nieuwe taal te maken. Hij vertelde dat de leerlingen dat met veel plezier hadden gedaan, en dat ze er ongelooflijk veel van hadden geleerd, ook over zaken waarvoor ze anders over het algemeen maar moeilijk interesse op kunnen hoesten zoals grammatica.

Je kunt natuurlijk ook gedichten maken met SMS-taal. Ik heb al eens eerder de suggestie gedaan om daarvoor Twitter te gebruiken, zodat de leerlingen makkelijk en zonder kosten hun gedicht rond kunnen sturen en op elkaars werk kunnen reageren. Het spelen van het SMSspel kan een goede voorbereiding zijn daarop. Op de site van het SMSspel staan een paar prachtige SMS-gedichten van Quirien ter inspiratie.

Het spel verschijnt officieel morgen in boekhandel SELEXYZ in de Dominicanerkerk in Maastricht. Maar je kunt het nu al bestellen via de site (€ 20,00 excl. € 5,00 bestelkosten). Er komt ook nog een digitale variant van het spel: de dummyversie daarvan kun je hier bekijken.

PsP; meeneemcamera of wegwerpcamera?

Door Martijn van den Berg

Eén van de redenen, en dan bedoel ik de grootste reden waarom we hier naast een DS ook nog een PsP hebben liggen, is de officiële PsP webcam die begin dit jaar verscheen. Eigenlijk helemaal geen tijd gehad om te testen, tot het moment dat ik naar Canada ging op uitwisseling. En wat is er nou een beter moment om een camera te testen dan op vakantie in een ver land?

Leuke van de PsP is dat het muziek kan afspelen, foto's kan maken en je er ook nog eens spelletjes op kan spelen en films op kan kijken, dus als je met het een verveeld raakt, kan je met het ander verder gaan. Nadeel is natuurlijk dat het zo’n bakbeest is als je het vergelijkt met de moderne mp3-speler of fototoestel. Het past amper in je zak zelfs. Maar doel is nu om te kijken of deze extra functie, de camera de moeite waard is.

De PsP camera is een klein webcammetje van ongeveer 1 bij 2 bij 3 centimeter, dat foto’s en filmpjes kan maken van 1,3 megapixel. Nu is dit op zich wel leuk voor zo’n klein cameraatje, maar als je het dan aan een bakbeest van een PsP moet binden om het te gebruiken, heeft het opeens een stuk minder zin. Dus ik liep met dat cameraatje door the middle of Toronto (ik ben net terug, praat nog half engels) en probeerde foto’s te maken. Leuk is dat je het cameraatje kan draaien zodat je kan zien wat je fotografeert als je jezelf fotografeert, maar dan nog steeds heb je een hele slechte kwaliteit foto’s. Zelfs een mobieltje maakt betere foto’s tegenwoordig.

Wat ik tegen Sony zou willen zeggen. Hou het bij de PsP. De PsP heeft genoeg mogelijkheden met alleen games en is daar al uniek in. Je doet dit teniet door te proberen een spelcomputer tot een camera te maken. Het blijft een apparaat om te gamen. Als mensen foto’s willen maken kopen ze wel een camera en als ze muziek willen luisteren een mp3 speler. Keep it to the basics.

Lesmateriaal Game Maker van Technika 10

Na jaren lobbyen en heel hard werken heeft Technika 10 Nederland nu prachtig lesmateriaal online gezet over het maken van spellen met Game Maker, versie 7.0. Ik weet bij benadering hoe lang de weg is die ze zijn gegaan en hoeveel gesprekken er zijn geweest voordat dit huzarenstukje geleverd kon worden, maar het is ze uiteindelijk goed gelukt. Op de site Game Maker kids is prachtig lesmateriaal te vinden, met daarbij uitleg hoe Game Maker geïnstalleerd moet worden, voorbeeldspellen en ook nog tips voor de docent die kinderen helpt bij het maken van games.

