"Thuis" thuis?

Door: Martijn van den Berg

Voordat ik op kamers ging wonen, was alles simpel. Als ik zei dat ik naar huis ging, ging ik naar het huis van mijn ouders. Nu ik op kamers woon, is het erg moeilijk om te zeggen wat nu precies "thuis" is. Ik voel me meer thuis in Leeuwarden, maar om nu iedere keer "het huis van mijn ouders" te gaan zeggen, klinkt ook weer niet goed. Daarom hebben studenten de term "thuis" thuis uitgevonden.

Als studenten voor het eerst op zichzelf gaan wonen, is het vaak nog erg onwennig om in je eentje op je kamer te zitten. Het is alsof je in je slaapkamer zit, en de woonkamer erg ver weg is. Daarnaast hechten veel studenten zich nog erg aan het leven "thuis" thuis, en hebben ze moeite op te starten in een nieuwe omgeving. Het is daarom ook gebruikelijk dat deze studenten nog wekelijks, of soms zelf meer naar huis gaan.

Maar hoe vanzelfsprekend is het om nu ieder weekend naar je ouders te gaan? Sommige studenten reizen iedere week 3 uur of meer, alleen maar om twee daagjes in de omgeving te zijn waar ze zich in bevonden voor ze op kamers gingen, met dezelfde vrienden, hetzelfde werk en dezelfde warme maaltijd op tafel. Omdat je de dingen die je normaal in een week deed, nu in iets meer dan twee dagen moet doen, is het weekend altijd ongelofelijk druk.

Maar waarom doen studenten dit? Ik gok zelf dat het begint met het verlangen naar de oude "makkelijke" omgeving, en dat het daarna meer een gewoonte wordt. Na ongeveer twee jaar zie je sommige studenten die volledig los komen van het ouderlijk huis, en deze ontdekken dat ze opeens veel meer vrije tijd hebben.

Toen ik me realiseerde dat ik iedere week 3 uur heen en 3 uur terug reisde, ben ik ook minder terug gegaan. Dit was in het begin erg wennen. Zelf je was doen, in het weekend voor jezelf koken. Maar de rust in het weekend bevalt me wel, omdat ik mijn drukke weekend verwissel voor een omgeving waar ik niets doe. Waar voorheen mijn planning gemaakt werd door werk en mensen die mij vroegen of ik iets wilde doen, heb ik nu de ruimte om zelf initiatief te nemen. Zo kan ik iedere dag wakker worden en doen waar ik die dag zin in heb.

Het bevalt me wel, hier in het weekend zitten, en ik kan iedere student aanraden om het een paar weekenden te proberen. Misschien dat je je in het begin aan het afvragen bent wat er gebeurt was als je naar je ouders wedergekeerd was dat weekend, maar als je op de lange termijn vergelijkt, kan je er als student veel nuttigs uit halen.

Schrijven is zilver...

Door: Martijn van den Berg

Het is dinsdag half 6. De laatste les van de dag. Buiten is het al bijna volledig donker. De les gaat over boekhouding. Duidelijk wordt al snel, dat dit niet de meest interessante les is voor de meeste mensen. Twee geluiden heersen in het klaslokaal: het praten van de docent en het driftig geschrijf van pennen. Iedereen schrijft klakkeloos over wat de leraar zegt, in de hoop later iets van te begrijpen. Toch heb ik het idee dat dit nog een grote uitdaging gaat zijn voor de meeste mensen.

Ik geloof niet dat het schrijven iets oplevert, aangezien niemand een vraag stelt in de les, en niemand ook maar reageert op de vragen die gesteld worden. En dit gebeurt in praktisch iedere les, wat tot resultaat heeft dat bijna iedere les een eenrichtingsverkeer is van de docent, zonder enige feedback van leerlingen of alle informatie wel begrepen wordt.

Ik vind dat je, om het meeste uit de les te halen, actief moet meedoen, en niet als een toerist alles moet opschrijven om het later te lezen. Ten slotte heb je als student invloed op hoe uitgebreid bepaalde stof behandeld wordt, en kan je vragen om iets nog beter uit te leggen, als je het niet helemaal begrijpt. Dat is veel effectiever dan alles opschrijven en later kijken of je het wel begrijpt.

Natuurlijk ligt een deel van de verantwoordelijkheid ook bij de docent, maar het is een proces dat twee kanten op gaat. Net zoals dat ik vaak genoeg benadruk dat docenten creatiever les kunnen geven, denk ik ook dat een leerling ook veel aan een les kan toevoegen. Alleen zo wordt 1+1 3.

Covey voor studenten!?

Door: Martijn van den Berg

Op school krijgen we les over de 7 eigenschappen van Covey. We moeten dit toepassen op ons dagelijks leven. Veel studenten nemen de trainingen niet serieus, omdat ze het weer een of andere theorie vinden die commercieel verkocht wordt. Ik was een van die mensen, tot ik zag dat een aantal van de eigenschappen eigenlijk dingen die studenten al tijden toe (proberen) te passen. Is Covey dan ook van toepassing op studenten? Of is het gewoon algemene studentenkennis?

Om maar te beginnen met de eerste gewoonte: proactief zijn. Je kan keuzes maken, en bent daarom verantwoordelijk voor je eigen leven. Het komt vaak genoeg voor dat studenten hun opleiding niet halen omdat ze bijvoorbeeld te veel uit zijn geweest. Of dat studenten een gigantische lening hebben bij DUO omdat ze te veel geleend hebben voor leuke dingen. Juist bij studenten speelt het moment van keuze een grote rol.

Nog een voorbeeldje, gewoonte 3, het op een effectieve manier plannen van dingen. Er zijn genoeg studenten die huiswerk tot het laatste moment uitstellen. Op het moment dat deze dingen urgent worden, duren ze vaak veel langer, omdat mensen dan totaal geen zin hebben om deze dingen te maken. Daarnaast voorkom je op deze manier het lastige keuzemoment, waar je moet kiezen tussen of iets leuk doen, of je huiswerk afmaken.

