New Super Mario Bros Wii; gewoon super!

Door: Martijn van den Berg

Het gebeurt niet vaak, maar af en toe worden er spelletjes gemaakt die zo ongelofelijk leuk zijn dat ze op ieder moment retro zijn. Het mooiste voorbeeld is Super Mario Bros, dat ontwikkeld was voor de NES in 1985. Het spel waarbij je als loodgieter de prinses moest bereiken die door de boze schildpad gegijzeld was. Sindsdien bouwt Nintendo nog vaak voort op hun bekende loodgieter. Het was dan ook dat toen ik op zoek was naar een spel voor de wii dat ik met een stel studenten kon spelen, ik snel aan dit spel dacht.

Super Mario Bros Wii (SMBw) bouwt voor op het aloude Mario. Dit betekent als vrolijk loodgietermannetje bovenop monsters springen, door pijpen kruipen om uiteindelijk de prinses te redden. Weinig uitleg nodig, wat mij betreft. Wat nieuw is in dit spel, is dat als je met meer mensen bent, je de hulp in kan roepen van Mario's vriendelijke loodgietercollega Luigi en daarnaast ook nog twee paddestoelfiguren, de zogenaamde toads, zodat je het spel met vier spelers tegelijk kan spelen.

Samen de wereld afstruinen blijkt geniaal. Niet alleen omdat je allemaal met één doel bezig bent, maar ook omdat je verplicht bent om samen te werken. Zo moet je bijvoorbeeld boven op elkaar springen of elkaar gooien om bij speciale gebieden te komen. Daarnaast zul je ook enigszins bij elkaar moeten blijven. Als er één iemand denkt het level sneller uit te kunnen spelen, verliest de rest een leven omdat ze achterblijven. Dit leidt tot erg lachwekkende acties.

Mijn doel met dit spel was iets te kopen dat je met vier studenten kon spelen zonder te veel te hoeven bewegen. Het resultaat: tot nog toe vier avonden erg veel plezier en nog niet eens halverwege. SMBw is een prachtig spel, en laat ook zien waarvoor de wii naar mijn mening dient: samen gezellig gamen. Voor het luttele bedrag van 40 euro is dit wat mij betreft een van mijn beste aankopen ooit in games, of in ieder geval namens mijn vrienden.

Poverty Is Not A Game!

Door: Martijn van den Berg

Ik was laatst een weekendje op Ameland waar ik door een misverstand bijna de avond zonder onderdak was gekomen. Op zoek naar onderdak op het toch dunbevolkte Ameland kwam ik midden op straat iemand tegen die ons meteen ging helpen. Hij vertelde ons dat hij zelf drie jaar dakloos was geweest, en hoe moeilijk het was geweest continu onderdak te vinden. Ik dacht tot dat punt dat dakloosheid niet veel bestond in Nederland, maar dit verhaal raakte me toch. Mijn moeder stuurde me een week geleden een spel om te reviewen: Poverty is not a game. Met dit verhaal in mijn achterhoofd begon ik te spelen.

Poverty Is Not A Game (PING) is een samenwerking van verschillende organisaties om met name aan de tweede en derde klas middelbare school een beeld te geven van wat armoede nu precies is en hoe hiermee om te gaan. Als medium voor deze boodschap is een game gekozen, aangezien deze doelgroep graag gamet.

In PING ben je of Sophia of Jim, twee personen die elk met hun eigen verhaal op straat zijn komen te staan, en zo moet je jezelf redden in de grote boze stad. Om te overleven moet je niet alleen een woning vinden, maar ook werk. Om dit te krijgen moet je vele organisaties afstruinen.

PING is grafisch en gametechnisch absoluut niet de beste game die er bestaat. Maar het gaat bij deze game naar mijn mening voornamelijk om de boodschap. Je bent in deze game voornamelijk van de ene organisatie naar de andere aan het lopen, terwijl je eigenlijk niets vooruit komt. En dit maakt toch wel heel erg duidelijk hoe hun nu is om zonder opleiding en zonder geld vooruit te moeten komen.

Aan bijna ieder spel een happy ending, en zo ook bij dit spel. Hoe zal ik niet vertellen, maar het voelt geweldig als je karakter eindelijk zijn zaakjes op orde heeft en kan beginnen met een leven zonder zorgen. Absoluut een mooie game!

Just Cause 2; gewoon daarom!

Door: Martijn van den Berg

Ik vind het geweldig om games te spelen. Waarom? Omdat ik me dan in een andere wereld kan zijn waar ik allemaal nieuwe mogelijkheden hebt. Het is eigenlijk net als het lezen van een boek, alleen dan kan jij bepalen hoe het het verhaal verder gaat. Sommige spellen nemen dit tot in het extreem. Een voorbeeld van zo'n spel is Just Cause 2.

Ik heb altijd het idee gehad dat je met een parachute alleen maar omlaag kon gaan. Maar volgens dit spel kan je, als je een stuntparaschute met een ninja-stijl grijphaak combineert, hiermee jezelf naar grotere hoogten parachuteren. Combineer dit met een groot prachtig landschap en het feit dat je overal naartoe kan, en je hebt een prachtig spel.

Maar even beginnen bij de basis. In Just Cause 2 ben je Rico, die naar het eiland Panau gestuurd wordt omdat zijn voormalig leraar het bedrijf waarvoor je werkt heeft verraden. Als je eenmaal daar bent, en bezig bent om de regering daar omver te werpen door samen te werken met de verschillende gangs, ontdek je dat dit complot veel dieper gaat dan eerst verwacht.

Naast het uitspelen van de vele missies is het naar mijn mening vooral leuk om te genieten van de vrije wereld. Het is namelijk ook doel om alle overheid gerelateerde gebouwen neer te halen, en alle auto- en wapenonderdelen op te pikken. Voor je hiermee klaar bent, ben je heel veel uren verder. En het leuke is: het wordt niet zo snel saai.