Met het lesmateriaal van Technika 10 kunnen kinderen van ca. 10 tot 12 jaar min of meer zelfstandig aan de slag. Natuurlijk is het daarbij gewenst dat een begeleider af en toe een handje helpt. Ook daarin is voorzien door Technika 10: ze geven een aantal tips hoe je de techniek moet organiseren als je met een groepje kinderen aan de slag gaat, en ze hebben een lijstje van de meest voorkomende programmeerfouten. Reuze makkelijk! Ook zijn bij het materiaal wat voorbeeldspellen gemaakt

Technika 10 Nederland wil met het project GameMaker Kids met name meisjes interesseren voor programmeren en de ICT, maar dat wil niet zeggen dat het niet geschikt is voor grotere (of kleinere) jongens of meisjes. Het is universeel bruikbaar materiaal dat in duidelijke woorden en zonder game-terminologie uitlegt hoe je spelletjes maakt. Eenvoudige spelletjes of meer gecompliceerde spellen: dat hangt af van wat het kind wil en kan. Bij het pakket zit een serie sprites die gebruikt kunnen worden bij het maken van de lessen.

Ook leuk om te lezen is het weblog van O.B.S. de Weier in Almelo. Die school heeft heeft samen met Technika 10 Nederland bij de Kennisrotonde van ICT op School het vraagstuk 'Begaafde leerlingen gamen samen' ingediend. Nu zijn ze met de leerlingen aan de slag en te zien aan de foto's gaat zijn ze geïnspireerd aan de slag!

Voor wie aan de slag wil met Game Maker zijn er volgens mij nu geen belemmeringen te bedenken. Technika 10: bedankt voor al het werk dat jullie hebben verricht!

Quiz maken

Nog altijd ben ik op zoek naar plekken waar je eenvoudig computerspellen kunt maken. Er is natuurlijk software waarmee je games kunt programmeren (zoals Game Maker), maar om daarmee iets te kunnen maken ben je al gauw veel tijd kwijt en je hebt enige kennis nodig van de principes van programmeren. Wil je iets eenvoudigers maken, dan kom je al snel terecht bij spellen volgens een vast format: een memoryspel, ganzenbord of een quiz. Of een quiz een game genoemd kan worden, valt te betwisten, maar feit is wel dat een quiz nog altijd een format is dat werkt. Veel mensen vinden het leuk om een quiz in te vullen en te kijken hoe ze scoren ten opzichte van anderen en zowel online als in de gedrukte pers (m.n. meidentijdschriften) worden vaak een quiz aangeboden.

Een plek waar je makkelijk een quiz kunt maken is de site Purposegames. Je kunt hier een multiple choicequiz maken, of een quiz waarbij je onderdelen van een plaatje benoemt. Je kunt bijvoorbeeld de namen van plaatsen vragen op een blinde kaart (blinde kaarten kun o.a. vinden op de site Blank Map), maar je kunt ook een plaatje nemen van een machine en vragen om de namen bij de juiste onderdelen te zetten. Op de site van Purposegames zijn van beide soorten quizzen erg veel voorbeelden te vinden, bijv. over talen, aardrijkskunde en science (o.a. binask).

Het maken van een quiz is niet moeilijk en werkt volledig menu-gestuurd. Voor een multiple choice quiz voer je een vraag in en daarbij zowel het goede antwoord als ten minste één fout antwoord. Voor een plaatjesquiz upload je de afbeelding die je wilt gebruiken. Daarna zet je stippen op de plaatsen die je door de leerlingen wilt benoemen en je geeft aan welke naam die plaatsen hebben. Daarna publiceer je wat je gemaakt hebt, waarbij je ervoor kunt kiezen om je spel publiek te maken of privé te houden. In beide gevallen wordt overigens een high-score list gemaakt, wat de quiz natuurlijk spannender maakt.

Een leuke quiz vond ik SciFi, waarbij je plaatjes moet koppelen aan bekende Science Fiction boeken. Ik weet niet of die gemaakt is door een docent of door leerlingen, maar dat laatste zou ik zeker een leuke en zinvolle opdracht vinden.

Handig: games van musea

Da's handig: in de UK hebben ze een verzamelpagina van games die door musea gemaakt zijn. Het zijn allemaal korte spelletjes en het educatieve gehalte van de spellen zijn zeer uiteenlopend, maar ze hebben allemaal wel iets. Zo is er een spel van het Museum of London waarbij je je character de kleren en accessoires uit het juiste tijdperk moet geven, een spel waarbij je moet raden welke munt de historische figuur die je aanklikt zoekt, een spel over hoe je veilig moet zeilen, een 'spel' waarbij je tegels ontwerpt en nog veel meer.