Last but not least, gewoonte 4, de win-win gedachte. Onder studenten zijn er veel mensen met een eigen specialiteit. Dit kan bijvoorbeeld het maken van websites zijn, of handig zijn met fotograferen. Doordat veel studenten dit als hobby hebben, is het ongelofelijk gemakkelijk om gebruik te maken van elkaars talenten. Zo komt het vaak genoeg voor dat ik het Engels van opdrachten corrigeer in ruil voor bijvoorbeeld een mooie powerpoint.

Of Covey nu echt aan studenten heeft gedacht toen hij zijn boek schreef, betwijfel ik. Ik denk ook niet dat alles toepasbaar is op studenten. Maar ik denk wel dat er veel wijsheid tussen zit voor studenten. Natuurlijk zijn het grootste deel van deze dingen gewoon algemene kennis. Ten slotte is het al lang bekend dat je huiswerk niet moet uitstellen, en dat het handig is om mensen te kennen die ergens handig in zijn. Maar Covey geeft het wel op een mooie manier vorm. En dat heeft, in ieder geval voor mij, wel een waarde.

In het diepe gegooid

Door: Martijn van den Berg

Afgelopen week heb ik meer geleerd dan welke week in mijn opleiding dan ook. Geen PBL of hoorcollege kan hier tegenop. Wat ik gedaan heb? Ik heb een week praktijk gelopen als front office manager. Vier shifts, ieder 8 uur, moesten mij in de eerste week leren hoe het is als manager en wat ik moest doen in die positie. Van tevoren wist ik niets over wat ik precies doen moest. Ik heb geen theorie gehad over wat ik nu precies moest doen. Ik kwam gewoon mijn eerste dag en begon.

Natuurlijk is praktijk lopen op het hotel van school geen vergelijking met het werken in een echt hotel. We zijn natuurlijk toch een leerhotel, waar het personeel voornamelijk bestaat uit leerlingen. Je bent onder medestudenten, wat een erg comfortabele werkomgeving geeft, en een van mijn grootste bezigheden was dan ook dat de eerstejaars leerden hoe ze fatsoenlijk de rol van een medewerker front office konden uitvoeren.

En toch voelde het erg echt. De tijdsdruk zorgde ervoor dat mijn dagen over het algemeen langer duurde dan die van mijn collega's. Ik moest alles af hebben voor ik weg ging. Ten slotte was ik eindverantwoordelijk voor de tijd dat ik manager was. Doordat er veel tegelijkertijd gebeurde, was het moeilijk om telkens het overzicht te houden. En dit zijn volgens mij wel dingen waar je als manager rekening mee moet houden. Daarnaast was het ook wel erg leuk om zo veel verantwoordelijkheid te hebben.

Ik geloof dat in uitdagingen goede leermomenten zitten. Als je iemand eens in de zoveel tijd boven zijn niveau laat werken, zal deze persoon creatiever worden, en harder gaan werken. Als je alleen maar dingen doet waar je toch maar weinig moeite voor doet, zul je nooit veel verder komen. Voorwaarde voor deze uitdagingen is overigens wel dat de uitdaging interessant moet zijn, en er enige soort van beloning in moet zitten. (welke in mijn geval was dat ik de hele afdeling kon runnen) Voor mij was het in ieder geval een ongelofelijke leerervaring. En dan mag ik nog vier weken. Ik heb er zin in!

Het hbo op de schop

Door: Martijn van den Berg

Ik herinner me nog de eindexamens. Ik was bloednerveus, want ik stond er niet geweldig voor. Ik heb weken achter elkaar een één stuk door zitten leren, want ik moest en ik zou een voldoende halen voor alles. Ik ben erg blij dat dit over is. Of toch niet?

Naar aanleiding van een onderzoek op alle HBO scholen in Nederland, bleek dat bij 15 van de 1200 opleidingen diploma's afgegeven werden die niet HBO waardig waren. Het kabinet was hiervan zo geschokt, dat ze direct maatregelen hebben genomen. Er komen onder andere centrale examens op kernvakken en de controle op hbo-instellingen wordt verscherpt.Ik ben gevleid dat het kabinet laat zien dat ze het beste met ons voor heeft, maar ik ben toch een beetje sceptisch.

Ik vond het destijds vreselijk om centraal examen te moeten doen. Niet alleen omdat het zo als zo moeilijk werd beschouwd, maar ook de grote ophef eromheen. Dat soort dingen werd je een half jaar mee doodgegooid, waarna je knetterzenuwachtig was, om vervolgens voor een examen te zitten, waarvan je bij een groot deel al niets in kon vullen, omdat het je op een totaal andere manier geleerd werd. Studenten scoren over het algemeen onder hun kunnen op dit soort toetsen.

Ik ben naar Leeuwarden gegaan omdat ik dit een prachtige school vind. Leeuwarden heeft echt een eigen identiteit. Niet alleen als stad, maar ook Stenden heeft een eigen karakter. Er wordt les gegeven door middel van PBL, en de toetsen zijn echt karakteristiek voor deze school. Daarnaast word er continu gekeken hoe de school verbeterd kan worden, en zo ook de toetsen. Ik ben bang dat we dit gaan kwijtraken als er centrale toetsen zijn. Dan komt iemand, die compleet niets van de school weet, zeggen dat je het onderwijs moet aanpassen aan een bepaalde toets. Weg eigen identiteit. Weg unieke kennis die ik alleen op mijn school op kan doen.

Ik vind het goed dat men het onderwijs wil verbeteren, en de controles vind ik dan ook prima. Maar ik vind centrale toetsen geen oplossing. Het werkt in de praktijk niet goed als het op grote schaal gebruikt wordt. Daarnaast verlies je op deze manier het stukje extra dat elke opleiding heeft. De specialisatie waarom mensen net iets verder kijken voor een school. En dit zou ik heel erg jammer vinden.

Planning! Maar hoe?

Door: Martijn van den Berg

Op dit moment zijn we op school bezig met de grootste groepsopdracht op de hele opleiding. Een hele klas (12 studenten) worden verdeeld in verschillende groepjes van twee of drie studenten. Elk groepje vertegenwoordigt een afdeling binnen een hotel, en de algemeen directeuren zijn verantwoordelijk voor het eindresultaat. De groepsopdracht bestaat uit twee delen: een deel waar iedere groep hetzelfde maakt en een deel waar iedere groep iets anders maakt wat tot een geheel gevormd wordt.