Just Cause 2 is een prachtig spel vol met mogelijkheden. De vrijheid voelt heerlijk, en het speelt geweldig. Dit spel heeft gezorgd en zal nog zorgen voor veel uren plezier.

Bioshock 2; Sea of Dreams

Door: Martijn van den Berg

Na een schijnbare miscommunicatie met de post heb ik het heft zelf in handen genomen en Bioshock 2 alsnog gekocht. Dit is het laatste deel in de serie games die ik dit moduul review, en dat komt mooi uit, want het wordt toch wel lichtelijk drukker op school. Na het reviewen van de andere drie spellen was ik al, zonder dit spel te spelen, er achter dat dit spel het meest educatieve van de vier was. Dit is best wel apart, aangezien ik nog niets van het spel had gezien.

Ik heb dit oordeel gebaseerd op de eerste Bioshock, die ongeveer twee jaar geleden uit kwam. Dat was een ongelofelijk leuk spel, alleen de plotselinge twist in het verhaal vond ik maar niets. Bij het volgende deel werd beloofd dat het verhaal een onderlinge tweestrijd was tussen democratie en communisme.

En die belofte is nagekomen. Bioshock speelt zich nog steeds af in de onderwaterwereld Rapture, een wereld die opgebouwd is door Andrew Ryan tijdens de tweede wereldoorlog om te ontsnappen aan alle vechtpartijen. Personen werden gekozen om mee te helpen aan deze wereld. Na een tijd ging het mis, omdat er iets uitgevonden werd om DNA te veranderen, om allerlei speciale krachten te krijgen, en daarna sloeg de wereld op hol.

Jij bent een Big Daddy, een superwezen dat zich door de wereld baant op zoek naar zijn little sister, die genetisch met elkaar verbonden zijn. Aan jouw kant staat Sinclair, iemand die altijd in de wereld van Ryan heeft geloofd waar men alles maakte voor het individu, en de vijand is de moeder van jouw little sister, Sofia Lamb, die door mensen tijdens therapiesessie te hersenspoelen veel volgers heeft gekregen door Rature heen onder de naam "de familie van Rapture".

Als je jezelf door de prachtige wereld Rapture baant, neemt het verhaal continu andere wendingen. Waar Sofia je uit wil schakelen om haar wil door te duwen en zo groot heerser van Rapture te worden, wil Sinclair jou helpen alleen om aan het eind zijn eigen doel te verwezenlijken: de technologie van Rapture voor eigen gebruik meenemen. Je staat tussen twee mensen in.

Door het spel heen praten verschillende personen op je in om zowel de originele filosofie van Rapture, het communisme, als de filosofie van Sofia Lamb, het communisme. Jij kan dan ook de keuze maken om de vollgers van Lamb te vervolgen voor wat ze gedaan hebben onderweg of ze in leven te laten. Dit maakt een heel interessante keuze, en laat de speler kiezen wat nu goed en wat nu slecht is. En dat verhaal maakt dit spel nu zo interessant.

Ikariam; de wijde wereld in

Door: Martijn van den Berg

Zo jammer als ik het vind dat mijn vierde en laatste spel, Bioshock 2, nog niet binnen is, het geeft me ook wat tijd om terug te denken aan hoe het vroeger was. In de tijd dat ik nog veel meer achter de games zat. Vooral het spel Ogame staat me bij van vroeger, omdat het een spel was dat je continu bij moest houden. Toen ik met Ogame gestopt was, heb ik nog regelmatig mailtjes gekregen van GameForge, de organisatie die vele van de hedendaags populaire online MMO's heeft gemaakt. Af en toe heb ik nog wel eens dingen uitgeprobeerd, maar nooit echt zo ver als Ogame. Vorige week vroeg mijn moeder me of ik Ikariam kende, een ander spel van GameForge. En laat ik nu net dat spel een maandje gespeeld hebben.

Als GameForge een spel bouwt, dan is het in het begin volledig gratis. Het spel kan dan populair worden, en met de feedback van de spelers kan het spel geperfectioneerd worden. Vervolgens worden er advertenties geplaatst in het spel, om enige winst te behalen, en uiteindelijk komt ieder spel in een fase, waarbij je nog wel gratis kan spelen, maar waar in de praktijk de beste spelers diegene zijn, die er het meeste geld in hebben gestopt, omdat je daarmee allerlei voordelen kan kopen. Ik heb het spel nog in de eerste fase gespeeld.

Ikariam is een spel, waarbij je net als Ogame grondstoffen moet delven, om hiermee gebouwen en troepen te maken. Je begint in een Romeins-achtige wereld, op een van de vele eilanden. Ikariam kent vijf basisgrondstoffen, en ieder eiland kent zijn eigen specialiteit om de onderlinge handel tussen eilanden te bevorderen. Je begint met één stad, waar je allerlei gebouwen bouwt om zo steeds machtiger te worden, om uiteindelijk uit te breiden naar meerdere steden.

Ikariam is een gecompliceerd spel. Niet alleen omdat je de goede balans tussen de vijf grondstoffen moet houden, maar ook omdat je de bevolking tevreden moet houden, en omdat je continu naar vele factoren moet kijken. Dit maakt het af en toe moeilijk te kijken waar je je grondstoffen nu precies voor gaat gebruiken en wat je je bevolking precies laat doen. Dit aspect maakt het een redelijk interessant spel om te spelen. Ik adviseer alleen wel, om nooit geld ervoor te betalen, want dat is meestal zonde. Het is leuk om te spelen tot op een bepaald punt, maar daarna is het het beste om, net als de makers, naar het volgende spel te gaan.