De meeste spelletjes zijn geschikt voor de midden- tot de bovenbouw van het basisonderwijs. Het is allemaal niet lesvervangend, maar het kan wel een goede inleiding zijn voor een les, of juist materiaal om te laten zien dat je de stof hebt begrepen. In sommige gevallen zal het een probleem zijn dat het Engelse spellen zijn, maar om bijvoorbeeld een wapenschild of een kaleidoscoop te maken heb je niet zoveel kennis nodig van de Engels taal. En het zijn wel goede inleidingen op een les over ridders, of over spiegels bijvoorbeeld!

VICTO: voor vrouwen

Deze keer een blogje dat bedoeld is voor vrouwen. Simpel omdat ik alle vrouwen die werkzaam zijn in het onderwijs en geïnteresseerd zijn in ict wil wijzen op het VICTO-netwerk. VICTO staat voor Vrouwen ICT en Onderwijs, en dat is precies voor wie dit netwerk bedoeld is. In het netwerk zitten zowel vrouwen uit het voortgezet als het hoger onderwijs, vrouwen die lesgeven en vrouwen die onderwijs ondersteunen bijv. door adviezen te geven. De vrouwen uit het VICTO-netwerk komen maandelijks bij elkaar en delen dan hun ervaringen op het gebied van onderwijs en ict. Daarna wordt ingegaan op één onderwerp, meestal iets waar één van de leden in het kader van haar werk zich recent mee bezig heeft gehouden, Eén van de leden uit het netwerk geeft een introductie op dat onderwerp, maar meestal wordt er al snel van alle kanten op gereageerd en volgen er levendige discussies. Om een idee te geven van wat er allemaal besproken kan worden, hier wat onderwerpen die al besproken zijn in het netwerk:

• Nieuwe leren + ICT leeromgeving
• Digitaal portfolio
• Web 2.0
• SLB systeem in het hoger onderwijs

Ik ben zelf lid van deze club, alhoewel ik er helaas veel te weinig bij kan zijn. Maar gelukkig is dat geen bezwaar: ik mag aanhaken wanneer ik wil. En als ik een beroep wil doen op de leden van het netwerk, dan mag dat. De sfeer is open en prettig, en erg professioneel.

Ik dacht eigenlijk altijd dat dit netwerk wel bekend was bij degenen voor wie het bedoeld was, maar onlangs kwam ik erachter dat dat absoluut niet zo is. Ik heb daarom navraag gedaan bij de voorzitter van het VICTO-netwerk, Marjo Bollen, en zij vond het goed als ik hier melding wilde maken van VICTO. Bij deze dus. Als je geïnteresseerd bent, reageer dan via dit blog of stuur mij een mailtje; dan zal ik het doorsturen.

Gamemaker; maak je eigen games!

Door Martijn van den Berg

Gamemaker is al een hele lange tijd in business en kijkend naar de games die daarmee gamaakt worden heeft het ook wel mogelijkheden. Het is ook best wel populair. Gamemaker is een programma waarmee je je eigen games kan bouwen. Dit vergt enige oefening, en er zijn veel mensen die opweg naar het goed kunnen ermee stoppen. Maar als je het kan zijn er wel leuke dingen mee te maken. Gamemaker gebruikt een soort programmering die makkelijker te leren is dan andere programmeertaal, waarmee je door verschillende stappen te combineren een bepaalde actie maakt.

Voordeel van gamemaker is dat met genoeg kennis je bijna alles kan maken. Ieder type game. Er zijn wel imieten aan het maken van games. Je zal bijvoorbeeld met gamemaker nooit een game als oblivion kunnen maken maar als je kijkt naar gratis internetspellen zijn dat de dingen die je van gamemaker kan verwachten. Het vergt wat creativiteit en vaak moet je alle dingen die je in de game wilt hebben zelf ontwerpen.

Groot nadeel is dat het een hele hoop tijd in beslag neemt, voor het leren hoe je alles moet maken, maar ook om alle plaatjes te ontwerpen en per actie een game te maken. Als je bedenkt dat voor professionele games mensen toch wel meestal met 20 mensen 2 jaar aan een game werken dus als jij iets moois wilt maken met gamemaker ben je ook nog wel een lange tijd bezig. Ik persoonlijk zou er niet mee werken, maar als je van programmeren houd, is het misschien wel leuk om te doen.