Ik ben nu op het punt waar het eerste deel ingeleverd moet worden. En nu al zie je grote verschillen in werkwijze. Ik probeer zelf altijd op tijd te beginnen, me aan de planning te houden en dan het liefst een dag van tevoren alles af en ingeleverd te hebben. Maar er zijn ook mensen die een week van tevoren beginnen of zelfs alles binnen twee dagen af proberen te hebben. Is er in dit geval een goede en een slechte werkwijze?

Ik zou intuïtief zeggen dat het verspreiden beter werkt. Op deze manier kan je van tevoren nog alles nakijken, en in de praktijk komen hier ook de beste resultaten uit. Maar we zijn in Nederland, waar de gemiddelde student tevreden is met een voldoende, dus de mensen die op het laatste moment alles doen, hebben gewoon een aantal weken zich nergens zorgen om hoeven te maken. Ze moeten alleen wel kunnen aanpoten op het laatste moment om alles in orde te krijgen.

Wat ik eigenlijk zelf het belangrijkste vind binnen een groepje, is dat alle groepsgenoten op één lijn zitten wat betreft planning. Ik zou met niet comfortabel voelen als ik in een groepje zou zitten die alles op het laatste moment afwerkte, en andersom. Als je dan het gevoel hebt dat je door de late start een echt resultaat hebt behaald, kan je tenminste jezelf een schop onder je kont geven, in plaats van dat je de hele tijd de groep vooruit geschopt hebt, en alsnog een slecht resultaat hebt.

De waarde van een opleiding

Door: Martijn van den Berg

Voor wie de volkskrant leest, zal de laatste tijd niet ontgaan zijn dat er de laatste tijd nodag veet te doen is om Stenden, maar ook scholen in het algemeen. Alles wordt onder de loep genomen door de onderwijsinspectie. Stenden was hier in het bijzonder de dupe van, omdat er net iemand uit het bestuur was vertrokken die het klaarblijkelijk niet zo best had gedaan. In die tijd heeft Stenden geprobeerd veel dingen te doen aan het onderwijs, omdat anders de opleidingen van Stenden slecht te boek zouden komen te staan, en hiermee de diplomas minder waard zouden zijn. Nu kwam er gisterenochtend bij alle docenten een bericht binnen dat ze hier blijkbaar glansrijk in geslaagd waren, en mij werd verteld dat mijn diploma nu juist meer waard werd.

Wat ik hiervan moet geloven weet ik niet. Het is in dit geval moeilijk om nieuws als 'betrouwbaar' vast te stellen. Wat me wel ongelofelijk verbaast, is dat klaarblijkelijk je diploma minder waard kan worden in de tijd dat je studeert. Waar je als je begint aan een opleidingen verwachtingen schept, kan het dus zijn dat dit uiteindelijk totaal anders uitpakt. En dit allemaal terwijl je nog steeds dezelfde stof krijgt, en het op dezelfde manier aangeboden wordt.

Ik geloof absoluut in het feit dat bedrijven liever iemand hebben van een bepaalde opleiding omdat deze een betere inhoud heeft. Maar dat is een reputatie die je opbouwt door de jaren heen als school, en ik geloof niet dat dit zo snel kan veranderen. Daarnaast is het vaak appels met peren vergelijken, want binnen gelijksoortige opleidingen bestaat er ook een verschil in wat er geleerd wordt.

Ik maak me geen zorgen over mijn opleiding over een paar jaar. Een werknemer zal uiteindelijk selecteren op wat er het beste bij het bedrijf past. En dan is het nog de vraag of het op de lange termijn gaat werken, want je moet in je baan continu laten zien dat je de geschikte persoon bent voor de baan. Bovendien het ik nu nog twee jaar voor het einde van mijn opleiding, en in die twee jaar kan er nog van alles gebeuren met de waarde van mijn opleiding, althans volgens sommige mensen op Stenden.

Pimp my schedule

Door: Martijn van den Berg

Het is alweer het laatste moduul van het schooljaar. Het laatste moduul is altijd speciaal, zo voor de vakantie. Lekker veel vakantiedagen omdat de feestdagen eraan komen. Nét dat laatste beetje motivatie eruit persen om alles af te maken met de zomer in je bol. Daarnaast worden er ook allerlei vakanties en dergelijke gepland, en dit niet altijd buiten lestijden. Om hier toch alles door te kunnen zetten, hebben ze bij Stenden Pimp my Schedule uitgevonden.

Pimp my Schedule is een helpdesk die aan het begin van ieder moduul verschijnt, waar mensen met vragen over roosters terecht kunnen. De afkortingen op de roosters zien er vaak erg gecompliceerd uit.

Maar dit is niet de enige functie van deze desk. Waar deze desk eigenlijk het meest voor gebruikt wordt is roosterwijzigingen. Als je bijvoorbeeld probeert vakken van een vorig moduul te volgen, en dit gaat niet samen met je huidige rooster, of je hebt iets erg belangrijks tegelijk met een les waar je echt graag bij wilt zijn, dan kunnen deze ter plekke kijken naar nieuwe mogelijkheden binnen het rooster.

Dit klinkt fantastisch, en kan ook een mooie uitkomst bieden, maar er zijn ook nadelen. Als je een uur laat verplaatsen, heeft dit ook betrekken op een groep medestudenten, die het misschien niet eens zullen zijn met de wijziging die je net doorgevoerd hebt. Daarnaast zal deze wijziging gecommuniceerd moeten worden naar de rest van de studenten. In de praktijk betekent dit eigenlijk dat je iedere dag aan het speuren bent voor wijzigingen.

Ik kan de fanatieke student wel waarderen die alles doet om bij de les te zijn. Daarom is het ook geweldig dat deze mogelijkheid er is. Maar voor mij is een roosterwijziging nog steeds iets dat met de hele groep doorgesproken moet worden voordat deze doorgevoerd kan worden, een democratisch proces. Dit betekent uiteraard veel meer werk voor een roosterwijziging. Daarnaast vind ik dat zoiets meer formeel zou moeten gaan. Niet via een hoop papierwerk, maar ook weer niet midden in de school en voor iedereen toegankelijk. Uiteindelijk zullen op die manier alleen de studenten die echt graag dit soort dingen willen dit uithalen.