Band Hero; een spel voor de familie

Door: Martijn van den Berg

Aangezien er de laatste tijd heel wat interessante games uit komen, en ik de laatste tijd, met name in het weekend, erg veel nieuwe spellen speel, heb ik besloten een reeks van vier reviews te maken, en deze te sorteren naar educatieve waarde. Aangezien ik dit vorige week genoemd heb, heb ik besloten Dante's Inferno op de tweede plaats te zetten van de vier. Qua speelkwaliteit vind ik het moeilijk om een ranglijst te maken, aangezien het allemaal keuzes van mij zijn.

Deze week pakte ik mijn plastic gitaar weer uit het stof om Band Hero te spelen. Band Hero is weer een van de zoveel muziekgames die de laatste tijd zijn uitgekomen. Het verschil is dat Band Hero, in tegenstelling tot zijn voorgangers Guitar Hero III, Guitar Hero World Tour en Guitar Hero V (die ik wel gespaald heb maar niet gereviewd, omdat deze te veel op zijn voorgangers leek) is dat dit spel volledig gezinsgericht is. Waar de voorgangers vaak alleen maar rock en metal muziek bevatten, bevat deze game heel erg veel algemeen bekende liedjes en klassiekers.

En dit is heel erg leuk. Denk maar eens aan liedjes als Kung Fu fighting van Carl Douglas, of ABC van de Jackson Five. Dit maakt het spel ook leuk voor mensen die niet van de plastic instrumenten houden, of biedt in ieder geval een instapmogelijkheid.

Waar veel muziekspellen vaak ook alleen gespeeld worden om eigen prestaties te verbeteren, zijn in Band Hero de liedjes redelijk simpel gehouden, omvooral het speelplezier te benadrukken. Dit maakt dat Band Hero veel leuker is om met een stel vrienden of met de familie te spelen. Iedereen kent de liedjes, en kan daarom enthousiast worden om mee te spelen. Daarom is Band Hero zeker goed voor een paar avondjes plezier! Qua educatieve waarde zet ik hem op de derde plaats, maar het is sowieso altijd goed vermaak.

Dante’s Inferno; reis door de Italiaanse hel

Door: Martijn van den Berg

Vreemd genoeg is het zo dat ik, nu ik een theoriemodule heb, ik veel meer tijd over houd. Heel erg veel vrije tijd af en toe. Nu zal dit wel veranderen later, omdat je natuurlijk ook moet leren voor de toetsen en je moduulopdracht moet maken, maar voor nu is het wel leuk om te genieten van de tijd die je hebt. In dit geval door een aantal spellen te gaan uitproberen. Te beginnen met het spel Dante’s Inferno.

Op het eerste gezicht lijkt dit weer een standaard veel te gruwelijke actiegame, maar wie diep kijkt ziet meer. Het spel is gebaseerd op een Italiaans gedicht La Divina Commedia. Dante weet ternauwernood van de dood te ontsnappen door de strijd met magere Hein aan te gaan. Als hij terugkeert, ziet hij zijn vrouw Beatrice weggesleept worden de hel in om te boeten voor alle aardse zonden die Dante heeft begaan. Hij houdt zielsveel van haar, en voelt zich schuldig dat een ander voor zijn zonden heeft moeten boeten, en gaat ook de hel in om zijn vrouw terug te halen.

In het originele gedicht was Dante geen kruisvaarder, maar dat maakt de game stoerder in dit geval. Opvallend is wel, dat je vaak regels geciteerd krijgt uit het gedicht, die je laten nadenken over de beslissing van het lot van mensen die je tegen komt: straffen of verlichten. Nu zal je deze keuze niet alleen kunnen maken over de verschillende mensen die aan Dante gerelateerd zijn, maar ook over historische mensen die zonden hebben begaan, zoals Marcus Antonius. Dit maakt de game zonder dat je het door hebt, aardig leerzaam.

Apart is dat aan de ene kant het spel erg leerzaam is, en aan de andere kant toch de lichaamsdelen van de zielen uit de onderwereld door de lucht vliegen. Alhoewel dit aan de ene kant controversieel lijkt, omdat je vaak educatieve spellen geschikt wil maken voor zoveel mogelijk mensen, maakt dat in dit spel de realisme en de stijl. En juist die combinatie maakt dat mensen dit zullen kopen, en dan onbewust iets zullen leren. Een hartstikke interessant spel dus!

Resonance: een muziekspel

De winnaars van de Global Game Jam, een belangrijke wedstrijd voor (aankomende) gamedesigners, zijn bekend. In de Global Game Jam ontwerpen teams van gamedesigners en studenten 48 uur - non stop - samen aan een spel. Op zich al een hele prestatie om in zo korte tijd een heel spel te ontwerpen en te bouwen, maar het is nog knapper als je ziet wat mensen in die toch relatief korte tijd kunnen maken. Ik kan het niet nalaten om er hier wat over het winnende spel te vertellen, ook al heeft het niet zoveel met onderwijs te maken. Maar leuk is het wel, het spel Resonance.

In het spel Resonance moet je in elk level de weg naar de uitgang vinden. Je doet dat door van het ene muurtje naar het andere muurtje te springen. Er zijn rode, blauwe, groene en gele muurtjes. Om van het ene naar het andere punt te komen maak je gebruik van die muurtjes. Soms heb je te weinig muurtjes; dan moet je eerst een gekleurde muzieksleutel ophalen. Met die muzieksleutel kan je het bijbehorende muurtje opbouwen of juist weghalen. Door slim gebruik te maken van de muurtjes kan je naar het volgende level komen. Als je een muzieksleutel hebt opgehaald, hoor je dat aan de muziek. Ik vind dat een leuke toevoeging, alhoewel ik na verloop van tijd wel een beetje genoeg kreeg van de muziek. Dat zou wat mij betreft daarom nog verder uitgewerkt mogen worden in een (hopelijk uit te brengen) verder uitgewerkte versie van het spel.

Het spel is gratis te downloaden van de site van de Global Game Jam. Ik kan je aanraden om het eens te spelen. Na het downloaden van het zip-bestand moet je het unzippen. Klik op het bestand game jam game.html om het spel op te starten, en spelen maar.

De andere winnaars van de Global Game Jam vind je op de wedstrijdsite. Je kunt daar ook het juryrapport lezen. Veel plezier!

Assassins Creed 2; nét de renaissance

Door: Martijn van den Berg

De laatste tijd zijn er slechts weinig spellen die ik nog graag in mijn bezit wil hebben. Daarvan zijn er nog minder die ik ook uit educatief doeleinde in mijn bezig wil hebben. Eén van de spellen die in beide categorieën hoort, is Assassins Creed 2. Na het eerste deel gespeeld te hebben, dat helaas een beetje repetitief was maar wel zeer uitdagend, vond ik zeker dat het tweede deel, waar wel aandacht was besteed aan historisch perspectief, een goede kans moest krijgen. Een kijkje dan maar?

Assassins Creed 2 gaat verder waar het eerste deel gestopt is. Je komt in de huid te lopen van een andere voorouder van Desmond, Ezio uit Florence. Het hele verhaaltje van de tempeliers bestaat nog steeds, alleen in dit deel ga je dieper op de betekenis in waar al die mensen nu precies naar op zoek zijn, wat weer neer komt op het aloude werelddominantie.

Grafisch ziet het er mooi uit, alhoewel het nog steeds gemaakt is met hetzelfde beeldprogramma als het eerste deel. Er is erg veel oog besteed aan detail, en dat zie je. Het is dan ook een genot om van de hoogste torens in hooibalen te springen, of op straat door de mensen te lopen. Daarnaast wil ik zeker nog een compliment wijden aan de variatie in wapens en moves, waarmee ik zeer blij ben. In plaats van je vijanden ieder keer op de zelfde manier het loodje te laten leggen, kan je dit keer genieten van verschillende vechttechnieken.

Maar waar ik in deze review extra aandacht aan wil besteden is het educatieve deel. Dit spel kent namelijk veel achtergrondinformatie. De meeste personen zijn gebaseerd op echt bestaande figuren. De steden die je kan bezoeken (Florence, Forli, Toscane en zelfs Venetië) zijn tot in het laatste detail gebaseerd op de echt bestaande steden en zijn met behulp van historici tot in het laatste detail weergegeven.

Vroeger zat ik wel eens te dommelen tijdens de geschiedenisles. Dan zat ik diep verzonken in mijn geschiedenisboek, en dan stelde ik mij voor om echt in die wereld rond te lopen zoals iemand in die tijd dat gedaan had. Dat zou mijn geschiedenisles een heel stuk leuker maken. Dit kan met dit spel, want overal waar je langs loopt kan je details lezen over gebouwen, personen. Zelfs de meeste personen die je vermoord hebben echt bestaan in die tijd.

Totnogtoe het deel dat je bewust leert en doelgericht. Maar wat nu als je voor het speelplezier gaat, en het je eigenlijk niets boeit of je wat leert of niet? Dan leer je nog steeds wat. De geweldige verhaallijn bijvoorbeeld, die je door de geschiedenis van Italië in de renaissance neemt. De meeste mensen houden van de actie in geschiedenis, en deze krijg je dan ook te zien als je door de vele complotten wordt gesleurd die de verschillende stadsbesturende families met elkaar hadden om van elkaar af te komen, of juist met elkaar samen te werken. Om te weten wat je moet doen zul je ook je missie moeten lezen, anders kom je onvoorbereid aan.

Een minpuntje op het educatieve gedeelte is helaas wel alle moeite die je moet doen om de verschillende delen van de video met “de waarheid” vrij te spelen. Deze puzzels, vaak vrij abstract, zullen vele mensen naar het internet leiden, omdat deze puzzels af en toe bijna onmogelijk op te lossen zijn.

Als je kijkt naar de duur van deze game, ben je om de hele game uit te spelen wel een aardig aantal uurtjes bezig. Maar dit is helemaal de moeite waard, want daarna leidt het wow gevoel je nog urenland door alle duivelse verstrikkingen van het complot heen, waarna je weer een ervaring rijker bent. Ik heb dingen begrepen die mijn geschiedenisboek mij nooit uit zou leggen. Dit is zeker een mooi spel als je leerlingen een rondleiding door het verleden wilt geven, of eindelijk een duidelijk maken wat de renaissance nu eigenlijk is. En daarnaast is het natuurlijk gewoon een onvergetelijke ervaring.

Brutal Legend; six, six, six

Door: Martijn van den Berg

Omdat ik tegenwoordig een student ben, groeit het geld me niet op de rug. Vroeger kon ik al het geld dat ik kreeg vrij uitgeven, omdat mijn levensonderhoud betaald werd. Tegenwoordig moet ik daar wel om denken, omdat er anders geen eten door mijn mond komt. En aangezien dat toch de eerste levensbehoefte is en omdat ik mijn sociale leven boven het gamen stel, blijven er niet veel spellen over om te reviewen. Jammer als ik dat vind, er zijn een aantal uitzonderingen op deze regel. Een spontane uitzondering was Brutal Legend. Niet alleen door de man die het ingesproken heeft, maar ook vanwege de verhaallijn.

Eddie Riggs (Jack Black, Tenacious D) is een bandhulpje, een van de beste. Hij kan alles maken, hij vindt nieuwe dingen uit voor zijn band, maar hij is niet tevreden met zijn leven, omdat de echte metal en rock al uit deze tijd is verdwenen, en vervangen door muziek met DJ en andere softe muziek. Op een dag valt het podium boven op zijn hoofd, waardoor er bloed op zijn amulet komt, en dit heeft tot gevolg dat hij naar een andere wereld wordt getransporteerd. Een wereld waar men met de kracht van metal werkelijk alles kan bereiken.