Een Audi of toch maar een diploma?

Door: Mark Hamstra (via Martijn van den Berg)

Er zijn veel studenten die op weg naar het diploma een groot gebrek aan motivatie krijgen. Een studie duurt vaak vier jaar of meer en in die tijd kan er veel gebeuren. Een van die mensen is Mark Hamstra, een goede vriend van mij. Ik heb hem daarom gevraagd om een stukje te schrijven voor het weblog.

Sinds september 2009 volg ik de opleiding International Hospitality Management in Leeuwarden, veelal samen met Martijn van den Berg welke vaker voor dit blog schrijft. De keuze voor IHM stond jaren geleden al vast, en ik heb ook nooit getwijfeld aan mijn studiekeuze. De horeca spreekt mij aan, en IHM is een erg brede opleiding waarin je klaargestoomd wordt voor management – iets waar ik zeker later mee bezig wil gaan.

Tot februari 2011 – toen sloeg ineens de twijfel toe. Naast mijn studie ben ik al een ruime tijd (1-2 jaar) bezig met het ontwikkelen van websites. Toen in December 2010 een einde kwam aan het bedrijf wat ik samen met een goede vriend gerund heb, ben ik wel verder gegaan. Als freelancer dit keer, en gewoon naast mijn studie. Hoewel ik veel geleerd heb bij het runnen van het bedrijf liep dat nooit echt lekker. Vaak was ik langer bezig met de administratie dan met een site, en het contact liep ook niet altijd even soepel… lang leve het gezegde 'al doende leert men'.

Maar goed. Toen ik in januari ineens “vrij” was heb ik direct mijn netwerk, voornamelijk via Twitter, ingezet en twee dagen na een tweet waarin ik aankondigde mij op MODX, een website beheer systeem, te gaan storten had ik mijn eerste freelance project binnen. Hoera! Door de korte lijn met de klant in Canada via Twitter, Skype en e-mail was dit project binnen anderhalve week klaar. Uiteraard direct een factuur gestuurd.. waarop ik een e-mail terug kreeg of ik zin had in nog een project – hij kon nog wel wat hulp gebruiken. Inmiddels ruim twee maanden en een project of vijf verder heb ik ook andere klanten gehad, en begint mijn netwerk zo langzamerhand in te zien dat ik de kennis in huis heb. Nu word ik regelmatig benaderd door anderen, waaronder ook enkele grotere namen, die mij graag zouden willen inhuren. Mijn uurloon is ondertussen in twee maanden tijd verdubbeld naar een niveau waar veel mensen jaloers op zouden zijn, maar hoe zat dat nou ook al weer met die opleiding…

Zonder op te scheppen kan ik zeggen dat ik volgende week zou kunnen beginnen om fulltime te freelancen – ik heb genoeg potentiële klanten die ik op dit moment bewust een beetje op afstand houd in verband met tijdgebrek, en de Canadees waar het eigenlijk mee begonnen is heeft ook genoeg projecten lopen waarin hij mij zou willen betrekken… alleen ik heb er geen tijd voor. Doordat ik mijn opleiding tot nu toe behoorlijk serieus heb genomen en (als ik ga) graag goed voorbereid naar de les ga, heb ik vaak pas ’s avonds laat tijd om aan projecten te werken. Vervolgens ben je een paar uur bezig op zo’n avond en voor je het weet is het vijf uur voor je eindelijk in bed ligt. Dat is een week geen probleem, maar eigenlijk loopt dat nu al zo sinds eind februari en dat is best lastig om vol te houden. En wat moet je dan?

Zowel de opleiding als het freelancen beide aanhouden wordt zwaar – heel zwaar. Helemaal als je beide serieus wilt nemen en daarbij beschikbaar wilt blijven voor je klasgenoten én je (goed) betalende klanten. Eigenlijk is dat helemaal geen optie, want wat je doel ook is in het leven, je kunt het niet bereiken zonder je er volledig op te storten. Zou ik mij nu op school storten, kan ik beter meteen stoppen met freelancen om mensen niet teleur te stellen. Maar dan mis ik wel een érg leuk zakcentje in de maand.

Andersom geldt het ook: als ik mij op het freelancen zou storten kan ik beter per direct stoppen met de opleiding, maar dan rij ik over een paar maanden wel in een splinternieuwe Audi A1 met m'n MacBook Pro op de passagiersstoel onderweg naar Schiphol voor een weekendje in Engeland om een klant te ontmoeten. Overdreven? Amper, maar die Audi komt er dan sowieso.

Nu zit ik dus met een dilemma, wat ongetwijfeld niet de laatste keer zal zijn.

Mijn opleiding is nu bijna halverwege. Aan de ene kant betekent dit dat ik over 2 jaar voor altijd verlost ben van het moeten studeren. Aan de andere kant betekent dat ook dat ik nog 2 jaar op mijn Audi moet wachten en tot die tijd met mijn Suzuki Swift uit 2002 zit opgescheept, terwijl ik nu eigenlijk de kans van mijn leven heb. MODX maakt op dit moment een gigantische groei door, en door daar nu in te stappen kan ik daarin mee groeien en binnen een paar jaar de zes cijfers halen. Maar die trein wacht geen twee jaar – die vertrekt nu en zoekt nog mensen met de kennis om hem te bemannen.

Stel #1. Ik stop met mijn opleiding en ga fulltime, als eigen bedrijf, aan de slag. Op een gegeven moment kan ik het in me eentje niet meer aan, en huur ik mensen met dezelfde kennis in om mij te helpen. Allemaal leuk en aardig, maar stel het loopt toch niet als verwacht. Het bedrijf wat de ontwikkeling van MODX sponsort stopt daarmee of gaat failliet, en de groei die nu aan het inzetten is neemt af. Hoe moet het verder als er simpelweg geen vraag meer is voor mijn diensten? Geen opleiding afgemaakt, en dus (op papier) geen ervaring met wat dan ook.