In dit spel moet je de mensheid met zijn metal naar de overwinning helpen tegen de death metal wezens. Je merkt meteen dat de pure rock er vanaf springt, want het leger dat je opbouwt bestaat onder andere uit gillende meisjes en headbangers. Je vecht door middel van zogenaamde podiumgevechten, waar je door fans te verzamelen een leger kan opbouwen.

Naast een ongelofelijk grote, vrije wereld, viel mij vooral het verhaal op. Het is als een soort betoog dat je volgt door het spel te volgen. Je komt bekende artiesten tegen, je hoort bekende liedjes en je ziet continu verwijzingen naar de echte wereld. Kortom, alles staat in de sfeer van metal en het spel is dan ook één grote metafoor.

Voor de echte muziekfans zal dit dan ook een ongelofelijke lekkernij zijn. Maar ook voor niet-muziekfans is dit een zeer leuk spel, omdat als je ernaast houdt wat alles betekent, je je even in het land van de muziek waant. Muziekfans zullen hiervan oneindig kunnen genieten, en niet muziekfans zullen zich na het spelen van deze game zeker een stap in de wereld gaan banen.

Halo Wars; futuristische oorlogsvoering

Door: Martijn van den Berg

Zijn er tegenwoordig nog gamers die de term master chief niet kennen? Volgens mij niet. Wat begon als een normale game zoals iedere ander game op de xbox, bleek een revolutie te worden. De revolutionaire techniek dat je niet zo snel dood gaat, de futuristische wapens en het epische verhaal maakte deze game tot een succes. Nu zijn we inmiddels meer dan 1 jaar van het derde en laatste deel in deze reeks verwijderd, en de makers vonden daarom dat het tijd was dat de mensen weer eens aan halo gingen denken. Omdat het derde deel het einde van de serie was, besloten ze een epiloog te maken, in de vorm van een strategiegame. Dit is Halo Wars.

Het trok mij niet zo zeer dat deze game een game in de halo franchise was, maar meer dat de maker ensemble studios was. (de maker van onder andere het zeer leerzame age of empires) Klaarblijkelijk hebben ze heel veel ervaring met het maken van strategiegames, en ik heb het spelen van hun games altijd leuk gevonden. Helaas is door besparingen van Microsoft Ensemble Studios opgeheven en is dit hun laatste game.

In Halo Wars speel je op het moment dat de mensheid voor het eerst aangevallen wordt door de aliens. Je bent met een team van drie leiders dat met een superschip moet gaan uitvinden wat er nu eigenlijk aan de hand is. Hier kom je meermaals opo de grond een stelletje aliens tegen waar je een basis bij moet bouwen en met verschillende soorten missies uiteindelijk je doel moet halen.

Grootste probleem dat hier overwonnen moest worden is het op de console uitwerken van een strategiegame. Dit hebben ze naar mijn mening heel erg goed gedaan. Het spel is makkelijk met je controller te besturen. Enige wat ik jammer vind aan deze game is dat het concept Halo in een strategiegame naar mijn mening niet goed uitgewerkt zit, waardoor je slechts twee bevolkingen krijgt, met ieder vier leiders. Maar het lijkt al gauw hetzelfde. Desondanks is Halo Wars, zeker met de multiplayer, een game waar je zeer lang plezier van kunt hebben. Het is zeker niet de beste strategiegame, maar voor de console is het een zeer goede poging.

Lost Odyssey; film kijken en gamen tegelijk

Door: Martijn van den Berg

Af en toe 's avonds twijfel ik. Ik hoef niets meer te doen, en kan doen wat ik wil. Ik kan film gaan kijken en lekker achterover zitten en gewoon alles laten gebeuren of gamen en actief invloed hebben op het verhaal. De laatste tijd ben ik aan het budgetgamen om geld bij elkaar te sparen voor mijn studie, en daarom leen ik veel games van andere mensen. Omdat ik meestal niet precies de spellen kan lenen die ik het liefste zou willen, kom je bij andere genres uit. Genres die, als je ze speelt ook wel heel erg leuk zijn. Zo iets als Lost Odyssey.

Een tijd geleden heb ik een blogje gemaakt over games die verfilmd zijn en films die vergamed zijn, om het zo maar te zeggen. Daar heb ik het niet gehad over games die in feite deels film zijn. Lost Odyssey is een spel waarbij ik eerst zit te gamen, om vervolgens even een half uurtje mijn controller opzij te leggen en te genieten van een stukje verhaal. Sommige mensen zouden dit een nachtmerrie vinden, om naar zo veel filmpjes te kijken, want je bent bijna de helft van de tijd naar filmpjes aan het kijken, maar ik kan het wel waarderen. Het verhaal is dusdanig mooi en ingewikkeld, dat je tijdens het spelen het verhaal niet wil missen.

Het turn-based vechten was ook nieuw voor mij. Ik ben de keiharde actie gewend, waarbij je, als je één seconde stil staat, er allemaal monsters bovenop je zitten. Maar dit is ook wel heerlijk om zo te spelen. Je kan rustig nadenken over je strategie en je hoeft totaal niet handig te zijn met je controller om door het spel heen te komen. Het enige wat je nodig hebt is je gezond verstand. Desondanks is het nog steeds uitdagend en spannend door de tactieken die je moet bedenken om de vijand zo slim mogelijk af te zijn.

Lost Odyssey is mooi, Lost Odyssey is eindeloos en Lost Odyssey is uitdagend. Ik had niet verwacht dat dit soort games uiteindelijk toch zo'n mooie ervaring op zouden leveren. Dit wordt zeker iets waar ik meer aandacht op ga richten. Lang leve het budgetgamen!

Prince of Persia; rennen door de fantasie

Door: Martijn van den Berg

Ik weet niet hoe Prince of Persia mijn aandacht trok in de eerste plaats. De naam interesseerde me wel, ik had beelden van vorige games gezien, maar bij deze versie waren alle vorige concepten volledig overboord gegooid. De beelden zijn ook niet geweldig, van alles wat ik gewend ben, en het concept is vrij simpel. En de 1001 collectibles trokken in het begin ook zeker niet mijn aandacht.Wat vooral mijn aandacht trok was het verhaal in deze game. Een verhaal dat ongelofelijk meeslepend is.

En om de mensen die dit lezen en de game niet hebben een stukje te laten beleven van wat ik beleefd heb, heb ik in de titel een linkje verborgen in de titel. Nu zul je vast denken: de strijd tussen licht en donker, dat is een heel erg klassiek scenario. Dat is waar, maar Prince of Persia kent voor iedere van de 4 corrupted leaders een sub-verhaal. Allemaal hoe ze uiteindelijk zichzelf overgegeven hebben aan het donker.

Ten tweede vond ik de vrijheid geweldig. Het is niet de ultieme vrijheid zoals bij games als Fallout en Oblivion, je bent gelimiteerd tot verschillende freerunning routes, waarnaast je om de 45 lichtpunten per gebied te verzamelen, zal moeten improviseren om overal in het gebied te komen. Het frustrerende aan collectibles is meestal dat je ze niet ziet, en dat is niet het geval. Je kan alles zien en het is vervolgens aan jou om te improviseren en daar te komen.

Ten derde en laatste vond ik de gevechten heel mooi. Het is niet achter elkaar knoppen rammen, je moet echt weten wat je op elk moment moet doen. Het spel maakt gebruik van combo's, waarbij je verschillende aanvallen achter elkaar zet om een mooi geheel te maken. Tussen iedere beweging heb je één seconde om de volgende beweging te maken. Nu kan je niet de beste combo zoeken en die blijven uitvoeren, want af en toe verandert een wezen van staat en dan kan je alleen nog maar je combo met een bepaalde knop beginnen en moet je dus iets anders verzinnen. Dit alles levert toch wel een titel op die een tevreden speeltijd oplevert.

Spelletje voor bibliothecarissen

Het vak van bibliothecaris lijkt nog amper meer te bestaan: de meeste bibliothecarissen houden zich tegenwoordig met veel meer media bezig dan alleen boeken. Maar het beeld van het vak van bibliothecaris lijkt nog altijd onveranderd, zo wordt me wel duidelijk uit de spelletjes die gaan over deze beroepsgroep. Een bibliothecaris is een dame, bij voorkeur met een knotje in het haar en een brilletje op de neus, die rondrent tussen de boekenkasten en niets anders doet dan boeken stempelen, uitlenen en weer in de kast zetten. Ik heb me nooit echt aangesproken gevoeld door dat beeld maar ik vind het wel grappig, zulke duidelijke rolpatronen.

Vandaar dat ik je hier weer graag wil wijzen op weer zo'n fraai stereotype in het spel Lighting Librarian. Op basis van deze titel verwachtte ik op zijn minst een bibliothecaris op rollerskates maar niets is minder waar: ook in dit spel voldoet de bibliothecaris aan het standaardbeeld. De opdrachten die je als speler moet uitvoeren zijn ook als vanouds: boeken opzoeken in de kasten en op tijd bij de lezers brengen. Grappig: hoe zou het toch komen dat het vak van bibliothecaris niet echt 'in' is bij jongeren???

Voor wie nog meer bibliothecarisspelletjes wil: ik heb er hier eerder een paar gesignaleerd.

Fallout 3; Washington, maar dan net anders

Door: Martijn van den Berg

Massavernietigingswapens, en dan bedoel ik vooral die hele grote die we atoombommen noemen. In de koude oorlog was iedereen er bang voor. De scenario's die velen toen vreesden zijn daar en op dat moment geen bewaarheid geworden, in ieder geval niet in het westen. Zou er in Amerika een atoombom zijn gevallen dan zou de wereld er heel anders uit hebben gezien. Maar ik zou totaal geen idee hebben hoe. Bijvoorbeeld een grote stad als Washington, als daar een atoombom zou vallen, zouden er dan nog mensen leven? De mensen van Bethesda hebben hun fantasieknop omgedraaid en hebben een game gebouwd waarin je Washington kan bekijken, maar dan na een atoomaanval. En het spel hebben ze Fallout 3 genoemd.

Ik had het spel gekocht vanwege de goede recensies in gametijdschriften en op zich zag het er wel leuk uit. Je begint het verhaal, in een vault, een ondergrondse atoombunker, en vanuit daar ga je op een gegeven moment de wijde wereld in. En de wereld is wijd. Heel Washington is realistisch nagebouwd, alleen zijn er dan een hoop gebouwen vernietigd of beschadigd. Geld is waardeloos geworden en men betaalt alleen nog met dopjes van colaflessen. Zonder wapen overleef je niet want overal lopen gemuteerde wezens rond die door de straling hun natuurlijke vorm verloren zijn. Er zijn een paar veilige plaatsen, en dit zijn meestal ingenieus gebouwde stadjes.

Fallout is de literatuur van de games. Overal zitten verwijzingen naar dingen uit onze wereld. Zo is er een missie "The Nuka Cola Challenge" die verwijst naar een reclamecampagne van Coca Cola tegen en kom je iemand tegen genaamd "George Lincoln" die wil dat je de onafhankelijkheidsverklaring terug haalt. De fantasie erin is groot, maar toch heeft het een heel erg realistisch gevoel. En de beelden zijn geweldig.