Stel #2. Ik blijf me focussen op mijn opleiding en ga daarnaast enkele uurtjes in de week door met wat ik nu doe. Het zal druk worden met huiswerk en in de avond-uurtjes projecten, en ik zal weinig de kans krijgen om het freelancen uit te breiden. Maar dan heb ik over twee jaar wel een papiertje waar ik waarschijnlijk verder nooit meer naar kijk, om vervolgens een poging te gaan doen om fulltime te gaan freelancen…

Voor de mensen die het eind van dit verhaal willen weten, Mark Hamstra's heeft een website op www.markhamstra.nl, welke hij probeert bij te houden met allemaal dingen over zijn webwerk.

Leven op het randje

Door: Martijn van den Berg

Toen een tijdje geleden een vriend van mij terugkwam legde hij mij uit waarom geld geven aan hongerige Afrikanen niet werkt: "Afrikanen kunnen niet sparen. Op het moment dat zij hun salaris ontvangen, eten ze hier een dag luxueus van, en doen het de rest van de maand alsnog met niets. Als je ze dan geld geeft, gebeurt er hetzelfde als wanneer zij hun salaris ontvangen."

Het is inmiddels de 24ste, en de dag dat de studiefinanciering overgeschreven wordt, en ik hoor her en der verhalen van studenten bij wie het normaal is dat de bankrekening voor deze dagen een paar dagen in de min staat.


Het probleem is niet dat studenten te weinig verdienen in dit geval. Veel studenten kienen hun geld uit tot het einde van de maand. In het begin van de maand werkt de euforie van het gekregen geld positief op het uitgeven van geld. Halverwege de maand komt het besef dat dit zo niet kan voor de rest van de maand, en wordt naar een manier gezocht om tot het eind van de maand te komen. Als er dan ook maar enige tegenslag is, betekent dit vaak een paar dagen eten improviseren of in de min staan.


Structurele tekorten worden niet aangevuld met meer werken of minder uitgeven, daar is ten slotte de IB groep(DUO tegenwoordig) voor. Dan kan je de betalingen uitstellen tot je wat meer verdient. Als je meer gaat werken, heb je ten slotte minder vrije tijd en dit kan absoluut niet.


Natuurlijk geldt dit niet voor iedere student, maar ik kan me eigenlijk moeilijk voorstellen om op deze manier te leven. Uiteindelijk zul je niet alleen moeten overleven in het nu, maar ook aan het leven na je studie moeten denken. In het begin zul je waarschijnlijk niet zo veel verdienen bij je eerste baan. Integendeel, je hebt waarschijnlijk de inrichting van je eerste huisje/appartement, wat erg veel kost. Dan wil je niet ook nog eens aan de DUO vast hangen. Na je studie wil je uiteindelijk een leven opbouwen. Dan wil je je niet meer zorgen maken om de beslissingen die je in het verleden gemaakt hebt.

Peer pressure

Door: Martijn van den Berg

Ik herinner me nog wel de middelbare school. Voor mij de ultieme spijbeltijd als ik eraan terugdenk. Gezamenlijk afspraken maken met z'n allen niet naar de les te gaan zodat niemand individueel de schuld kreeg, iedere week dezelfde les overslaan, zodat docenten niet zeker wisten of je wel in deze klas zat. Dit is iets wat veel leerlingen in die tijd doen, om met de groep mee te gaan. Verbazend genoeg bestaan dit soort dingen ook in het hoger onderwijs.

Misschien niet in die mate, maar er wordt nog steeds continu gevraagd of je wel naar een bepaalde les gaat, als een excuus om niet de enige te zijn die niet gaat. Of mensen die bewust in hun bed blijven liggen, wetende dat er een les is, maar die zich te moe voelen, of mensen die doorvertellen dat een bepaalde les niet nuttig is met als gevolg dat niemand gaat.

Het verschil hier is de stok achter de deur. Bij de middelbare school zouden via de leraren je ouders er achter komen, en dit veroorzaakt enige voorzichtigheid. Bij het hoger onderwijs is de enige stok achter de deur je eigen ontwikkeling. Het feit dat als je niet naar een bepaalde les gaat, er een kans is dat je uiteindelijk een toets niet haalt, of niet genoeg informatie hebt voor een project. Je hebt er dus alleen jezelf mee.

Het is heel erg apart dat mensen niet naar een les gaan op het hoger onderwijs. Het is een mentaal effect dat mensen demotiveert, zonder dat ze eigenlijk realiseren hoe of wat. Natuurlijk zitten er wel minder nuttige lessen tussen, maar je merkt helaas pas dat je een nuttige les hebt gemist als je de kennis hiervan mist. Dit is jammer, want zo loopt menig student studiepunten mis.

Het stagedilemma

Door: Martijn van den Berg

Het is pas over anderhalf jaar. Maar toch, als ik zo met mijn stempelkaartje weer langs een bedrijf kom, zie je toch wel mooie stages, en daarmee ook een beetje een toekomstbeeld. Over anderhalf jaar moet ik een jaar stage gaan lopen. En zoals eerder genoemd, heb ik de keuze om naast Nederland, mijn stage ook in een ander land te lopen. Zo zijn er meer dan 30 landen waar je stage kan lopen.

Ik word opgeleid tot manager. Ik zou op het moment dat ik op stage ga, genoeg kennis moeten hebben om de taak van een manager uit te voeren. Wat je ziet, is dat bedrijven uit het buitenland vaak geen stages op dit niveau aanbieden. Deze willen vaak dat je op operationeel niveau werkt; als medewerker receptie bijvoorbeeld, of bediening. Deze bedrijven reizen vaak de hele wereld af voor hoogopgeleid personeel.

Bij een stage in Nederland begin je lager, maar zijn er binnen het jaar dat je er bent veel doorgroeimogelijkheden, om uiteindelijk toch aan het eind als manager te staan. Daarnaast het feit dat je in 90% van de gevallen een baan aangeboden krijgt bij het bedrijf waar je stage loopt, omdat je na je stage ook je opleiding afrondt, en je krijgt een flink dilemma.