De wereld is zo groot, en je bent zo vrij, dat zelfs als je alle missies hebt uitgespeeld, je nog lang bezig bent om dingen te verzamelen en nieuwe plaatsen te ontdekken. Het verhaal is zeker de moeite waard om uit te vinden, want het relateert zich mooitot het heden. En als je dat niet interesseert, is er altijd nog de uitdaging om alle supermutanten om zeep te helpen. Kortom, genoeg te doen!

Guitar hero world tour; Rock on!

Door: Martijn van den Berg

Ondanks de waarschijnlijk komende recessie schijnt kerst en sinterklaas toch een periode van uitgaven voor veel mensen te zijn. Ik zie heel veel nieuwe consoles overal terecht komen. Onder andere heeft een vriend van mij een xbox 360 gekregen met een complete instrumentenset en game van guitar hero world tour. (Sint is gul dit jaar) Wat ik nu zie, en dat vond ik wel grappig, is dat de hele familie samen achter het spel gaat zitten en dat ze samen een band hebben. En dat vond ik best wel apart. Ik had het spel natuurlijk al veel eerder. Toch maar eens tijd voor een review.

Guitar Hero World Tour (GHWT) is het vervolg op guitar hero III. Nieuw is hier dat je de basgitaar, de zang en drums er bij hebt. Nu is dit in Rock Band al lang uitgevonden, maar de nieuwe Guitar Hero gitaar heeft een sliderbar, waarmee je de solos met je vinger langs de knoppen kan gaan om zo een solo neer te zetten. Ook is er een compleet nieuw drumstel ontwikkeld die door betere sensoren en een basedrumpedaal dat niet breekt beter is dan zijn voorganger.

Gitaar en bas spelen is top. Alhoewel ik de muziekkeuze erg saai vind, vind ik het wel lekker dat je in GHWT iets meer tijd krijgt om de noten te spelen. Het toevoegen van strepen in de notenbalk maakt de bas uniek ten opzichte van de gitaar De drums voelen wel lekker aan, alleen de deuntjes in de liedjes zijn niet altijd even leuk om te spelen. Mijn favoriete instrument, de zang, is helaas heel slecht uitgevoerd. Je ziet niet hoe veel je nog moet om het goed te doen en een 100% is bijna onmogelijk omdat iedere noot die je zingt, je dan perfect moet uitvoeren en zelfs voor de ervaren zanger is dit onmogelijk.

Het spel ziet er leuk uit en is voor het grootste deel heel aardig te spelen. Maar vergeleken met zijn voorganger is het niet waar ik op gehoopt had. De muziek is niet geweldig en op sommige punten speelt het gewoon niet lekker. Maar als kerstcadeautje is het wel hardstikke leuk. Ik kan me indenken dat minder fanatieke mensen hier uren lol mee kunnen hebben.

Civilization Revolution; van holbewoner naar astronaut

Door: Martijn van den Berg

Ongeveer anderhalf jaar geleden kreeg ik twee spellen in handen, de een was settlers V en de andere Civilization IV. Deze heb ik beide een aardig positieve review gegeven, maar persoonlijk ben ik niet zo'n pc gamer. Ik vond vooral het concept van Civilization erg mooi. Toen ik zag dat de nieuwe versie van Civilisation op de xbox kwam, heb ik snel een demo gedownload op xbox live. Ik was meteen onder de indruk, alhoewel het wel een tijdje duurde voordat ik het spel uiteindelijk gekocht heb.

Het concept van Civilization is nog steeds hetzelfde. Je begint als een kleine beschaving en moet door middel van technologie, cultuur, geld of gewoon bruut geweld overwinnen in het eind. Uiteraard is het ook nog steeds turn-based. Het spel is echter wel wat aangepast aan de xbox, omdat mensen geen zin hebben om 10 uur achter elkaar achter de xbox te zitten, is de gemiddelde speltijd verkort door een snellere tijdlijn en omdat mensen geen zin hebben om met een controller een muisje te pielen, werkt alles met één druk op een knop. Dit maakt het veel sneller en overzichtelijker.

Er is ook nog een speciale reden waarom ik dit spel review. Ook dit deel heeft een hoge educatieve waarde. ALle beschavingen hebben een speciale vaardigheid die ook echt speciaal is voor deze beschaaving. Het meest educatieve is nog wel de vele historische en toekomstige scenario's die worden nagespeeld. Onder andere de blitzkrieg en Global Warming komen aan bod in dit spel, wat ik persoonlijk erg leerzaam vind.

Civilization is een mooi spel. Ik zou het niet uren achter elkaar spelen, maar het is geweldig om af en toe even tussendoor een spelletje te spelen, en dit maakt het spel zo geweldig. In totaal kan je hier uren mee bezig zijn en iedere keer dat je het speelt is weer anders. Iedere beschaving is weer een aparte beleving, dus met de vele beschavingen ben je wel een tijdje zoet. Zeker een aanrader dus!

Fable 2; een reis door Albion

Door: Martijn van den Berg

Het is nu iets meer dan 2 weken na de release van Fable II. Ik heb in die tijd het spel uitgespeeld, alle sidequests gedaan en alles verzameld wat er te verzamelen valt. Ik ben verrast door dit spel, maar aan de andere kant ook een beetje teleurgesteld. Ik had hoge verwachtingen van dit spel. Verwachtingen die in sommige opzichten uit zijn gekomen maar in sommige opzichten ook helemaal niet.

De helden in Albion waren niet meer nodig en zijn vermoord of weggejaagd. Er zijn slechts 4 helden over, verstopt en verspreid over de wereld. Jij bent de vierde van deze helden, en er is iemand die de kracht van de eerste drie helden wil voor eigen gebruik en deze probeert jou te vermoorden. Natuurlijk overleef je dit en je groeit op in een zigeunerkamp, om na je jeugd uit te groeien tot de grootste van de vier helden in Albion. Jij moet de andere drie helden vinden voor de slechterik het doet.