Aan de ene kant de ervaring van het naar het buitenland gaan, aan de andere kant de meer uitdagende positie in Nederland. Aan de ene kant de kans om later een aanbod te krijgen in het buitenland en misschien te moeten emigreren, aan de andere kant de kans om een compleet nieuwe wereld op te bouwen. Best wel een beslissing dus, want deze beslissing kan je leven veranderen.

Ik ben er nog niet uit. Aan de ene kant zou ik graag een managersfunctie willen in mijn stage, aan de andere kant wil ik de buitenlandervaring niet achter me laten liggen. Daarnaast is het ook belangrijk te weten wat je achterlaat. Het is een moeilijk probleem, met veel meer kanten dan hier genoemd. Ik ben er nog niet uit, maar gelukkig heb ik ook nog anderhalf jaar om te beslissen.

Dit is het laatste blogje voor de vakantie. We zijn er vanaf 28 Februari weer

De praktijk: het motivatieprobleem

Door: Martijn van den Berg

Stel je voor: het is alweer de laatste week praktijk. Je hebt vier weken keihard geprobeerd zo veel mogelijk punten binnen te halen en hebt eigenlijk nergens meer zin in omdat je alles wel gezien hebt. Tot overmaat van ramp krijgen alle studenten geen punten meer de laatste week. Iedereen is het eigenlijk helemaal zat om te werken, maar je moet toch door de laatste week heen, wat veel leuker is met gemotiveerde mensen. Wat nu?

Ik heb eerder een blogje geschreven over de angst om maximaal te waarderen. Punten zijn een gereedschap in de juiste handen, maar wat als men geen punten heeft om te belonen? Het antwoord zit hem in deze situatie in de feedback. Naast punten geef je ook iedere dag feedback. Je zegt iedere dag iets positiefs (top) en een verbeterpuntje (tip) aan je eerstejaars, in de filosofie dat men altijd wel iets goed en iets verkeerd doet.

Dit systeem faalt echter op vele punten. Supervisors gaan hameren op kleine puntjes en standaardfeedback omdat men niets weet en daarom werkt het systeem niet of zelfs demotiverend. Ik kan het bijvoorbeeld niet over mijn hart verkrijgen om iemand die de hele dag keihard en perfect heeft gewerkt en op het randje van breken staat ook nog eens in het gezicht negatieve feedback te geven.

Maar wat als je nu kijkt naar wat je wilt bereiken met het systeem. Als een student daadwerkelijk na herhaaldelijk vragen iets fout doet, kan je het opschrijven als een reminder. Maar als een student ongelofelijk gedemotiveerd is, werkt het misschien beter om zo iemand te overladen met complimentjes, om zo de motivatie op te krikken. Maar het werkt ook andersom. Iemand die keihard gewerkt heeft, heeft veel meer aan een beetje erkenning, dan een manier om nog harder te werken.

Om terug te komen op het begin. Omdat de laatste week punten niets uitmaken en iedereen gedemotiveerd is, probeer ik via positieve energie de motivatie erin te houden. Een grapje, een hoop complimenten en veel positieve feedback doen in mijn ervaring wonderen met mensen. En hoe motiveer ik mezelf? De positieve reacties van anderen op wat ik doe doen ook wonderen.

De praktijk; leren we wel?

Door: Martijn van den Berg

Als ik naar een school ga, doe ik dat om te leren. Mijn ouders betalen een flink bedrag ieder jaar aan boeken en schoolgeld om mij op school te laten zitten. Dan verwacht ik toch dat mij de mogelijkheid wordt gegeven om kennis op te nemen. Nu mag ik op zich niet klagen op Stenden, ik krijg een hoop interessante informatie te horen. Maar wat ik compleet niet vind kloppen is het praktijk lopen. Als je dan gratis voor een school werkt, hoop je dan toch dat je iets zal leren, dat je interessante informatie voor de kiezen krijgt. De teleurstelling is dan groot als je dit niet krijgt.

Laat ik even specifiek zijn. Ik heb het over de meest geestdodende afdeling van Stenden, de kantine. Je werkt 9 uur op een dag, vijf dagen in de week, met maar een half uur pauze. Het enige wat je tijdens deze 9 uur staat te doen is broodjes bakken, zelfs als supervisor. Het is nu twee dagen en zowel ik als mijn medesupervisors en eerstejaars zijn compleet uitgeput.

Naast het probleem van de lange werktijden en het zware werk is er hier vooral een didactisch probleem: mensen worden fysiek tot het einde gedreven met saaie klusjes, terwijl ze er mentaal niets op vooruit gaan. In het echte leven heb je vaak je salarisstrook om naar uit te kijken, dus hier hoop je toch op even wat afleiding.

De oplossing voor dit probleem valt te vinden in de andere afdelingen van het hotel. Veel afdelingen hebben een trainingsplan, waar verschillende activiteiten gepland zijn die studenten helpen hun functie binnen de afdeling beter te vervullen. Dit zorgt voor afwisseling binnen de afdeling, en geeft studenten een betrokken gevoel bij de afdeling.

Maar voor zoiets geïmplementeerd kan worden, zal eerst de basis aangepakt moeten worden. Er moeten meer medewerkers komen, zodat mensen gemist kunnen worden, en dit zal ook meer ruimte geven voor andere activiteiten en eventuele training. Eerst zal de fundering aangepakt moeten worden, maar ik heb het geloof dat hierop uiteindelijk iets heel moois gebouwd kan worden.

De praktijk: dubbel fulltime

Door: Martijn van den Berg

Ik herinner me nog uit het eerste jaar hoe kapot ik kon zijn als ik een dag praktijk had gelopen. Horecawerk is zeer intensief, omdat je continu zowel fysiek als sociaal bezig bent. Dan heb je in sommige departementen ook nog eens een shift van boven de 8 uur, dus dan was de vermoeidheid als helemaal compleet. Ongelofelijk is het dan als je dan bedenkt dat je met dit alles geen cent verdient, alleen de ervaring: het leren van praktijk.

Afgelopen jaar moesten we vier dagen in de week praktijk lopen. Dit was uit te houden, want dan had je tussendoor nog een dag vrij om het huiswerk te maken dat je ook voor die week nog op kreeg. Dit jaar hebben de eerstejaars vijf dagen praktijk, net als de tweede- en de derdejaars.

Als ik in het eerste jaar keek naar wat ik nu eigenlijk op zo'n dag geleerd had, kwam ik af en toe tot de conclusie dat ik weer een dag compleet voor school gedraaid heb, een gevoel dat ik tijdens praktijk in het tweede jaar amper krijg. Hierdoor heb ik veel respect voor de eerstejaars. Ten slotte verrichten die vaak het meest simpele en vaak ook zware werk. Daarnaast zouden er zonder eerstejaars ook geen supervisors kunnen zijn, en zonder supervisors geen managers.

Toch heb ik het in het tweede jaar ook niet makkelijk. Ik mag dan wel supervisor zijn, en tijdens praktijk amper huiswerk hebben, maar ik draai alsnog meer dan 40 uur in de week, en heb daarnaast ook nog, net als veel andere studenten, een bijbaantje in het weekend, en wil daarnaast ook graag nog iets van een sociaal leven onderhouden.

Praktijk lopen is zwaar, en zeker niet een van de makkelijkste dingen die er op school te doen valt, maar zeker vanaf het tweede jaar is de ervaring al veel waard, alhoewel praktijk misschien af en toe een beetje te veel van het goede is, zeker als je ook nog eens in het weekend ingedeeld worden. Het zijn af en toe haast onmogelijke situaties, maar als student leer je daar gelukkig flexibel mee om te gaan.

Interculturaliteit op Stenden

Door: Martijn van den Berg

Vandaag, terwijl we bezig waren met de les, hoorden we opeens een feestelijk geluid ons lokaal binnenkomen. Het geluid van bongo's, saxofonen en drums vulde ons lokaal. Toen ik door het raam van het lokaal naar buiten keek, zag ik veel mensen langs de verschillende kraampjes zwerven. Het was International Day op Stenden.

Stenden kent studenten van 82 verschillende nationaliteiten en is erg trots dat hun marketing zo de hele wereld bereikt, en wil met deze dag interesse wekken voor de verschillende culturen.

Maar dit is niet het enige waaruit blijkt dat Stenden een internationale school is. De meeste opleidingen binnen Stenden zijn in het Engels en binnen de praktijkdepartementen wordt ook gestimuleerd om Engels te praten, om de internationale studenten die onze taal niet kennen niet buiten de boot te laten vallen. Daarnaast kan men op Stenden veel verschillende talen leren en worden er lessen gegeven in interculturele communicatie.

Maar er zitten ook addertjes onder het gras. Hoe Stenden ook zijn best doet, het blijft een school in Nederland. Daarom praten de meeste studenten onderling, maar ook vaak met leraren gewoon Nederlands, en zie je zelfs dat praktijkbegeleiders en leraren onderling vaak ook onderling Nederlands spreken. Men vindt dit gemakkelijker.

De gemiddelde Nederlander kan de Duitse cultuur best begrijpen, maar bij de Chinese cultuur wordt het al erg moeilijk. Zo heb ik onder andere mensen gezien die in de feedback van Chinese mensen opgeschreven dat ze niet genoeg zelfvertrouwen hadden of beter Engels moesten gaan leren. In mijn ogen is dat even onbegripvol als iemand met één been een voetbal geven.

Ik begrijp dat op een school in Nederland, die zo groot is, het moeilijk is om dingen in de hand te houden, maar ik zou toch wel verwachten dat de leraren, die werken op een internationale school en vaak ook zelf internationale ervaring hebben, toch wat meer begrip hebben voor andere culturen. Maar af en toe gaat het toch mis, en dit is jammer, want internationale kennis en begrip kan je horizon ongelofelijk vergroten naar mijn mening.

Het blijft een ingewikkeld probleem. In Nederland, waar men toch de Nederlandse identiteit heeft, is het moeilijk van mensen te verlangen dat ze de hele dag op school Engels praten. Toch streef ik er zelf altijd wel naar om in het bijzijn van mensen met een andere nationaliteit Engels te praten of in sommige gevallen zelfs hun eigen taal. Of ik een Don Quichot ben? Misschien wel.

De echte praktijk

Door: Martijn van den Berg

Afgelopen maandag was het weer zover. Ik werd vroeg wakker, trok mijn nette schoolpak aan en ging naar school. Ik mocht weer praktijk lopen. Alhoewel ik in het tweede jaar niet meer onderaan de ladder hoefde te werken, en alle rotklusjes te doen, zag ik er toch tegenop om te gaan. Het wrok van het afgelopen jaar zat nog in mijn achterhoofd. Alhoewel ik ook leuke tijden heb gehad, denk ik toch vooral terug aan de lange shifts waar je van hot naar her wordt gestuurd zonder dat je iets in te brengen hebt.

Voor ik in detail treed wat betreft praktijk, eerst even een uitleg over praktijk lopen op Stenden. Op Stenden moet elke student 4 modules praktijk lopen. Twee in het eerste jaar, één in het tweede jaar en één in het derde jaar. (welke ook extern gelopen kan worden) In het eerste jaar begin je onderaan. Je moet alle basisklusjes doen om zo kennis op te doen over het werken in de horeca. In het tweede jaar ben je supervisor. Je hebt de leiding over een paar eerstejaars, en zorgt dat op jouw afdeling alles goed uitgevoerd wordt. In het derde jaar ben je manager en heb je de verantwoordelijkheid over een hele afdeling.

Nu klinkt dit allemaal prima op papier, aangezien je langzaam omhoog klimt en zo alle kennis en ervaring opdoet, maar bedenk wel dat je alles verdeelt over drie jaar loopt. Dit is nog niet eens het grootste probleem, aangezien na een halve week je het wel weer in de vingers hebt. Het grootste probleem is dat er punten worden gegeven voor de inzet door de student boven je.