Vergeleken met het eerste deel vallen de beelden al meteen op. Ze zijn mooii in detail en grafisch wordt je oog gestreeld. Overigens is in de hele game veel aandacht besteed aan detail. Er zijn heel veel dingen te verzamelen en je zult ook bijna altijd wel wat te doen hebben. Zeker bij je first look zul je naast de main quest veel andere dingen willen doen. De focus is gelegd op de goede of slechte daden en deze beinvloeden de wereld waar je in speelt en dit is ook heel realistisch gedaan.

Ik ging aan de slag met deze game een paar dagen voor het randje van mijn toetsweek, heb alle sidequests gedaan en ging toen aan de slag met de main quest en tot mijn verbazing was ik vrij snel klaar. Het verhaal was best wel voorspelbaar zonder onverwachte draaiingen. En dit vond ik heel erg jammer voor een game die 2 jaar in ontwikkeling is geweest. Ik had wel gehoopt op een langer verhaal. Ondanks dit minpunt is Fable II nog steeds een leuk spel geweest voor mij. Mocht er nog downloadable content komen, zal ik deze zeker nemen.

Spore; spore je wel?

Door: Martijn van den Berg

Eén idee, één bedenker en één uitgever. Dat is alles wat je in feite nodig hebt om een goede game te maken. In het geval van Spore begon het met het idee om af te wijken van alle games die ooit gemaakt zijn, en een game te maken die verschillende genres bevat. de bedenker is de bekende Will Wright, die uiteindelijk erg trots was op zijn schepping. En de uitgever is EA, toch wel een van de grotere game-uitgevers. En deze combinatie, samen met een hele hoop werk, creëerde Spore.

Spore is een game die zich baseert op het vanaf de cel opbouwen van een wezen en met dit wezen steeds verder te evolueren naar andere, betere vormen en daarna uit te groeien tot en beschaving, om uiteindelijk door de ruimte te reizen en oneindig machtig te worden. Dit doe je in verschillende fases die je moet doorlopen, waarbij je bij iedere fase weer iets toevoegt aan je wezen, en bij iedere fase weer een grotere wereld inneemt.

Ik moet eerlijk zeggen, ik ben geen pc gamer. Ik vind niet dat er de laatste tijd veel leuke titels uitkomen die ik niet op mijn xbox kan spelen, en daarom was ik in het begin ook sceptisch over deze game. Het genre was ook geheel nieuw voor mij en het idee van een aantal totaal verschillende genres in één game vond ik dan ook niet het beste idee. Maar na een paar uurtjes spelen, merkte ik dat het totaal niet was wat ik had gedacht. De gameplay is simpel gehouden zodat het voor de casual gamers goed speelbaar is. Het ziet er lekker kleurig uit, maar toch niet kinderachtig en is redelijk veelzijdig.

Hoewel ik het aardig lang heb gespeeld, blijft het nog geen game die ik uit mezelf zou kopen. Ik vind het meer een game voor personen die iets minder bekend zijn met games. Ik vind het een mooie game, en zeker de tijd van het spelen waard. Ik zie ook duidelijk een leerzaam patroon, wat ik wel leuk vind. Voor de rest is het ongelofelijk uitgebreid en het loopt goed (afgezien van een paar bugs) Wat mij betreft wordt Will Wright de nieuwe verkondiger van de Darwin theorie.

Wii fit; sporten en gamen tegelijk?

Door: Martijn van den Berg

Over het algemeen is Nintendo met de Wii van de drie consoles het bedrijf dat de meeste innovatieve games ontwikkelt. Er zijn veel bedrijven die hebben geprobeerd even innovatief te zijn met games als nintendo, en er zijn een aantal heel goed in geslaagd, maar ook een aantal gigantisch in mislukt. Over het algemeen vind ik de games die van Nintendo komen zelf het leukst omdat ze iedere keer wel iets nieuws hebben. Geen enkele game lijkt op een andere. Deze vakantie heb ik me bezig gehouden met de Wii fit, een van de nieuwe innovatieve snufjes van de Wii.

Toen ik de Wii Fit voor het eerst zag, dacht ik meteen aan de powerplate, een apparaat dat je in veel sportscholen tegen komt waar je oefeningen op doet om zo een bepaald doel te bereiken. Maar toch, de wii fit is anders. Je bent aan het sporten, en je hebt het bij de meeste oefeningen niet eens in de gaten. De Wii Fit is een plateau dat je gewicht bijhoudt en waarop je door middel van balans oefeningen kan doen. Deze kunnen in de richting zijn van kracht, aerobics, yoga en balans. Daarbij zijn de oefeningen van aerobics en balans in de vorm van spelletjes en de rest in de vorm van oefeningen, waarbij je dus wel bewust aan het trainen.

Ik ging staan en ontdekte dat mijn BMI wel aardig was. Ik speelde tenslotte niet met een doel, ik wou gewoon graag ontdekken wat de Wii Fit allemaal te bieden had. Daarom sloeg ik de yoga en de kracht over om aan de spelletjes door te gaan. Deze waren redelijk origineel verzonnen en hadden dan ook nog eens verschillende moeilijkheidsgraden. Je begint met een beperkt aantal spelletjes en er is genoeg vrij te spelen. De balans games waren hierbij het meest origineel. De aerobics oefeningen waren leuk, maar begonnen al snel veel van hetzelfde te worden.

De kracht en yoga vond ik niets, in de huiskamer is het toch een raar gevoel als je staat te sporten. Je hebt toch te veel het gevoel dat je staat te sporten. Met de spelletjes kan je echter wel eindeloos bezig blijven. Ik vind de wii fit een origineel idee en leuk om je er mee te vermaken, maar toch liever sportschool voor mij. Ik vind het leuk als een spelletje, en om met vrienden te spelen, maar ik vind het niet echt serieus te nemen als serieuze optie als vervanging van echte sport.