Deze punten worden vaak niet gegeven op inzet, maar op prestaties. Iemand die zich maximaal inzet, maar gewoon niet alles onder de knie heeft, zal nooit een hoog aantal punten krijgen en andersom wel. Omdat aan het eind van de week de punten worden gegeven, en iedere eerstejaars door een week heen meerdere supervisors boven zich heeft, geeft de laatste supervisor de punten. Dit alles leidt af en toe tot erg oneerlijke inschattingen, wat naar mijn mening heel erg jammer is.

Ik heb een kans gekregen supervisor te zijn dit moduul, en hoop het goed te doen. Niet omdat ik veel punten krijg, maar omdat ik hoop de eerstejaars wat te kunnen leren, en daarnaast zelf ook nog wat nieuwe kennis op te doen in een prettige werksfeer. We zijn ten slotte op een school, dus leren moet absoluut centraal staan.

Het einde van de vakantie; een nieuw begin?

Door: Martijn van den Berg

Na een lang schooljaar, en een welverdiende propedeuse, is het heerlijk om weer de vakantie in te gaan. De meeste studenten gaan in de vakantie naar hun ouderlijk huis. En dit is wel lekker. Even niets hoeven te doen, en volledig zelf bepalen wat je doen wilt. Even niet al je zaken zelf hoeven te regelen, maar kunnen vertrouwen op je ouders. Maar er komt een moment dat dit over is...

En dit was ook wel fijn, eerlijk gezegd. Bij je ouders wonen is leuk voor een tijdje, maar als je eenmaal op jezelf woont, ligt de plek waar je je thuis voelt toch in je kamertje, hoe gemakkelijk het ook is om in je ouderlijk huis te leven. Het is toch weer heerlijk om de rust in te gaan van je eigen kamer, en niet meer in de dagelijkse procedures van het ouderlijk huis te zitten.

Daarnaast zijn er ook een aantal minder prettige zaken. Je moet natuurlijk als je op jezelf woont al je eigen zaken regelen, en bent verantwoordelijk voor alles wat je doet. En deze zaken stapelen zich in de vakantie alleen maar op. Zo moest ik bijvoorbeeld zorgen dat de kapotte dingen weer gemaakt werden en de belastingen betaald.

Over het algemeen is het toch fijn om weer thuis te zijn. Er mogen wel negatieve kanten aan zitten, maar niets kan op tegen het gevoel van vrijheid dat je krijgt door het hebben van je eigen kamer. Door de vakantie realiseer ik me weer hoe goed het eigenlijk is. Vooral nu ik in het tweede jaar zit, de omgeving ken, en de meeste mensen die dit vorig jaar niet hebben gedaan ook op kamers gaan wonen. Ik hou van dit leven!

Jaaroverzicht

Door: Martijn van den Berg

Dit is voor mij het laatste blogje voor dit schooljaar. Margreet post er morgen nog één en dan is het vakantie, en zijn we een tijdje weg. Voor nu wil ik graag terug kijken op het afgelopen jaar en allee hoogtepunten op een rijtje zetten.

Afgelopen schooljaar stond in het teken van verandering, vooral natuurlijk omdat ik naar Leeuwarden verhuisd ben, en naar een compleet nieuwe school ben verhuisd. Dit had natuurlijk drastische gevolgen voor mijn blogjes: ik ben veel gaan schrijven over mijn ervaringen, en gaming nam dit jaar een nog kleinere positie in met betrekking tot mijn blogjes.

Ik heb niet zoveel projecten meegedaan dit jaar. Ik had VIP kaarten voor FirstLook, waar ik overigens zelf geen rol in heb gespeeld. Daarnaast heb ik geholpen met de Creative Game Challenge, die resulteerde een spetterende finale opleverde. Maar dat ik in vergelijking zo weinig opdrachten heb gedaan was niet erg, aangezien het uiteindelijk natuurlijk om het bloggen gaat.

Ik wil graag nog even het 1000ste blogje van mijn moeder uitlichten, wat ik toch wel een memorabel moment vond. Daarnaast het fonds dat zij opgericht heeft, wat ik ook een leuk initiatief vind. Zij is nog steeds degene die de meeste moeite in dit weblog steekt.

Afgelopen jaar heb ik de kans gehad om gewend te raken aan alle nieuwigheden, en daar ging veel moeite in. Ik heb een veel betere school, of in ieder geval veel meer vrijheid, en daardoor ben ik minder idealistisch geworden met betrekking tot onderwijs. Ik schrijf veel meer over de positieve dingen. En dat is iets wat ik het komende jaar graag aanhoud.

Ik wens iedereen een prettige vakantie!

Eindelijk volledig klaar!

Door: Martijn van den Berg

Zoals ik in mijn vorige blogje al schreef, er zijn afvallers die het niet halen. Maar de kern zit nog steeds in de mensen die boven de 40 punten haalt of zelfs 60. Dit maakt de tegenstelling dan af en toe ook heel zuur, en duidt de grens heel duidelijk aan.

Ik ben een van de mensen die 60 punten heeft gehaald het eerste jaar. Het nieuws kwam vandaag binnen. Het is zelfs zo dat ik in de vakantie geen herkansingen nodig heb, maar dat ik gewoon lekker feest kan gaan vieren. De laatste (en ook lastigste) module was het grootste probleem, maar door veel moeite op het laatste moment is ook deze gelukt.

Op een moment als dit stop ik even, om stil te staan bij de mensen die het net niet gehaald hebben. Niet uit sadisme, maar om te ontdekken wat mij nu een sprong verder heeft gezet dan die andere mensen. Ik ben ook niet de meest gemotiveerde leerling geweest afgelopen jaar. Niet door een gebrek aan interesse, maar door alle afleidingen die zich voordoen. Alle goede voornemens die je als het erop aankomt in de wind slaat.

Wat heeft mij er dan door geslagen? Ik denk dat het voor een deel voorkennis is, een deel discipline, en een deel snappen wat je opzoekt. Ik kom van het VWO en veel kennis heb ik dan al of begrijp ik veel beter. Ik kan hele dagen non-stop werken als het echt moet, en ik probeer altijd te begrijpen wat ik opzoek. Toch betwijfel ik of deze dingen mij succes in de toekomst gaan opleveren. Ten slotte eindigt voorkennis ergens, en zal ik in de toekomst ook weer andere dingen moeten aan vinden.